LOGINJENNIFER MADLANG-AWA POV
"Sino po ba kayo? Ano ang kailangan niyo sa akin?" muling tanong ko sa lalaking katabi ko ngayun! Parang hari ang kanyang awra samantalang para naman akong basang sisiw! Lamig na lamig dulot ng pagkabasa sa ulan! "Are you sure hindi mo ako kilala? Ang bilis mo naman yatang nakalimot, MIss. Madlang-awa!' seryoso nyang bigkas kasabay ng pagtangal niya sa kanyang suot na eyeglasses! Wala sa sariling napatitig ako sa kanya at kaagad na nanlaki ang mga mata ko nang makita ko ang hitsura niya! Shit, walang iba kundi ang ama ng batang nalunod! Shocks, sino ba ang hindi makakakilala sa kanya? Although iba ang awra niya ngayun alam kong siya lang naman ang ama ng batang si Ezekiel! "Ano ang kailangan mo sa akin? Mr. Valdez...kidnaping itong ginagawa niyo at malaking kasalanan ito sa batas!" kahit na natatakot, pinilit ko pa ring magtapang-tapangan! Hindi pwedeng makita niyang natatakot ako sa kanya dahil alam ko sa sarili ko na wala akong kasalanan sa nangyari sa anak niya! Biktima lang din ako! Sinungaling lang talaga si Ethel at idinawit ako sa kapabayaan na ginawa niya sa anak niya kaya nalunod ito! "Kidnapping? Kung iyun ang tingin mo, I don't care!" mahina niyang bigkas! Muli niyang isinuot ang kanyang eyeglass sabay dampot ng isa pang coat at pahagis na ibinigay sa akin! "Fix yourself! Sa panahon ngayun, bawal kang magkasakit dahil may mga bagay ka pang dapat gawin para naman mabayaran mo lahat ng mga pagkakasala mo sa akin!" walang emosyon niyang bigkas! Wala sa sariling muling napatitig akio sa kanya! "Nakulong na ako ng isang linggo dahil sa nangyari sa anak mo at kahit wala akong kasalanan tinangap ko iyun! Huwag kang abusado Mr. Valdez..pakawalan mo ako! Wala akong kasalanan na nagawa sa iyo kaya tigilan mo ako!" naiinis ko nang sagot sa kanya! Kahit na alam kong pamangkin siya ng mga may-ari ng Villarama-Santillan Beach resort hindi ko talaga siya uurungan! Tutal naman sanay na ako sa magulong buhay eh! "Kulang pa ang pagkakulong mo ng isang linggo sa kapabayaan na ginawa mo! Namatay ang anak ko dahil doon kaya dapat lang na mapagbayaran mo din iyun at sisiguraduhin ko sa iyo Ms. Madlang-awa...mahal akong maningil!" seryoso niya ding sagot sa akin! Hindi ko naman maiwasan ang makaramdam ng matinding takot! Ano ang ibig niyang sabihin? Ano pa bang kabayaran ang gusto niya gayung malinaw pa sa dagat ng beach resort na wala akong kasalanan! Siguro naman nag-imbistiga siya pero bakit lumalabas pa rin ngayun na kasalanan ko? Baliw ba siya? "Wala nga akong kasalanan sa mga nangyari! Ginawa ko ang lahat para maisalba ang anak mo pero wala na talaga eh! Wala na siyang pulso noong naiahon ko siya sa dagat!" kaagad ko ding sagot sa kanya! Hindi siya nakaimik pero napansin ko ang lalong pagsalubong ng kilay niya! "Tsaka, hindi ako tutulungan ng mismong pamunuan ng beach resort kung kasalanan ko ang mga nangyari!" muling bigkas ko pero para bang wala na sa kanya iyun! Napansin ko kasing hindi na siya siya sumagot pa kaya nanahimik na din ako. Baka kasi kung patuloy pa akong kukuda, lalo siyang magalit sa akin at ihagis ako sa labas ng sasakyan! Lalong lumakas ang ulan at halos zero visibility na ang labas! Tsaka, kanina pa tumatakbo itong sasakyan at sure ako na medyo malayo na kami sa baryo kung saan ako nakatira! Sabagay, pinalayas na nga pala