MasukNgunit walang duda. Si Elena talaga ang nasa larawan."Elena...?"Biglang nanlamig ang kanyang katawan. Hindi niya maunawaan kung paano ito nangyari. Hindi ba dapat ay kasama ngayon ni Elena si Ashton at masayang ipinagdiriwang ang kaarawan nito? Bakit bigla itong idineklarang nawawala?Halos nangin
Ipinangako rin niya ang malaking gantimpala sa sinumang makapagbibigay ng mahalagang impormasyon tungkol sa kinaroroonan ni Elena. Para kay Ashton, wala nang halaga ang pera o anumang bagay. Ang tanging gusto niya ay malaman kung nasaan si Elena at kung ligtas ba ito.Nang wala na siyang ibang mapag
May hawak na sili si Elena nang tumunog ang kanyang cellphone. Nang makita niya kung sino ang tumatawag, bahagya siyang napangiti. Si Ashton iyon. Bago pumasok sa trabaho si Ashton nang araw na iyon, sinabihan na siya ni Elena na umuwi nang mas maaga kaysa sa nakasanayan niya. Kaya nang sandaling i
Mahigpit na niyakap ni Ashton si Elena, na para bang nais niyang iparamdam dito na walang kahit anong puwang para sa pagdududa sa kanyang puso. Sa bawat salitang binigkas niya, ramdam ang katapatan at pagmamahal na matagal na niyang hindi na kailangang itago.Hindi napigilan ni Elena ang mapangiti.
Noon pa man ay wala siyang ibang nararamdaman para kay Rona bukod sa pagiging magkaklase at magkaibigan mula pa noong college. Ngayong may minamahal na siya, lalo lamang naging imposible para sa kanya na magkaroon ng ibang damdamin.Ngunit hindi pa rin matanggap ni Rona ang sagot.Umagos ang mga luh
“Ah, may naisip na akong magandang ideya. Salamat, Shawn. Malaking tulong talaga ang sinabi mo.”Biglang lumiwanag ang mukha ni Elena. Hindi niya namamalayan kung kailan naging ganoon kalapit sa kanya si Shawn. Sa tuwing may bagay siyang hindi alam o may problemang kailangan niyang lutasin, palaging
Hindi nangahas si Noah na magpakita ng kahit anong kakaiba sa harap ni Kian. Pinilit niyang ngumiti. “Siyempre, wala akong tutol.”Kaya’t sabay-sabay silang lumipat patungo sa opisina ni Noah. Maayos at elegante ang interior, eksakto sa imahe niyang palaging ipinapakita.Naglibot ang tingin ni Kian.
“Balita ko,” sabi ni Kerstyn na parang walang interes habang nilalaro ang cellphone, “may alitan kayo ni Miss Wendy.”“Minor disagreement lang ‘yon,” mabilis niyang sagot. “Sibling rivalry.”“Oh.” Wala sa tonong seryoso ang sagot ni Kerstyn. Pagkatapos, parang nagkukuwento lang, idinagdag niya, “The
Iba na siya sa lalaking nasa alaala ni Kerstyn, ang batang may hawak na basketball sa isang kamay, puno ng sigla at init ng kabataan. Ngayon, bagama’t may bahagya pang kabataan sa mukha nito, mas malinaw ang pagiging kalmado at matatag. Diretso ang tindig habang pumapasok sa gusaling pang-negosyo, a
“Masaya,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan.“Kung masaya ka, masaya na rin ako.”Sanay si Kerstyn sa ganitong maliliit na laro, mga salitang may lambing, mga titig na may pang-akit, na para bang ang lahat ng emosyon niya ay nasa kamay ni Kian.At tulad niya, tinatamasa rin iyon ni Kian. Hinigp







