LOGINNapahinga nang malalim ang lalaki.Hindi na nito itinago ang reaksyon. Inabot ni Caelan ang kurbata na kanina lamang ay maayos na inayos ni Sylvie at bahagya itong kinalas bago dahan-dahang lumapit sa kanya.Yumuko siya, tila muling hahalikan ang mapupulang labi ng babae, ngunit mabilis na humarang
Matalim niyang tinitigan ang mukha nito mula sa ibaba bago tuluyang pinatay ang tawag.Wala na siyang sinabi. Inayos niya ang laylayan ng kanyang palda at mabilis na naglakad patungo sa hagdan.Pagdating niya sa ikalawang palapag, agad siyang naghanap.Ngunit tahimik ang corridor.Wala si Caelan. Wa
Napatinginan ang lahat. Saglit silang natahimik, halatang pilit inuunawa ang tunay na ibig sabihin ng mga salita ni Caelan. Hindi nila mawari kung ano ba talaga ang gustong ipahiwatig ng presidente ng ES Group. Kung tutuusin, sapat naman ang reputasyon ng Sanuarity Medical Hospital para seryosohin a
Sa huli, napilitan siyang tumango. “Oo. Si Sylvie talaga ang fiancée ko.”Bahagyang tumango si Caelan. Pagkatapos ay nagpatuloy siya na tila wala lamang malalim na ibig sabihin ang susunod niyang sasabihin.“So, siya nga ang fiancée mo.”Saglit siyang tumigil, saka bahagyang ibinaling ang tingin kay
Kay Sylvie.Bahagyang kumunot ang noo ni Sylvie nang mapansin niyang nakatingin sa kanya si Caelan.“Siya rin ba ay doktor mula sa ospital ninyo?”Napalingon sina Cynthia at Vince kay Sylvie.Hindi inaasahan ni Sylvie na siya ang ituturo nito sa harap ng lahat. Saglit siyang natigilan bago pilit na
Paglingon ni Sylvie, para siyang napako sa kinatatayuan. Mula sa gitna ng mga taong nakapaligid sa venue ay may isang matangkad na lalaki na dahan-dahang naglalakad palabas. Nakasuot ito ng isang perpektong itim na suit na tila yari para lamang sa katawan niya. Malapad ang mga balikat, makitid ang b
“Balita ko,” sabi ni Kerstyn na parang walang interes habang nilalaro ang cellphone, “may alitan kayo ni Miss Wendy.”“Minor disagreement lang ‘yon,” mabilis niyang sagot. “Sibling rivalry.”“Oh.” Wala sa tonong seryoso ang sagot ni Kerstyn. Pagkatapos, parang nagkukuwento lang, idinagdag niya, “The
Iba na siya sa lalaking nasa alaala ni Kerstyn, ang batang may hawak na basketball sa isang kamay, puno ng sigla at init ng kabataan. Ngayon, bagama’t may bahagya pang kabataan sa mukha nito, mas malinaw ang pagiging kalmado at matatag. Diretso ang tindig habang pumapasok sa gusaling pang-negosyo, a
“Masaya,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan.“Kung masaya ka, masaya na rin ako.”Sanay si Kerstyn sa ganitong maliliit na laro, mga salitang may lambing, mga titig na may pang-akit, na para bang ang lahat ng emosyon niya ay nasa kamay ni Kian.At tulad niya, tinatamasa rin iyon ni Kian. Hinigp
“Kahit marami?”Ngumiti si Kian, halatang nabasa ang iniisip niya. Bahagya siyang yumuko at dahan-dahang ngumiti. “Sa’yo ang card ko. Unlimited. Swipe mo lang.”Sa kanya, sapat na ang secondary card.Nagpalitan sila ng card, isang munting laro, isang tahimik na kasunduan, at isang uri ng lambing na







