MasukJENNIFER MADLANG-AWA POV
"Sino po ba kayo? Ano ang kailangan niyo sa akin?" muling tanong ko sa lalaking katabi ko ngayun! Parang hari ang kanyang awra samantalang para naman akong basang sisiw! Lamig na lamig dulot ng pagkabasa sa ulan! "Are you sure hindi mo ako kilala? Ang bilis mo naman yatang nakalimot, MIss. Madlang-awa!' seryoso nyang bigkas kasabay ng pagtangal niya sa kanyang suot na eyeglasses! Wala sa sariling napatitig ako sa kanya at kaagad na nanlaki ang mga mata ko nang makita ko ang hitsura niya! Shit, walang iba kundi ang ama ng batang nalunod! Shocks, sino ba ang hindi makakakilala sa kanya? Although iba ang awra niya ngayun alam kong siya lang naman ang ama ng batang si Ezekiel! "Ano ang kailangan mo sa akin? Mr. Valdez...kidnaping itong ginagawa niyo at malaking kasalanan ito sa batas!" kahit na natatakot, pinilit ko pa ring magtapang-tapangan! Hindi pwedeng makita niyang natatakot ako sa kanya dahil alam ko sa sarili ko na wala akong kasalanan sa nangyari sa anak niya! Biktima lang din ako! Sinungaling lang talaga si Ethel at idinawit ako sa kapabayaan na ginawa niya sa anak niya kaya nalunod ito! "Kidnapping? Kung iyun ang tingin mo, I don't care!" mahina niyang bigkas! Muli niyang isinuot ang kanyang eyeglass sabay dampot ng isa pang coat at pahagis na ibinigay sa akin! "Fix yourself! Sa panahon ngayun, bawal kang magkasakit dahil may mga bagay ka pang dapat gawin para naman mabayaran mo lahat ng mga pagkakasala mo sa akin!" walang emosyon niyang bigkas! Wala sa sariling muling napatitig akio sa kanya! "Nakulong na ako ng isang linggo dahil sa nangyari sa anak mo at kahit wala akong kasalanan tinangap ko iyun! Huwag kang abusado Mr. Valdez..pakawalan mo ako! Wala akong kasalanan na nagawa sa iyo kaya tigilan mo ako!" naiinis ko nang sagot sa kanya! Kahit na alam kong pamangkin siya ng mga may-ari ng Villarama-Santillan Beach resort hindi ko talaga siya uurungan! Tutal naman sanay na ako sa magulong buhay eh! "Kulang pa ang pagkakulong mo ng isang linggo sa kapabayaan na ginawa mo! Namatay ang anak ko dahil doon kaya dapat lang na mapagbayaran mo din iyun at sisiguraduhin ko sa iyo Ms. Madlang-awa...mahal akong maningil!" seryoso niya ding sagot sa akin! Hindi ko naman maiwasan ang makaramdam ng matinding takot! Ano ang ibig niyang sabihin? Ano pa bang kabayaran ang gusto niya gayung malinaw pa sa dagat ng beach resort na wala akong kasalanan! Siguro naman nag-imbistiga siya pero bakit lumalabas pa rin ngayun na kasalanan ko? Baliw ba siya? "Wala nga akong kasalanan sa mga nangyari! Ginawa ko ang lahat para maisalba ang anak mo pero wala na talaga eh! Wala na siyang pulso noong naiahon ko siya sa dagat!" kaagad ko ding sagot sa kanya! Hindi siya nakaimik pero napansin ko ang lalong pagsalubong ng kilay niya! "Tsaka, hindi ako tutulungan ng mismong pamunuan ng beach resort kung kasalanan ko ang mga nangyari!" muling bigkas ko pero para bang wala na sa kanya iyun! Napansin ko kasing hindi na siya siya sumagot pa kaya nanahimik na din ako. Baka kasi kung patuloy pa akong kukuda, lalo siyang magalit sa akin at ihagis ako sa labas ng sasakyan! Lalong lumakas ang ulan at halos zero visibility na ang labas! Tsaka, kanina pa tumatakbo itong sasakyan at sure ako na medyo malayo na kami sa baryo kung saan ako nakatira! Sabagay, pinalayas na nga pala ako sa amin kaya wala na ding dahilan para pumalag pa ako! Katunayan nga hindi ko alam kung saan ako pupunta eh! Hindi niya naman siguro ako sasaktan diba? Mukhang hindi naman siya mamamatay tao! Nagkataon lang siguro na galit siya kaya medyo nakakatakot ang awra niya pero kung may balak siyang masama sa akin, baka kanina niya pa ginawa! Haysst! Bahala na nga siya! Wala naman na akong choice kundi ang sumunod sa agos ng buhay eh! Hindi niya naman siguro ako gagawan ng masama dahil kilala ko ang mga relatives niya! Dinig ko mabait ang angkan nila kaya hihdi niya naman siguro ako ipapatay nang