Mag-log inJACQUELINE POV "Ahh..." mahina akong napaungol. Agad namang natigilan si Aimee. "Jackie?" sambit ni Aimee sa pangalan ko, Kitang kita ko na sa mga mata niya ang pag-aalala. Napahawak ako sa aking tiyan at hindi ko mapigilan ang mapakagat labi nang maradaman ko na mas lalong tumitindi ang sakit. Para bang may kung anong humihila sa loob ng katawan ko. "A-Aimee...help!" mahina kong usal. Mabilis naman siyang tumayo at nilapitan ako. "Ano'ng nangyari?" nag-aalala niyang tanong sa akin. "Ang sakit...grabe... ang sakit...” mahina kong usal habang habol ko na ang aking paghinga. "Masakit ang tiyan mo? Hindi kaya manganganak ka na?" tanong ni Aimee sa akin. "H-Hindi... hindi pa...kakagaling lang namin kahapon sa OB-Gyne. Ang sabi niya... next week pa ang due date ko..." nakangiwi kong sagot. Ngunit bago pa man ako makadagdag ng salita, muli akong napasinghap. At kasabay noon ay may kung anong mainit na likidong dumaloy pababa sa pagitan ng aking mga hita. Bigla akon
JACQUELINE POV SA tulong ni Russell, naging posible ang pagtulong kay Aimee. Alam kong mali sa paningin ng iba ang ginawa ko. Alam kong marami ang nagsasabing hindi na niya deserve ang isa pang pagkakataon matapos ang lahat ng nagawa niya. Pero gaya nga ng sinabi ko noon, kadugo ko pa rin siya. Hindi man mabura ng panahon ang mga pagkakamaling nagawa niya, hindi rin naman mababago ang katotohanang minsan ay naging bahagi kami ng buhay ng isa't isa. At kung sakaling sayangin nila ang pagkakataong ibinigay ko, wala na akong magagawa roon. Nasa kanila na iyon. Ang mahalaga, ginawa ko ang alam kong tama. At siguro, isa rin ako sa mga pinaka-mapalad na babae sa mundo dahil nasa tabi ko si Russell sa bawat hakbang na ginagawa ko. Hindi siya nagtanong kung bakit ko gusto kong tumulong. Hindi niya ako hinusgahan. Bagkus, tahimik niya akong sinuportahan at inalalayan sa bawat desisyong ginagawa ko. Pagkalipas lamang ng halos tatlong buwan, tuluyan nang nakulong si Martin. Nag-uum
JACQUELINE POV Wala na, ang dating mayabang na Aimee ay hindi ko na mahagilap pa ngayun sa kanya. Ibang Aimee na ang nakikita ko ngayun sa harapan ko. At siguro, malaking bagay din ang pakakakulong nito kaya biglang nagbago ang ugali. “Ang sama ko! Sobrang sama kong kapatid sa iyo noon.” muli niyang wika. Hindi ako agad nagsalita. Hahayaan ko muna siyang ilabas ang lahat ng bigat na dala niya. Sa mga pagkakataong ganito, minsan hindi payo ang kailangan ng isang tao. Minsan, kailangan lang nilang may makinig. "Noong una akala ko masaya ako dahil ako ang pinili ni Martin. Pakiramdam ko noon panalo ako. Dahil nakuha ko na ang lalaking gusto mo. Pero, mali ako..maling mali ako.” umiiyak niyang wika. Hindi naman ako nakaimik lalo na at bigla ko din naisip na siguro, blessings in disguise din na naghiwalay kami ni Martin. Lalo na at ang kagaya niya ay mahilig palang manakit ng babae. Kung hindi kami naghiwalay, baka ako pa ang makakaranas ng mga naranasan ni Aimee ngayun. At m
JACQUELINE POV "SORRY, para saan?" seryosong tanong ko kay Aimee. Dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin at hindi ko mapigilan ang magtaka nang makita ko ang maitim na pasa sa ilalim ng kanyang mga mata. At hindi lang iyun, halatang ilang araw na din siyang hindi nakakatulog nang maayos. Namamaga rin ang kanyang mga mata na para bang matagal na siyang umiiyak. "Ano ang nangyari diyan?" hindi ko mapigilang tanong. Si Daddy naman, napansin kong biglang napatiim bagang. Si Tita Norma, patuloy lang sa kanyang tahimik na pag-iyak Sa totoo lang, hindi ko inaasahan na makikita ko sila sa ganitong sitwasyon. Ang mga taong dating nang-api sa akin ay parang mga basang sisiw na mga nakayuko sa harapan ko At dahil tao lang din ako at mabilis na maawa, kaagad kong tinawag si Manang Esther. Inutusan ko siyang maghanda ng miryenda para kina Daddy, Tita Norma at Aimee At nang marinig iyun ni Daddy, mabilis siyang nag-angat ng tingin at nahihiyang tumitig sa akin “Huwag na! Nakakahiya
