LOGINJACQUELINE POV "Oo nga," singit ni Jezzie habang napapailing. "Tama lang talaga na ipakulong sila. Noon pa man, wala na silang ginawa kundi pahirapan ka." Napalunok ako. Parang may kung anong kumikirot sa loob ng aking dibdib. "Kung alam lang namin na balak mo palang umuwi sa inyo noong araw na iyon, sana sinamahan ka namin. Hindi sana nila nagawa ang maitim nilang balak sa iyo." sabat naman ni Ernesto. "Maitim na balak?" mahinang bulong ko. Pakiramdam ko, biglang umikot ang buong paligid. Sa isang iglap, bigla na lang may lumitaw ng mga larawan sa isipan ko. Kagaya ng eksena sa mga panaginip ko., Isang babaeng umiiyak, malungkot at tumatakbo. Hangang sa----- Mariin kong ipinikit ang aking mga mata. Napahawak ako sa aking sentido. Sunod-sunod na eksena ang biglang bumalik sa aking alaala. Napakalinaw. Parang kahapon lang nangyari. Nakita ko ang mukha ng aking ama. Ang malamig niyang tingin. Ang galit sa kanyang mga mata. Narinig ko ang masasakit na salitang binitiwan
JACQUELINE POV Sa paglipas ng mga araw, unti-unti ring bumabalik ang dati kong lakas. Dumaan ako sa iba't ibang pagsusuri at test na ipinagawa ng mga doktor. Mabuti na lamang at wala silang nakitang anumang komplikasyon sa aking kalagayan. Araw-araw ay may magandang balita silang ibinibigay sa akin, at dahil doon ay mas lalo akong nagkaroon ng pag-asang tuluyan nang makarekober. Sa lahat ng oras, hindi ako iniwan ni Russell. Halos siya na ang naging tagapag-alaga ko. Siya ang nag-aasikaso ng aking mga gamot, siya ang naghahanda ng pagkain ko, at siya rin ang unang bumabati sa akin tuwing nagigising ako sa umaga. Kapag sumasakit ang katawan ko, nandiyan siya. Kapag hindi ako makatulog sa gabi, nandiyan pa rin siya. Maging sa tuwing binabangungot ako, siya rin ang kasama ko. Madalas akong magising nang pawis na pawis at hinihingal. Hindi ko maipaliwanag kung bakit, ngunit nitong mga nakaraang araw ay mas naging madalas ang mga panaginip ko. May mga mukhang hindi ko maaninag
JACQUELYN POV Nang muli kong ipikit ang aking mga mata para sana i-relax ang isipan ko, tila isang maaksiyong pelikula ang mga alaala na sunod-sunod na naglaro sa aking isipan. May isang babaeng desperadong tumatakbo sa madilim na daan habang may ilang taong humahabol sa kanya. Hindi ko man maaninag nang maayos ang kanilang mga mukha, ramdam ko ang matinding galit na nakaukit sa kanilang mga tinig at kilos. Paulit-ulit nilang tinatawag ang pangalan ko. At iyon ang mas lalong nagdulot ng matinding takot sa akin. " Jacqueline! Babae ka! Bumalik ka rito!" "Hindi ka makakatakas sa amin!" Iilan lamang iyon sa mga sigaw na narinig ko. Lalo pang bumilis ang tibok ng puso ko nang mapagtanto kong parang ako ang babaeng kanilang hinahabol. Hindi ko maintindihan kung bakit, ngunit pakiramdam ko ay ako mismo ang nakakaranas ng takot na nararamdaman niya. Patuloy na umikot sa aking isipan ang eksena. Ang tunog ng nagmamadaling mga yabag. Ang mabibigat na paghinga at ang malakas a
JACQUELYN POV NAGISING ako na pakiramdam ko ay galing ako sa isang napakahabang panaginip. Mabigat ang mga talukap ng aking mata habang dahan-dahan kong iminulat ang mga ito. Unang sumalubong sa paningin ko ang malamlam na puting liwanag mula sa kisame ng silid na kinaroroonan ko. Sandaling lumabo ang aking paningin bago unti-unting luminaw. Tahimik ang paligid. Tanging ang mahinang ugong ng air conditioner at ang paminsan-minsang tunog ng mga kagamitang medikal ang naririnig ko. Akmang babangon sana ako nang bigla akong napangiwi. Matalim na kirot ang dumaloy sa aking ulo dahilan upang mapahawak ako rito. Kasabay niyon ay ang matinding pagkauhaw na tila ilang araw akong hindi nakainom ng tubig. "Jackie... wifey?" Napakunot-noo ako nang marinig ang pamilyar ngunit nag-aalalang boses na iyon. Agad kong ibinaling ang aking paningin sa pinanggalingan ng tinig. Isang lalaki ang nakatayo sa gilid ng kama. Magulo ang kanyang buhok. Halatang hindi siya nakatulog nang maay