dahil lang galit siya sa akin! Wala sa sariling napahigpit ang pagkakahawak ko sa jacket na ibinigay niya! Dahil sa pagkabasa sa ulan, nakakaramdam na ako ng panlalamig! Dagdagan pa na bukas pa yata ang aircon ng sasakyan! "Mr. Valdez..pwede bang pakipatay muna ng aircon? Tutal naman medyo malamig ang panahon eh! Basa ako at baka magkasakit ako!" Lakas loob kong bigkas! Tinitigan niya lang ako kasabay ng pagtaas ng kabilang sulok ng labi niya! "Kung basa ka..maghubad ka, problema ba iyun?" seryoso niyang bigkas! Kaagad ko naman siyang pinanlakihan ng mga mata! Baliw ba siya? Maghubad daw, eh makikita niya ang pinakakaingatan kong yaman? Haysst, bahala na...titiisin ko na lang ang lamig kaysa naman maghubad ako sa harapan niya noh! Pervert yata ang gagong ito eh!RUSSELL POV "HMMM, ang ganda ng asawa ko!" hindi ko mapigilang wika. Kasalukuyang nakaharap si Jackie sa life size mirror at abala sa kakatingin sa sariling reflexion ng salamin. Tatlong buwan pagkatapos niyang manganak balik alindog ang asawa ko. Kaya naman, mas lalo tuloy akong nanggigil sa kanya Parang hindi lang nanganak eh. At ang gown na suot niya ngayun ay talagang nabigyan niya ng maaayos na hustisya. "Russell, sige lang, utuhin mo pa ako para mas lalo tayong ma-late." nakangiting sagot naman ni Jackie sa akin Pumihit pa siya paharap sa akin at ilang saglit akong sinipat ng tingin mula ulo hangang paa. Pagkatapos noon, umiling-iling siya sabay hawak sa kurbata ko at inayos iyun "Perfect! Ang pogi talaga ng asawa ko!" nakangiting wika niya Lalo tuloy akong nakaramdam ng kilig. Ang mga ganitong salita ni Jackie ay labis na nagbibigay sa akin ng kakaibang kilig "Pogi, well, walang dapat pagtalunan ang tungkol sa bagay na iyan. Nakikita naman ang ibedensya ng kap
JACQUELINE POV "ANG kapatid mo. Si Aimee. Magkapareho kayo ng type ng dugo at nag-volunteer siya i na siya na lang daw ang magdodonate." seryosong wika ni Russell sa akin Hindi naman ako makapaniwala sa narinig. "Kung ganoon, utang ko pala sa kanya ang buhay ko?" mahina kong bigkas. Kaagad din naman tumango si Russell Kung wala siya, baka mas mahirapan tayong maghanap ng type ng dugo ng kagaya mo. Very rare lang kasi talaga ang type ng dugo na meron ka eh." sagot din naman ni Doc. HIndi naman ako nakaimik dahil sa totoo lang, hindi ko din malalaman kung masaya ba ako Pero, iisa lang ngayun ang tumatakbo sa isipan ko. Sa lahat ng mga kasalanan na nagawa ni Aimee sa akin noon, talagang bumabawi siya ngayun "Kumusta siya?' seryosong tanong ko "NO worries, okay naman siya. After siya kunan ng dugo, nakaramdam lang siya ng kaunting pagkahilo at panghihina. Pero, no worries, sinigurado kong may nakamonitor din sa health niya para hindi ka mag-alala." nakangiting wika ni Ru
JACQUELINE POV HINDI ko alam kung ilang oras akong walang malay, ngunit nang unti-unti akong magising, pakiramdam ko ay para akong pinagbagsakan ng mabigat na bato. Nanghihina ang buo kong katawan at kahit ang simpleng pagmulat ng mga mata ay tila napakahirap gawin. Marahan akong kumurap habang sinusubukang malinawan ang aking paningin. At ang unang mukha na bumungad sa akin ay walang iba kundi si Russell. Nakatunghay siya sa akin habang mahigpit na hawak ang aking kamay. Kitang-kita ko ang matinding pagod sa kanyang mukha. Namumugto ang kanyang mga mata at tila ilang araw nang hindi nakakatulog nang maayos. Nang mapansin niyang gising na ako, agad siyang napatuwid ng upo. "Russell..." mahina kong usal. Kaagad na nanlaki ang kanyang mga mata. "Jackie!" mabilis niyang pinindot ang emergency button sa tabi ng kama upang tawagin ang doktor bago muli akong balingan. "Jackie... wifey... kumusta ka na?" nanginginig ang boses niyang tanong. "God, alam mo ba kung gaano ako n
