MasukJENNIFER MADLANG-AWA POV
"Sino po ba kayo? Ano ang kailangan niyo sa akin?" muling tanong ko sa lalaking katabi ko ngayun! Parang hari ang kanyang awra samantalang para naman akong basang sisiw! Lamig na lamig dulot ng pagkabasa sa ulan! "Are you sure hindi mo ako kilala? Ang bilis mo naman yatang nakalimot, MIss. Madlang-awa!' seryoso nyang bigkas kasabay ng pagtangal niya sa kanyang suot na eyeglasses! Wala sa sariling napatitig ako sa kanya at kaagad na nanlaki ang mga mata ko nang makita ko ang hitsura niya! Shit, walang iba kundi ang ama ng batang nalunod! Shocks, sino ba ang hindi makakakilala sa kanya? Although iba ang awra niya ngayun alam kong siya lang naman ang ama ng batang si Ezekiel! "Ano ang kailangan mo sa akin? Mr. Valdez...kidnaping itong ginagawa niyo at malaking kasalanan ito sa batas!" kahit na natatakot, pinilit ko pa ring magtapang-tapangan! Hindi pwedeng makita niyang natatakot ako sa kanya dahil alam ko sa sarili ko na wala akong kasalanan sa nangyari sa anak niya! Biktima lang din ako! Sinungaling lang talaga si Ethel at idinawit ako sa kapabayaan na ginawa niya sa anak niya kaya nalunod ito! "Kidnapping? Kung iyun ang tingin mo, I don't care!" mahina niyang bigkas! Muli niyang isinuot ang kanyang eyeglass sabay dampot ng isa pang coat at pahagis na ibinigay sa akin! "Fix yourself! Sa panahon ngayun, bawal kang magkasakit dahil may mga bagay ka pang dapat gawin para naman mabayaran mo lahat ng mga pagkakasala mo sa akin!" walang emosyon niyang bigkas! Wala sa sariling muling napatitig akio sa kanya! "Nakulong na ako ng isang linggo dahil sa nangyari sa anak mo at kahit wala akong kasalanan tinangap ko iyun! Huwag kang abusado Mr. Valdez..pakawalan mo ako! Wala akong kasalanan na nagawa sa iyo kaya tigilan mo ako!" naiinis ko nang sagot sa kanya! Kahit na alam kong pamangkin siya ng mga may-ari ng Villarama-Santillan Beach resort hindi ko talaga siya uurungan! Tutal naman sanay na ako sa magulong buhay eh! "Kulang pa ang pagkakulong mo ng isang linggo sa kapabayaan na ginawa mo! Namatay ang anak ko dahil doon kaya dapat lang na mapagbayaran mo din iyun at sisiguraduhin ko sa iyo Ms. Madlang-awa...mahal akong maningil!" seryoso niya ding sagot sa akin! Hindi ko naman maiwasan ang makaramdam ng matinding takot! Ano ang ibig niyang sabihin? Ano pa bang kabayaran ang gusto niya gayung malinaw pa sa dagat ng beach resort na wala akong kasalanan! Siguro naman nag-imbistiga siya pero bakit lumalabas pa rin ngayun na kasalanan ko? Baliw ba siya? "Wala nga akong kasalanan sa mga nangyari! Ginawa ko ang lahat para maisalba ang anak mo pero wala na talaga eh! Wala na siyang pulso noong naiahon ko siya sa dagat!" kaagad ko ding sagot sa kanya! Hindi siya nakaimik pero napansin ko ang lalong pagsalubong ng kilay niya! "Tsaka, hindi ako tutulungan ng mismong pamunuan ng beach resort kung kasalanan ko ang mga nangyari!" muling bigkas ko pero para bang wala na sa kanya iyun! Napansin ko kasing hindi na siya siya sumagot pa kaya nanahimik na din ako. Baka kasi kung patuloy pa akong kukuda, lalo siyang magalit sa akin at ihagis ako sa labas ng sasakyan! Lalong lumakas ang ulan at halos zero visibility na ang labas! Tsaka, kanina pa tumatakbo itong sasakyan at sure ako na medyo malayo na kami sa baryo kung saan ako nakatira! Sabagay, pinalayas na nga pala ako sa amin kaya wala na ding dahilan para pumalag pa ako! Katunayan nga hindi ko alam kung saan ako pupunta eh! Hindi niya naman siguro ako sasaktan diba? Mukhang hindi naman siya mamamatay tao! Nagkataon lang siguro na galit siya kaya medyo nakakatakot ang awra niya pero kung may balak siyang masama sa akin, baka kanina niya pa ginawa! Haysst! Bahala na nga siya! Wala naman na akong choice kundi ang sumunod sa agos ng buhay eh! Hindi niya naman siguro ako gagawan ng masama dahil kilala ko ang mga relatives niya! Dinig ko mabait ang angkan nila kaya hihdi niya naman siguro ako ipapatay nang