Se connecterHindi niya gustong isipin ang posibilidad na iyon. Ngunit habang pilit niyang tinatanggihan ang ideya, lalo namang nagkakabit-kabit sa kanyang isip ang mga alaala na dati ay hindi niya binigyang-pansin.Biglang bumalik sa kanyang alaala ang unang pagkikita nila ni Professor Samir.Noon, bago pa man
Isa-isa niyang inilabas ang mga gamit, pinunasan ang mga ito at muling inayos sa tamang lugar.Hanggang sa biglang napahinto ang kanyang kamay.Sa isang bahagi ng bookshelf, may nakita siyang makapal na aklat na bahagyang natatakpan ng alikabok. Agad niya itong kinuha.Hindi niya alam kung bakit, pe
Sa loob ng maraming taon, iyon ang kwentong pinaniwalaan niya tungkol sa pagkamatay ng kanyang ina.Akala niya, isa lamang iyong malagim na aksidenteng dulot ng kanyang pagiging makulit noong bata pa siya. Sa kanyang alaala, may pagkakataong hindi sinasadyang may natamaan siya sa loob ng sasakyan, d
Pagkalabas ni Sylvie sa ospital, balak na sana niyang umalis agad. Gayunpaman, pagdating niya s exit, hindi niya inaasahang makikita roon si Madam Donela. Ilang araw na rin mula nang tuluyan nilang wakasan ni Vince ang kanilang engagement, at mula noon ay hindi na niya nakita ang matandang babae. Ka
Ngunit ilang sandali lamang matapos siyang makalabas, biglang pumasok si Vince sa silid.Agad nitong nakita si Cynthia na nakaluhod sa sahig, umiiyak at nanginginig. Nagbago ang ekspresyon ni Vince at mabilis niya itong nilapitan upang tulungan itong makatayo.Pagkatapos ay napalingon siya kay Sylvi
Unti-unting nagbago ang kanyang mukha.Mula sa takot ay napalitan iyon ng isang pilit na tapang. Itinaas niya ang kanyang baba at inayos ang kanyang postura, na para bang bigla siyang nakahanap ng sandatang maaari niyang gamitin laban kay Sylvie.“Sylvie, buntis ako ngayon,” mariin niyang sabi. “Hin
Iba na siya sa lalaking nasa alaala ni Kerstyn, ang batang may hawak na basketball sa isang kamay, puno ng sigla at init ng kabataan. Ngayon, bagama’t may bahagya pang kabataan sa mukha nito, mas malinaw ang pagiging kalmado at matatag. Diretso ang tindig habang pumapasok sa gusaling pang-negosyo, a
“Masaya,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan.“Kung masaya ka, masaya na rin ako.”Sanay si Kerstyn sa ganitong maliliit na laro, mga salitang may lambing, mga titig na may pang-akit, na para bang ang lahat ng emosyon niya ay nasa kamay ni Kian.At tulad niya, tinatamasa rin iyon ni Kian. Hinigp
“Kahit marami?”Ngumiti si Kian, halatang nabasa ang iniisip niya. Bahagya siyang yumuko at dahan-dahang ngumiti. “Sa’yo ang card ko. Unlimited. Swipe mo lang.”Sa kanya, sapat na ang secondary card.Nagpalitan sila ng card, isang munting laro, isang tahimik na kasunduan, at isang uri ng lambing na
Tumango si Kian. “Stay at the villa. Hihintayin niyo ang pagdating ko.”“Opo, Mr. Villareal.”Pagkaalis ng doktor, tahimik na nakatitig si Kerstyn sa screen, may luha pa rin sa mga mata. Diretso siyang tumingin kay Kian, ang mga matang tila naghahanap ng sandigan. “Natakot talaga ako kanina. Ikinulo