JACQUELINE POV "Ahh..." mahina akong napaungol. Agad namang natigilan si Aimee. "Jackie?" sambit ni Aimee sa pangalan ko, Kitang kita ko na sa mga mata niya ang pag-aalala. Napahawak ako sa aking tiyan at hindi ko mapigilan ang mapakagat labi nang maradaman ko na mas lalong tumitindi ang sakit. Para bang may kung anong humihila sa loob ng katawan ko. "A-Aimee...help!" mahina kong usal. Mabilis naman siyang tumayo at nilapitan ako. "Ano'ng nangyari?" nag-aalala niyang tanong sa akin. "Ang sakit...grabe... ang sakit...” mahina kong usal habang habol ko na ang aking paghinga. "Masakit ang tiyan mo? Hindi kaya manganganak ka na?" tanong ni Aimee sa akin. "H-Hindi... hindi pa...kakagaling lang namin kahapon sa OB-Gyne. Ang sabi niya... next week pa ang due date ko..." nakangiwi kong sagot. Ngunit bago pa man ako makadagdag ng salita, muli akong napasinghap. At kasabay noon ay may kung anong mainit na likidong dumaloy pababa sa pagitan ng aking mga hita. Bigla akon
JACQUELINE POV SA tulong ni Russell, naging posible ang pagtulong kay Aimee. Alam kong mali sa paningin ng iba ang ginawa ko. Alam kong marami ang nagsasabing hindi na niya deserve ang isa pang pagkakataon matapos ang lahat ng nagawa niya. Pero gaya nga ng sinabi ko noon, kadugo ko pa rin siya. Hindi man mabura ng panahon ang mga pagkakamaling nagawa niya, hindi rin naman mababago ang katotohanang minsan ay naging bahagi kami ng buhay ng isa't isa. At kung sakaling sayangin nila ang pagkakataong ibinigay ko, wala na akong magagawa roon. Nasa kanila na iyon. Ang mahalaga, ginawa ko ang alam kong tama. At siguro, isa rin ako sa mga pinaka-mapalad na babae sa mundo dahil nasa tabi ko si Russell sa bawat hakbang na ginagawa ko. Hindi siya nagtanong kung bakit ko gusto kong tumulong. Hindi niya ako hinusgahan. Bagkus, tahimik niya akong sinuportahan at inalalayan sa bawat desisyong ginagawa ko. Pagkalipas lamang ng halos tatlong buwan, tuluyan nang nakulong si Martin. Nag-uum
JACQUELINE POV Wala na, ang dating mayabang na Aimee ay hindi ko na mahagilap pa ngayun sa kanya. Ibang Aimee na ang nakikita ko ngayun sa harapan ko. At siguro, malaking bagay din ang pakakakulong nito kaya biglang nagbago ang ugali. “Ang sama ko! Sobrang sama kong kapatid sa iyo noon.” muli niyang wika. Hindi ako agad nagsalita. Hahayaan ko muna siyang ilabas ang lahat ng bigat na dala niya. Sa mga pagkakataong ganito, minsan hindi payo ang kailangan ng isang tao. Minsan, kailangan lang nilang may makinig. "Noong una akala ko masaya ako dahil ako ang pinili ni Martin. Pakiramdam ko noon panalo ako. Dahil nakuha ko na ang lalaking gusto mo. Pero, mali ako..maling mali ako.” umiiyak niyang wika. Hindi naman ako nakaimik lalo na at bigla ko din naisip na siguro, blessings in disguise din na naghiwalay kami ni Martin. Lalo na at ang kagaya niya ay mahilig palang manakit ng babae. Kung hindi kami naghiwalay, baka ako pa ang makakaranas ng mga naranasan ni Aimee ngayun. At m
Next chapter. “Susundan pa ba natin siya? Bro naman, alam mo bang kanina pa tayo sunod nang sunod kay Katrina? Hindi ka ba napapagod?” seryosong tanong ni Charles sa kapatid. Hindi naman sumagot pa si Chritopher bagkos nakatutok ang mga mata sa bintana ng saksakyan. “Naku naman, kung gusto mo a
Katrina KINABUKASAN, sabay ulit silang magkakapatid na kumain ng breakfast. Walang katapusan ng kwetuhan pero sa pagkakataon na ito, wala nang luha. Puro na masayang tawanan ang umaalingawngaw sa buong paligid. Masayang kausap sila Kuya Julius at Ate Jasmine. Iyun ang napatunayan ni Katrina.
“Nice shot! Grabe ang gaganda!” ilan lamang sa mga katagang narinig ni Jullianne (Katrina) habang isa-isang nirereview ang mga kuha niyang larawan. Aminado din siya sa kanyang sarili na sobrang nagandahan siya sa mga kuha sa kanya. Naka suot siya ng purple ng sleeveless dress na hangang hita lan
KATRINA (JULLIANNE) “Tsk, grabe! Hindi ko akalain na dudumugin ako ng mga tao kanina. Hype na hype ang mga fans ko daw.” Hindi niya pa rin makapaniwalang bigkas sa Ate Jasmine niya. Maayos nilang natakasan ang fans niya daw at nasa loob na sila ng kotse. Papunta sila sa isang hotel para sa isang