dahil lang galit siya sa akin! Wala sa sariling napahigpit ang pagkakahawak ko sa jacket na ibinigay niya! Dahil sa pagkabasa sa ulan, nakakaramdam na ako ng panlalamig! Dagdagan pa na bukas pa yata ang aircon ng sasakyan! "Mr. Valdez..pwede bang pakipatay muna ng aircon? Tutal naman medyo malamig ang panahon eh! Basa ako at baka magkasakit ako!" Lakas loob kong bigkas! Tinitigan niya lang ako kasabay ng pagtaas ng kabilang sulok ng labi niya! "Kung basa ka..maghubad ka, problema ba iyun?" seryoso niyang bigkas! Kaagad ko naman siyang pinanlakihan ng mga mata! Baliw ba siya? Maghubad daw, eh makikita niya ang pinakakaingatan kong yaman? Haysst, bahala na...titiisin ko na lang ang lamig kaysa naman maghubad ako sa harapan niya noh! Pervert yata ang gagong ito eh!JACQUELINE POV “Pero, alam mo, sa kabila ng nagawa niyang kasalanan sa akin, hindi ko pa rin kayang magalit sa kanya. Russell, hindi ko kayang makita siyang nakakulong. Matanda na si Daddy at ayaw kong ako ang dahilan ng mabilis niyang paglisan sa mundo.” seryosong wika ko kasabay ng pagpatak ng luha sa aking mga mata. “Jackie-----ano ang ibig mong sabihin?” seryosong tanong niya sa akin “Palayain mo na siya..bilang anak niya, iyun na lang ang huli kong magagawa sa kanya.” Seryosong sagot ko. Napansin kong ilang saglit din siyang natigilan. Pagkatapos noon, may ngiti sa labi na sunod-sunod siyang tumango “Okay, kung ano ang gusto mo, iyun ang masusunod.” sagot niya. Kaagad din naman akong nakahinga ng maluwag. “Alam mo ba kung bakit ito ang desisyon ko? Alam mo ba kung bakit sa kabila ng lahat, gagawin ko ito sa kanila?” muli kong wika. “NO! Hindi ko alam, pero kung sasabihin mo sa akin, makikinig ako.” seryosong sagot niya "Dahil pagod na akong balikan ang mga masasa
JACQEULINE POV "GRABE, sobrang na-miss ko ang kwartong ito." nakangiting wika ko kay Russell Kakarating lang namin dito sa bahay at pakiramdam ko ng sandaling ito, mas lalong lumuwang ang aking paghinga. Sa wakas, natapos din ang ilang linggo kong pagtitiis sa hospital. At least, sa ngayun, tuluyan na akong nakauwi at masasabi kong ligtas na kami ng baby na nasa sinapupunan ko "Mukhang namiss mo talaga itong bahay natin ah?" nakangiting tanong sa akin ni Russell "Hindi lang ang bahay kundi pati na din ang mga pagkain. Russell, parang gusto ko ng sinigang na sugpo." malambing kong wika sa kanya Mabilis naman siyang tumango "Sure, no problem. Ora mismo, palulutuan kita kina Manang ng mga pagkaing gusto mo." sagot niya naman sa akin Hindi ko tuloy mapigilan ang makaramdam ng pagkatakam Ito ang gusto ko kapag dito sa bahay...nagagawa at nakakain ko lahat ng gusto ko at higit sa lahat, mas nakakapaglambing ako dito kay Russell ************** Mabilis pang lumipas ang m
JACQUELINE POV "Oo nga," singit ni Jezzie habang napapailing. "Tama lang talaga na ipakulong sila. Noon pa man, wala na silang ginawa kundi pahirapan ka." Napalunok ako. Parang may kung anong kumikirot sa loob ng aking dibdib. "Kung alam lang namin na balak mo palang umuwi sa inyo noong araw na iyon, sana sinamahan ka namin. Hindi sana nila nagawa ang maitim nilang balak sa iyo." sabat naman ni Ernesto. "Maitim na balak?" mahinang bulong ko. Pakiramdam ko, biglang umikot ang buong paligid. Sa isang iglap, bigla na lang may lumitaw ng mga larawan sa isipan ko. Kagaya ng eksena sa mga panaginip ko., Isang babaeng umiiyak, malungkot at tumatakbo. Hangang sa----- Mariin kong ipinikit ang aking mga mata. Napahawak ako sa aking sentido. Sunod-sunod na eksena ang biglang bumalik sa aking alaala. Napakalinaw. Parang kahapon lang nangyari. Nakita ko ang mukha ng aking ama. Ang malamig niyang tingin. Ang galit sa kanyang mga mata. Narinig ko ang masasakit na salitang binitiwan