ako sa amin kaya wala na ding dahilan para pumalag pa ako! Katunayan nga hindi ko alam kung saan ako pupunta eh! Hindi niya naman siguro ako sasaktan diba? Mukhang hindi naman siya mamamatay tao! Nagkataon lang siguro na galit siya kaya medyo nakakatakot ang awra niya pero kung may balak siyang masama sa akin, baka kanina niya pa ginawa! Haysst! Bahala na nga siya! Wala naman na akong choice kundi ang sumunod sa agos ng buhay eh! Hindi niya naman siguro ako gagawan ng masama dahil kilala ko ang mga relatives niya! Dinig ko mabait ang angkan nila kaya hihdi niya naman siguro ako ipapatay nang dahil lang galit siya sa akin! Wala sa sariling napahigpit ang pagkakahawak ko sa jacket na ibinigay niya! Dahil sa pagkabasa sa ulan, nakakaramdam na ako ng panlalamig! Dagdagan pa na bukas pa yata ang aircon ng sasakyan! "Mr. Valdez..pwede bang pakipatay muna ng aircon? Tutal naman medyo malamig ang panahon eh! Basa ako at baka magkasakit ako!" Lakas loob kong bigkas! Tinitigan niya lang ako kasabay ng pagtaas ng kabilang sulok ng labi niya! "Kung basa ka..maghubad ka, problema ba iyun?" seryoso niyang bigkas! Kaagad ko naman siyang pinanlakihan ng mga mata! Baliw ba siya? Maghubad daw, eh makikita niya ang pinakakaingatan kong yaman? Haysst, bahala na...titiisin ko na lang ang lamig kaysa naman maghubad ako sa harapan niya noh! Pervert yata ang gagong ito eh!JILLIAN POV "CONGRATULATIONS, SIS!" nandito na kami sa reception party at hindi ko akalain na bigla na lang akong lapitan nila Charmaine at Penelope para i-congratulate. At ngayun, hindi na Jillian ang tawag nila sa akin kundi 'Sis' na. "Thank you." nakangiting sambit ko. Kaagad din namang hinawakan ni Penelope ang kamay ko "SAbi ko kay Charamine, dapat Ate na din ang itawag niya sa iyo. Sa akin naman, Sis na lang tutal, hindi naman tayo nagkakalayo ng edad eh." nakangiting wika niya sa akin "Ha, naku, kayo talaga! Kahit ano, pwede niyong itawag sa akin. Kahit Jillian na nga lang, ayos lang eh." sambit ko "Hindi pwede iyan. Magkapatid tayo at dapat lang naman siguro na may tawagan tayo para malaman kung sino ang panganay at bunso." nakangiting sambit naman ni Charmaine. Hinawakan din ako nito sa isa ko pang kamay at muling nagsalita "Ate Jillian, congratulations. Alam mo, noon ko pa nahahalata na may gusto talaga iyang si Uncle Ralph sa iyo eh. Kaya lang, ayaw lang ami
JILLIAN POV Nag-umpisa nang tumugtog ang wedding march habang unti-unting bumukas ang malalaking pintuan ng simbahan. Napatigil ang lahat. Lahat ng mata ay nakatutok sa akin. Ramdam ko ang panginginig ng mga kamay ko habang hawak ko ang bouquet. Parang akong lumulutang sa alapaap, pero kasabay noon ay ang kabog ng puso kong hindi ko mapigilan, hindi sa takot… kundi sa labis na saya at pananabik. “Ang ganda mo, anak…” mahina ngunit malinaw kong narinig ang bulong ni Mama sa tabi ko Napangiti ako kahit nangingilid ang luha ko. Nag give way ang mga adopted parents ko at hinayaan nila na si Mama Maureen ang maghahatid sa akin sa altar. At hindi lang siya dahil sa kabilang side ko ay nakatayo ang walang iba kundi ang biological father ko na si Kuya Peanut. Hindi ko alam kung pinayagan ba ito ni Ate Charlotte pero bahala na sila. Basta ang importante, masaya ako ngayun habang nakatutok ang paningin ko sa aking groom. Si Ralph---- Sa dulo ng altar, nakita ko si Ralph.
