ログインAt doon niya nakita ang dalawang taong pamilyar sa kanya.Si Vince at Cynthia.Sa pagitan ng dalawa ay may napakalapit na distansiya. Hindi malinaw kay Sylvie kung may kaunting sarsa o pagkain na naiwan sa gilid ng labi ni Vince, ngunit nakita niyang maingat iyong pinunasan ni Cynthia gamit ang kany
Pagkasabi niyon, basta na lamang niyang binitiwan ang kuwelyo ni Vince. Binuksan niya ang p***o ng sasakyan at bumaba nang walang kahit anong pag-aalinlangan. Hindi man lamang siya lumingon habang papalayo.Naiwan si Vince na nagngangalit sa loob ng sasakyan. Mariin niyang kinuyom ang mga kamay bago
Paglabas ni Vince mula sa study, sakto namang nakita niya si Sylvie na nagmamadaling ibinaba ang tawag sa telepono. Bahagya siyang natigilan, ngunit agad ding nawala ang ekspresyon sa mukha niya nang maalala ang mahigpit na babala ni Madam Donela kanina.“Ano’ng sinabi ni Lola?”Tumingin si Sylvie s
Napansin ni Madam Donela ang gusot na ekspresyon sa mukha ng apo. Bahagya siyang lumambot, ngunit nanatiling seryoso ang kanyang tinig nang magsalita siyang muli.“Vince, hindi kailanman sinira ng pamilya natin ang mga pangako nito. Alam mo iyan. At higit sa lahat, malaki ang utang na loob natin sa
Mahigpit niyang isinasara at bina-block ang p***o bago matulog. Madalas ay nakasiksik lamang siya sa sulok ng silid, handang bumangon sa anumang oras kapag may narinig na kakaibang ingay.Akala niya, kung magiging sapat siyang maingat, magiging ligtas siya. Ngunit nagkamali siya.Isang gabi, biglang
Sa oras ng hapunan, sinadya ng mga magulang ni Vince na paupuin si Sylvie sa tabi nito. Halata naman ang kanilang intensiyon, nais nilang mapalapit muli ang dalawa at magkaroon ng pagkakataong maayos ang kanilang relasyon. Hindi na tumutol si Sylvie. Hapunan lamang naman iyon. Kakayanin niyang tiisi
Dahil sa sobrang dali ng pagsang-ayon niya, sandaling natigilan si Kian. Ilang segundo siyang nakatitig sa mukha niya bago iniabot ang kamay at hinaplos ang pisngi.“Wanwan,” seryoso niyang tanong, “alam mo ba ang ibig sabihin niyan?”“Alam ko.”Pinagkrus ni Kerstyn ang mga daliri nila. Itinaas niya
Hindi nangahas si Noah na magpakita ng kahit anong kakaiba sa harap ni Kian. Pinilit niyang ngumiti. “Siyempre, wala akong tutol.”Kaya’t sabay-sabay silang lumipat patungo sa opisina ni Noah. Maayos at elegante ang interior, eksakto sa imahe niyang palaging ipinapakita.Naglibot ang tingin ni Kian.
“Balita ko,” sabi ni Kerstyn na parang walang interes habang nilalaro ang cellphone, “may alitan kayo ni Miss Wendy.”“Minor disagreement lang ‘yon,” mabilis niyang sagot. “Sibling rivalry.”“Oh.” Wala sa tonong seryoso ang sagot ni Kerstyn. Pagkatapos, parang nagkukuwento lang, idinagdag niya, “The
Iba na siya sa lalaking nasa alaala ni Kerstyn, ang batang may hawak na basketball sa isang kamay, puno ng sigla at init ng kabataan. Ngayon, bagama’t may bahagya pang kabataan sa mukha nito, mas malinaw ang pagiging kalmado at matatag. Diretso ang tindig habang pumapasok sa gusaling pang-negosyo, a