JACQUELINE POV "MA'AM, may dumating pong bisita. Papapasukin ko po ba sila?" Kasalukuyan akong nagpapahinga sa aking silid nang marinig ko ang boses ni Manang Esther mula sa labas ng pinto. Balak ko pa naman sanang maligo maya-maya. Kakatapos lang naming mag-almusal ni Russell at maaga rin itong umalis upang magtungo sa opisina. Napabuntong-hininga ako habang marahang hinihimas ang aking tiyan. Kay bilis talaga ng panahon. Parang kailan lang nang malaman kong buntis ako, pero ngayon ay anim na buwan na pala ang dinadala ko. Malaki na ang aking tiyan at ramdam ko na rin ang bigat nito sa bawat kilos ko. Madalas tuloy akong tamarin at mas gusto ko na lamang magpahinga. Simula nang malaman kong may buhay na nabubuo sa aking sinapupunan, pansamantala muna akong huminto sa pag-aaral. Wala namang pagsisisi sa desisyong iyon. Sa ngayon, wala nang mas mahalaga para sa akin kundi ang batang ito. Ang panganay naming dalawa ni Russell. Ang munting buhay na araw-araw kong ipina
JACQUELINE POV “Pero, alam mo, sa kabila ng nagawa niyang kasalanan sa akin, hindi ko pa rin kayang magalit sa kanya. Russell, hindi ko kayang makita siyang nakakulong. Matanda na si Daddy at ayaw kong ako ang dahilan ng mabilis niyang paglisan sa mundo.” seryosong wika ko kasabay ng pagpatak ng luha sa aking mga mata. “Jackie-----ano ang ibig mong sabihin?” seryosong tanong niya sa akin “Palayain mo na siya..bilang anak niya, iyun na lang ang huli kong magagawa sa kanya.” Seryosong sagot ko. Napansin kong ilang saglit din siyang natigilan. Pagkatapos noon, may ngiti sa labi na sunod-sunod siyang tumango “Okay, kung ano ang gusto mo, iyun ang masusunod.” sagot niya. Kaagad din naman akong nakahinga ng maluwag. “Alam mo ba kung bakit ito ang desisyon ko? Alam mo ba kung bakit sa kabila ng lahat, gagawin ko ito sa kanila?” muli kong wika. “NO! Hindi ko alam, pero kung sasabihin mo sa akin, makikinig ako.” seryosong sagot niya "Dahil pagod na akong balikan ang mga masasa
BARBARA POV Hindi ko alam kung nagseselan lang ba ako pero noong naiserved ang steak na gustong gusto kong kainin kanina, para bang bigla akong nawalan ng gana. May ibang pagkain ang hinahanap ang sistema ko na hindi ko lang din masabi kay Charles dahil nahihiya na ako dito. Baka kasi isipin nito
BARBARA POV Malayo pa pero malapit na. Iyun ang pakiramdam ko ngayun. Habang palapit nang palapit kami sa lugar kung saan ako lumaki, feeling ko, palayo nang palayo naman kami ng mga anak ko sa ama nila. Kanina pa pasimpleng tumutulo ang luha sa akin mga mata. Ayaw ko lang ipakita kay Mona dahil
“BARBARA POV PAGKATAPOS kong magtempla ng gatas, nagpasya na muna akong tumambay dito sa kusina. Wala sa sariling napahawak ako sa malaki ko nang tiyan. Hangang ngayun, hindi pa alam ng mga magulang ko sa probensya ang tunngkol sa kalagayan kong pagdadalang tao. Ang alam ng mga ito, maayos ang ka
BARBARA POV PAGKATAPOS ng insidente sa restaurant, wala na akong naging balita kay Candy. Iniisip ko na lang at baka nananahimik na ito lalo na at naging okay na din naman ang relasyon naming dalawa ni Charles. Hangang sa sumapit na ang araw na pinakahihintay naming dalawa. Ang panganganak ko







