The Billionaire's Personal Slave

Rhenan POV

“Sir, nasa labas po si Alexandra Lewis.”

Bahagya akong napangisi habang dahan-dahang nilingon ang malaking bintana ng opisina ko. Sa labas ng mansyon, kitang-kita ko ang babaeng minsang sumira ng buhay ko.

Basang-basa siya sa malakas na ulan.

Nanginginig.

Walang payong.

Walang yabang.

At sa unang pagkakataon… wala ring kapangyarihan.

Tahimik kong pinagmasdan si Alexandra habang nakatayo sa harap ng napakalaking gate ng mansion ko rito sa San Diego. Ang mansion ng taong dati niyang inapakan.

Ngayon…

Ako na ang kinatatakutan nilang lahat.

El Diablo.

“Papasukin niyo siya,” malamig kong utos.

“Y-Yes, Sir.”

Ilang minuto lang ay bumukas ang pinto ng opisina ko. Dahan-dahang pumasok si Alexandra. Nanlalambot ang mga tuhod niya habang nakatingin sa akin.

Hindi ko maiwasang mapangiti.

Nasaan na ang dating prinsesang mahilig mang-api?

“R-Rhenan…” nanginginig niyang tawag.

Umupo ako sa swivel chair ko at malamig siyang tinitigan mula ulo hanggang paa.

“Anong kailangan mo?”

Bigla siyang lumapit at halos lumuhod sa harap ko.

“Maawa ka… tulungan mo ang Papa ko. Kunin mo na lahat huwag lang ang lupa namin,” umiiyak niyang sabi. “Kapag nawala pa ‘yon… wala na kaming matitirhan.”

Tahimik akong nakatingin sa kanya.

Ito ba ang babaeng walang awang nagpabagsak sa akin noon?

Ito ba ang babaeng ngumiti habang dinadala ako ng mga pulis?

Ngayon siya naman ang nagmamakaawa.

“Kahit ano gagawin ko…” mahinang dagdag niya.

Napahilig ako sa upuan ko habang pinapaikot ang baso ng whiskey.

“Anything?”

“O-Oo…”

Tumayo ako at dahan-dahang lumapit sa kanya hanggang sa halos isang dangkal na lang ang pagitan namin.

“Fine,” malamig kong sabi. “Tutulungan ko kayo. Pero may kondisyon.”

Agad siyang napatingin sa akin.

“Ano?”

“You will be my slave.”

Nanlaki ang mga mata niya.

“W-What?”

“Habang gusto kita… susunod ka sa lahat ng iuutos ko.” Yumuko ako para magtapat ang mga mata namin. “At kapag nagsawa ako… saka kita pakakawalan.”

“Rhenan…” umiiyak niyang sambit.

Biglang nagdilim ang mukha ko.

“Bakit?” sigaw ko. “Ayaw mo? Lumayas ka rito! Hayaan mong mapatapon ang pamilya mo sa San Diego!”

Napaiyak siya lalo.

“Huwag…” nanginginig niyang sabi. “Please… gagawin ko lahat. Huwag mo lang kunin sa amin ang lupa…”

Ngumisi ako.

“Good girl.”

Tumalikod ako at bumalik sa kinauupuan ko.

“Ngayon,” malamig kong utos, “lumuhod ka.”

Dahan-dahan siyang lumuhod habang nanginginig ang buong katawan niya.

“At tumahol ka.”

Parang tumigil ang mundo.

Namumula ang mukha niya sa kahihiyan habang tuloy-tuloy ang pagpatak ng luha niya.

Pero sumunod pa rin siya.

“Aw… aw…”

Malakas akong natawa habang nakatingin sa kanya.

“Bagay na bagay sa’yo,” malamig kong sabi.

Ngunit lingid sa kanya…

Habang nakaluhod siya sa harap ko—

Mas lalo kong nararamdaman ang galit… at ang delikadong damdaming pilit kong pinapatay para sa kanya.

Alexandra POV

Parang bawat tahol na lumalabas sa bibig ko ay unti-unting dumudurog sa natitira kong dignidad.

Hindi ko akalaing darating ang araw na ako—si Alexandra Lewis—ang luluhod sa harap ng lalaking minsan kong inapi.

Ngunit wala akong choice.

Kapag hindi ko ginawa ito… mawawala sa amin ang lahat.

Patuloy ang pagpatak ng luha ko habang nakayuko sa marmol na sahig ng opisina niya. Ramdam ko ang malamig na tingin ni Rhenan sa akin.

Hindi…

Hindi na siya si Rhenan.

Isa na siyang halimaw.

“Look at me.”

Nanginginig akong napatingin sa kanya.

Napahinto ako nang makita ko ang mga mata niyang walang emosyon. Ang dating mabait at masayahing binata noon ay wala na.

Ako ang pumatay doon.

“Alam mo ba kung ilang taon kong hinintay ‘to?” malamig niyang tanong.

Hindi ako nakasagot.

Dahan-dahan siyang yumuko sa harap ko at hinawakan ang baba ko.

“Na makita kang nagmamakaawa.”

Napapikit ako habang tuloy ang pag-agos ng luha ko.

“Rhenan… please…”

“Don’t call me that,” madiin niyang sabi. “Wala nang Rhenan.”

Tumayo siya at tumalikod.

“Simula ngayon dito ka titira.”

Nanlaki ang mata ko.

“A-Ano?”

“Slave kita, remember?” malamig niyang sagot. “You obey me. You don’t question me.”

“Pero ang Papa ko—”

“Safe sila habang sumusunod ka.”

Agad akong natahimik.

Lumapit ang isa niyang tauhan at iniabot ang isang maliit na box sa akin.

“Buksan mo.”

Dahan-dahan kong binuksan iyon at halos mawalan ako ng hininga nang makita ko ang laman.

Isang manipis at maiksing maid uniform.

Namutla ako.

“Rhenan…” halos pabulong kong sabi.

Ngumisi siya habang nakatingin sa akin.

“Bagay na bagay ‘yan sa isang katulad mo.”

“Please… huwag naman ganyan…”

Biglang tumigas ang mukha niya.

“Noong nagsinungaling ka sa korte… nagmakaawa rin ako.”

Natigilan ako.

“Pero nakinig ka ba?”

Tahimik akong napaluha.

Hindi.

Hindi ako nakinig noon.

Lumapit siya sa akin hanggang halos magdikit ang mukha namin.

“Kaya ngayon,” bulong niya, “oras mo naman para maranasan kung paano masira.”

Pagkatapos noon ay tumalikod siya.

“Magbihis ka. Ayokong naghihintay.”

At habang papalayo siya…

Doon ko naramdaman ang pinakamabigat na bagay.

Hindi lang galit ang nasa puso ni Rhenan.

Kundi sakit na ako mismo ang gumawa.