LOGINTumagal nang halos isang linggo ang ganitong rutina, hanggang sa unti-unti nang nasanay si Fierra sa presensya ni Jaelan sa kanyang tabi. Naging normal na para sa kanya ang makitang abala ito sa pagbabasa at pagpirma ng mga dokumento sa maliit na mesa sa sala bago matulog. Nasanay na rin siyang mara
“Siguro dahil asawa kita.”Pagkatapos ay ibinaling ni Jaelan ang tingin sa kanya. Malalim at diretso ang mga mata nito, tila ba nais nitong ipaunawa sa kanya na seryoso ito sa bawat salitang binibitawan.“Kahit kasal natin ay bunga lamang ng isang kasunduan, ako pa rin ang pumirma roon. Kusang-loob
Mula sa likuran niya ay narinig ni Fierra ang boses ni Jaelan. May bahagyang paos itong tunog, marahil dahil katatapos lamang nitong maghugas ng mga pinagkainan.Mabilis na pinatay ni Fierra ang screen ng cellphone, saka iyon itinaob sa ibabaw ng coffee table na para bang wala siyang ginagawang kahi
“Dahan-dahan lang. Mainit pa,” paalala ni Jaelan habang nauupo sa tapat niya. Kalmado nitong kinuha ang sariling mangkok at walang pagmamadaling sumubo.Napatingin si Fierra sa kanya habang ngumunguya. “Bakit ang sarap mong magluto ng noodles? Nag-aral ka ba talaga kung paano gawin ito?”“Hindi nama
Nadatnan niya si Jaelan na abala sa paghuhubad ng sapatos. Nakapatong sa isang braso nito ang suot na suit jacket, habang maluwag na nakasabit sa leeg ang kurbata. Dalawang butones din ng polo nito ang nakabukas, dahilan para mas magmukha itong relaks at hindi kasing pormal ng lalaking nakita niya k
Pagkauwi ni Fierra, naupo siya sa sofa at matagal na nanatiling tulala. Hindi niya maiwasang balikan sa isip ang mga nangyari kanina sa opisina. Paulit-ulit niyang naaalala kung paano sumandal si Jaelan sa gilid ng mesa habang nakatingin sa kanya, saka sinabing, “You deserve it.” Hindi rin mawala sa
Iba na siya sa lalaking nasa alaala ni Kerstyn, ang batang may hawak na basketball sa isang kamay, puno ng sigla at init ng kabataan. Ngayon, bagama’t may bahagya pang kabataan sa mukha nito, mas malinaw ang pagiging kalmado at matatag. Diretso ang tindig habang pumapasok sa gusaling pang-negosyo, a
“Masaya,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan.“Kung masaya ka, masaya na rin ako.”Sanay si Kerstyn sa ganitong maliliit na laro, mga salitang may lambing, mga titig na may pang-akit, na para bang ang lahat ng emosyon niya ay nasa kamay ni Kian.At tulad niya, tinatamasa rin iyon ni Kian. Hinigp
“Kahit marami?”Ngumiti si Kian, halatang nabasa ang iniisip niya. Bahagya siyang yumuko at dahan-dahang ngumiti. “Sa’yo ang card ko. Unlimited. Swipe mo lang.”Sa kanya, sapat na ang secondary card.Nagpalitan sila ng card, isang munting laro, isang tahimik na kasunduan, at isang uri ng lambing na
Agad na itinabing ni Via ang katawan niya kay Kerstyn, para protektahan ito. Nakapulupot ang mga braso niya sa dibdib, at lantad ang pagkainip sa boses.“Bernard, gusto kong bilhin ang shares ng Lozada Corp.. Bakit mo dinadamay si Kerstyn?”“Alisin muna natin ang usapang acquisition.” Malamig ang to