JILLIAN POV Mabilisang ligo lang naman ang ginawa ko. Suot ang bathrobe, lumabas ako ng banyo, at napahinto ako sa kinatatayuan nang hindi lang si Mommy ang nadatnan ko sa silid. May iba pang mga taong hindi ko kilala, abalang-abala sa kung anu-anong dala nila. “Ma, ano ito?” nagtataka kong tanong. Napalingon ako sa pinto. Nasaan na ba si Ralph? Bakit may mga estranghero sa loob ng silid na ito? “Mga staff ko sila. Si Clara, hairstylist ko, si----” “Ma----” putol ko agad. Hindi na kailangang ipakilala pa. Halata namang mga staff niya ang mga ito. Ang hindi ko maintindihan ay kung bakit nandito sila. “Nasaan po ba si Ralph?” tanong ko, bahagyang naiirita na. Hindi pa kasi talaga ako ready na humarap sa kahit kani-kanino eh. Wala akong gana. Ang gusto lang naman sana ay mapag-isa at wala akong ibang gustong makita at makasama kundi si Ralph lang. Pero nasaan nga ba ang lalaking iyun? “Nasa labas. At kung ayaw mong ma-late sa pupuntahan natin, maupo ka na diyan para mas
JILLIAN POV Hindi ko inaasahan na mabubusog ako sa simpleng dinner na pinagsaluhan naming dalawa ni Ralph. Hindi ko din akalain na sa simpleng pag-uusap namin, kahit papaano, gumaan ang puso ko Mas masarap pala ang ganito at ngayun ko lang tuluyang napatunayan na mas okay pala na huwag magkulong sa silid kapag masama ang loob. Mas lalong nakaka-depress iyun "What do you want for your dessert, Sweetheart?" malambing na tanong nitong si Ralph sa akin. Kunwari, saglit akong nag-isip bago tumingin sa dessert counter "Strawberry cheesecake." sambit ko. "Alright, dito ka lang at ikukuha kita.." sambit nito at mabilis na itong naglakad patungo doon Nang mag-isa na lang ako sa table hindi ko maiwasan na magulat nang mula sa pintuan ng restaurant, napansin kong naglalakad papasok ang walang iba kundi si Donnabelle Davis. Anak siya nila Ate Jeann at Kuya Drake. Kapatid ni Russell Davis. Naglalakad ito palapit sa akin kaya naman, wala sa sariling napatayo ako., "Donna." mahina ko
JILLIAN POV AKALA ko, magiging okay na ako pero hindi pala. Habang lumilipas ang mga araw, alam kong hindi pa rin ako nakaka-moved-on sa matinding dagok na nangyari sa buhay ko. Hindi ganoon kadaling mawala ang sakit dulot ng pagkawala ng baby sa sinapupunan ko pero kahit ano ang kumbinsi ko sa sarili ko na magiging okay ako, alam kong hindi eh. "Jillian, umiiyak ka na naman? Sinabi sa akin kanina ni Mommy na hindi ka na naman daw kumain na lunch?" malambing ang tono ng boses na tanong ni Ralph sa akin Kakarating lang nito galing sa trabaho at nadatnan niya akong nakasandal sa headboard ng kama. Tahimik na lumuluha "Ralph, sorry....hindi kasi ganoon kadali ang lahat na tangapin ang katotohanan eh." mahina kong sambit. "Sweetheart, I know pero isang buwan na ang lumapas. Masakit, oo, pero kailangan na nating tangapin iyun." seryoso nitong sambit. Hindi naman ako nakaimik. Tahimik kong pinunasan ang luha mula sa aking mga mata. Naiintindihan ko naman na hindi lang ako n
JILLIAN POV Kagaya ng plano, sa mansion Villarama ako umuwi. Tinabla ko muna ang paanyaya ni Kuya Peanut. Oo, siya ang ama ko pero hindi naman ibig sabihin noon na mapagbibigyan ko kaagad ito sa hiling nito. Lalo na at masyado pang magulo ang lahat Ang gusto lang ngayun ay manahimik na muna. Na makasama sa palagi si Ralph dahil sa kanya lang talaga ako kumukuha ng lakas sa ngayun. Ang pagtatalo sa pagitan nina Mama Maureen, Kuya Peanut, at Ate Charlotte, hindi ko na alam kung saan humantong. Basta ang malinaw sa akin, hanggang sa makalabas kami ng ospital, nananatiling mabigat ang hangin sa pagitan nila. Bahala na sila lalo na at nasa tamang edad na sila para malaman kung ano ang tama at mali. Pagdating sa mansion, agad akong sinalubong ng mother-in-law ko. Mahigpit niya akong niyakap, parang nais iparamdam ang pagdamay sa nangyari sa amin. “Kamusta ka na, hija?” malumanay na tanong ni Mommy Veronica habang hinahaplos ang likod ko. “Huwag kang mag-alala… everything wil
KATRINA MULING nagising si Katrina na nasa loob na siya ng private room ng isang hospital. Una niyang nasilayan ang nag-aalalang mukha ng Ate Amery niya. Hindi niya na naman tuloy mapigilan ang maiyak nang muli niyang naalala ang mga nangyari. "Ate!" lumuluha niyang wika. Napansin niya ang pagu
KATRINA HINDI alam ni Katrina kung paano siya nakauwi ng bahay pero pagkapasok niya ng kwarto, una niyang ginawa ay dumirecho ng banyo at tumapat sa malamig na tubig na nagmumula sa shower. Patuloy pa rin siya sa kanyang pagluha. Sa totoo lang, hindi niya alam ang gagawin niya. Ramdam pa rin k
"Mom, I love her! I really love her!" seryosong wika ni Christopher sa Ina niyang si Mrs. Carmela Villarama. "I understand that you loved her pero for God sake Christopher, mahal ka ba niya? Gusto ka ba niya?" seryosong sagot naman ng ginang sa anak niya. Walang problema sa kanilang pamilya ka
'"Bakit, nagsisisi ka ba kung bakit hindi ka sumama sa kanya kanina?" seryosong tanong nito sa akin. Hindi naman ako nakaimik. Pilit kong pinapakiramdaman ang sarili ko kung nagsisisi ba ako pero parang hindi naman. Siguro, nalulungkot ako ngayun dahil matagal din kaming nagkasama ni Ate Amery sa







