เข้าสู่ระบบHindi niya alam kung gaano katagal siyang nakatulog.Sa pagitan ng mahimbing at mababaw na tulog, isang pamilyar na tunog ang unti-unting umabot sa kanyang pandinig, ang pag-ikot ng susi sa kandado ng pintuan.Bahagya siyang napakunot-noo.Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata at malabo pang tumi
Akala niya, dahil sa likas na pagiging kalmado at disente ni Jaelan, magpapanggap na lamang itong walang narinig. Hindi pala. At mas nakakahiya dahil direkta pa talaga nitong sinabi.Ilang segundo silang kapwa nanahimik bago muling nagsalita ang lalaki. Mas mababa ang boses nito ngayon, ngunit hindi
Good day, everyone! New story na po ito. Ang bidang lalaki ay isa sa mga anak nina Sylvie at Caelan De Dios. *****CHAPTER 1: [Huwag I-skip—Para sa mga Babae! Must-Watch, Pangtanggal-Stress! 🔥]Nang makita ni Fierra ang link na ipinadala sa group chat, katatapos lamang niyang magdamagang magdisen
Kakahanap pa lamang niya sa katotohanan tungkol sa kanyang pinagmulan. At ngayon, wala na siya.Tuluyang nanghina ang mga tuhod ni Sylvie. Kung hindi siya hawak ni Caelan, marahil ay tuluyan na siyang bumagsak sa lupa.Nakita ni Caelan ang sakit sa kanyang mga mata. Alam niyang hindi na niya kayang
“Dad…”Napatingin ito sa kanya.“Ako si Sylvie. Anak mo ako, pero hindi ako si Mama. Hindi ako si Liddy.” Pinilit niyang ngumiti kahit nanginginig ang kanyang puso. “Kaya, please… hayaan mo na akong umalis.”Hindi na niya hinintay ang sagot nito. Lumapit siya at niyakap si Samir sa baywang, saka isi
Hindi sumuko si Sylvie. Sa kabila ng panghihina ng katawan at hapdi sa mga pulso niya, pilit niyang hinanap ang anumang maaaring gamitin para makatakas. Napadako ang paningin niya sa isang plorera sa ibabaw ng mesa. Agad siyang nakaisip ng paraan.Dahan-dahan niyang itinulak ang upuan palapit sa mes
Nang tuluyan nang umalis si Solomon kasama ang kanyang mga tao, nanatili pa rin si Kerstyn sa harap ng lapida. Tahimik niyang tinitigan ang larawan sa bato, walang payong, hinayaang basain ng ulan ang kanyang balikat.Halos sampung minuto siyang nakatayo roon bago tuluyang tumalikod at maglakad pala
“Hindi pa talaga ako nakakapag-golf dito,” sabi ni Kerstyn habang naglalakad papasok. “Ang laki kasi ng Casa Merda, ang daming pwedeng gawin, hindi ko pa nalilibot lahat.”Pagbukas ng pinto, sabay-sabay na bumukas ang mga ilaw. Umupo si Kerstyn sa maliit na upuan para magpalit ng sapatos. “Nakailang
“Hindi naman,” sagot niya nang mahina, may bahagyang ngiti sa labi.Sa totoo lang, aliw na aliw si Kerstyn tuwing nakikita ang selos ni Kian, kahit kailan, kahit saan. May kakaibang lambing sa itsura nitong ganoon, at hindi niya napigilang tumingkayad at halikan ang baba ng lalaki. Mahina ngunit mal
“Kerstyn.” Halatang nagpipigil ng galit si Rodon habang binibigkas ang pangalan niya, halos nagkikiskisan ang mga ngipin. “Sa tingin mo ba, baliw ako?”Kalmado lang si Kerstyn. Nakahilig siya sa sandalan ng upuan, tila walang bigat ang usapan. “Hindi ba?” sagot niya nang walang emosyon. “Alam ng buo