JACQUELINE POV Sa paglipas ng mga araw, unti-unti ring bumabalik ang dati kong lakas. Dumaan ako sa iba't ibang pagsusuri at test na ipinagawa ng mga doktor. Mabuti na lamang at wala silang nakitang anumang komplikasyon sa aking kalagayan. Araw-araw ay may magandang balita silang ibinibigay sa akin, at dahil doon ay mas lalo akong nagkaroon ng pag-asang tuluyan nang makarekober. Sa lahat ng oras, hindi ako iniwan ni Russell. Halos siya na ang naging tagapag-alaga ko. Siya ang nag-aasikaso ng aking mga gamot, siya ang naghahanda ng pagkain ko, at siya rin ang unang bumabati sa akin tuwing nagigising ako sa umaga. Kapag sumasakit ang katawan ko, nandiyan siya. Kapag hindi ako makatulog sa gabi, nandiyan pa rin siya. Maging sa tuwing binabangungot ako, siya rin ang kasama ko. Madalas akong magising nang pawis na pawis at hinihingal. Hindi ko maipaliwanag kung bakit, ngunit nitong mga nakaraang araw ay mas naging madalas ang mga panaginip ko. May mga mukhang hindi ko maaninag
JACQUELYN POV Nang muli kong ipikit ang aking mga mata para sana i-relax ang isipan ko, tila isang maaksiyong pelikula ang mga alaala na sunod-sunod na naglaro sa aking isipan. May isang babaeng desperadong tumatakbo sa madilim na daan habang may ilang taong humahabol sa kanya. Hindi ko man maaninag nang maayos ang kanilang mga mukha, ramdam ko ang matinding galit na nakaukit sa kanilang mga tinig at kilos. Paulit-ulit nilang tinatawag ang pangalan ko. At iyon ang mas lalong nagdulot ng matinding takot sa akin. " Jacqueline! Babae ka! Bumalik ka rito!" "Hindi ka makakatakas sa amin!" Iilan lamang iyon sa mga sigaw na narinig ko. Lalo pang bumilis ang tibok ng puso ko nang mapagtanto kong parang ako ang babaeng kanilang hinahabol. Hindi ko maintindihan kung bakit, ngunit pakiramdam ko ay ako mismo ang nakakaranas ng takot na nararamdaman niya. Patuloy na umikot sa aking isipan ang eksena. Ang tunog ng nagmamadaling mga yabag. Ang mabibigat na paghinga at ang malakas a
JACQUELYN POV NAGISING ako na pakiramdam ko ay galing ako sa isang napakahabang panaginip. Mabigat ang mga talukap ng aking mata habang dahan-dahan kong iminulat ang mga ito. Unang sumalubong sa paningin ko ang malamlam na puting liwanag mula sa kisame ng silid na kinaroroonan ko. Sandaling lumabo ang aking paningin bago unti-unting luminaw. Tahimik ang paligid. Tanging ang mahinang ugong ng air conditioner at ang paminsan-minsang tunog ng mga kagamitang medikal ang naririnig ko. Akmang babangon sana ako nang bigla akong napangiwi. Matalim na kirot ang dumaloy sa aking ulo dahilan upang mapahawak ako rito. Kasabay niyon ay ang matinding pagkauhaw na tila ilang araw akong hindi nakainom ng tubig. "Jackie... wifey?" Napakunot-noo ako nang marinig ang pamilyar ngunit nag-aalalang boses na iyon. Agad kong ibinaling ang aking paningin sa pinanggalingan ng tinig. Isang lalaki ang nakatayo sa gilid ng kama. Magulo ang kanyang buhok. Halatang hindi siya nakatulog nang maay
JILLIAN SANTILLAN POV "Ha, Ah, thank you, Kuya. Ang---ang bait mo naman pala eh." hilaw ang ngiti sa labi na bigkas ko. Ano ba ang nangyayari dito kay Kuya Ralph? Bakit parang bigla yatang naging maalalahanin sa akin ngayun? Hindi naman ito dating ganito eh. May lagnat ba ito or baka naman ma
JILLIAN POV Nakahawak pa rin sa kamay ko si Kuya Ralph hangang sa nakarating kami ng bahay. Ewan ko ba, naging kumportable na ako sa presensya nito at wala din akong lakas ng loob para pigilan ito Sabagay, pinsan ko naman ito kaya walang problema. Siguro, naninibago lang ako dito kasi nga, hin
CASSANDRA 'CASSY' VILLARAMA POV HINDI naman na din kami nagtagal sa hospital. Pagkatapos ng heart to heart talk naming dalawa ni Neilson, dumating ang doctor na sumusuri sa akin at chineck nito ang kalagayan ko. Noong ma kumpirma na okay na ang kalagayan ko, kaagad na din naman kaming pinayagan
Jillian POV " Kuya, ano ang lasa niyan?" nakangiting tanong ko kay Kuya Ralph at walang pagdadalawang isip na naupo ako sa tabi nito Feeling close eh. Sabagay, hindi naman siguro ako nito itataboy eh. Alam ko iyun lalo na at nasubukan ko na ang pagiging gentleman nito sa akin kanina. Napansi