RUSSELL POV "HINDI MO kami pwedeng ikulong. Labag ito sa batas. Wala kaming kasalanan. Siya----siya ang dapat niyong ikulong. Siya ang nakabundol sa malditing iyun!" sa labas pa lang ng presento, narinig ko na ang sigaw ni Norma habang itinuturo ang driver na nakasagasa kay Jackie. Kanina pa siya nagwawala. Ayun sa aking legal team, may dumating na abogado kanina pero kaagad ding umatras nang malaman kung sino ang makakalaban. At ngayun, walang abogado na magtatangol sa kanila at kanina pa siya nagwawala si Norma sa loob. Gusto na daw kasing umuwi. Si Mr. Torres naman, tahimik lang. Halatang wala pa rin sa hwesyo at sa kauna-unahang pagkakataon, kasalukuyan siyang binabagabag ng matinding konsensya dahil sa nangyari kay Jackie. Sila Aimee at Martin naman, tahimik lang sa isang tabi. Ngayun lang nila naramdaman ang bigat ng kasalanan na nagawa nila. Kanina pa gumagawa ng paraan ang mga magulang ni Martin na mailabas ang anak pero, walang epekto. Hindi pumapayag ang mg abogado
RUSSELL POV “Magiging maayos din ang lahat. Lalaban siya.” sabat naman ng pinsan kong si Kurt. "Mahal na mahal ko si Jacquelyn. Mahal na mahal ko siya!" nag-uumapaw ang matinding emosyon sa tono ng boses ko na bigkas ko. Dahil, iyun ang totoo at hindi ako mahihiya na ipagsigawan sa buong mundo kung gaano ko siya kamahal. Dahil sa unang pagkakataon sa buhay ko, natatakot akong mawalan ng isang tao. "Alam namin iyon. Nakikita namin kung gaano mo siya kamahal." Sagot din naman ni Moira Kristina sa akin. “Yes, ako din, nakita naming iyan. Hindi ka na nga nakakasama sa amin sa mga night out dahil kay Jackie eh. At dahil diyan, hindi bibitaw si Jackie. Alam niya kasing malulungkot ka kaya kahit na ano ang mangyari, lalaban siya.” sabat naman ni Penelope. "At sisiguraduhin namin na lahat ng sangkot sa aksidenteng ito ay mananagot." muling wika ni Moira Kristina. Unti-unting lumamig ang ekspresyon ko nang maalala ko kung bakit nandito kami sa sitwayong ito ngayun. Tama si Mo
CASSANDRA 'CASSY' VILLARAMA POV MASASABI kong masaya kasama si Neilson sa hapag kainan. Ngayun ko lang din lubos na naisip na mabait din naman pala ito. Pagkatapos namin kumain, nagpresenta ito na ito na daw ang magliligpit ng mga pinagkainan namin. Noong una, ayaw ko pa nga sana...kahit papaan
NEILSON BRACKEN POV Wala sa sariling naipilig ko ang aking ulo. Kakasabi ko lang kanina na hindi itong si Cassandra ang type kong babae eh pero ano ito? Bakit parang namamagnet ang mga mata ko habang nakatitig dito Ano ba ang nangyayari sa akin? Kailan lang, nalulungkot ako sa paghihiwalay nami
CASSANDRA 'CASSY' VILLARAMA POV KAHIT papaano, nakatulong naman yata ang malamig na tubig mula sa bathtub dahil bahagya akong kumalma. Medyo, guminhawa din ang aking pakiramdam at laking pasalamat ko dahil sa buong proseso ng paliligo ko, hindi na ako inabala pa ni Neilson Kahit papano kumalm
ONE YEAR LATER "CASSANDRA 'CASSY' VILLARAMA "MANANG , dumating na ba si Neilson?" nakangiting tanong ko kay Manang habang pababa ako ng hagdan. Isang taon na mabilis na lumipas at sa loob ng isang taon na iyun ay alam kong mas lalong tumibay ang pagsasama naming dalawa ni Neilson. "Madam...hi







