7. Bölüm

Onun bu sıradan sesini duyunca Kerem'in kalbi sanki ince bir sızıyla burkuldu.

İstemsizce kaşlarını çattı: "Birden niye atmak istiyorsun? Bu gelinliğe kıyamıyordun sen normalde, değil mi?"

Asu inkar etmedi.

Geçtiğimiz üç yıl boyunca, bilerek giyinme odasında bu gelinliğin asılması için bir yer ayırmıştı.

Her yıl da temizlenmesi ve bakımı için gönderiyordu.

Ama ona kıymasının sebebi, insanın hayatında bir kere evlenir, o yüzden gelinliğin de hatıra kalması gerektiğini düşünmesiydi.

Şimdi boşanacaktı.

Kerem daha sonra ilk göz ağrısını eve getirecekti muhtemelen.

Bu gelinlik de tıpkı kendisi gibi artık bu eve ait değildi.

Asu gülümsedi: "Bozulmuş. Geçen gün fark ettim, kocaman bir delik açılmış."

"O kadar kolay atamazsın."

Kerem onun zoraki gülümsemesini görünce, aslında kıyamadığını sandı: "Bak şöyle yapalım, gelinlikçiden birini çağırayım, gelsin bakalım tamir edilebilecek mi..."

"Boş ver."

Asu başını salladı, Kerem'le göz hizasına gelerek konuştu: " Bazı şeyler bozuldu mu, artık eskisi gibi olmaz."

Onun dediği, insanın kalbiydi. Bu evlilikti.

Sözlerini bitirir bitirmez, Kerem'in bir şey daha söylemesine fırsat vermeden dönüp eve girdi.

Onun hâlâ aksayarak yürüdüğünü görünce Kerem nihayet hatırlayıp büyük adımlarla peşinden gitti: "Bu arada, sen mi yaralandın, ne oldu? Üç gün oldu neredeyse, hâlâ topallayıp duruyorsun."

Asu artık eskisi gibi değildi.

Ama en azından biraz suçluluk hissetmesini istiyordu.

Gözlerini hafifçe indirip olduğu gibi söyledi: "Neredeyse iyileşmişti, ama dün gece Yılmazlar'a gittim, karda dört saat diz çöktüm."

"Ne diyorsun sen?"

Kerem şaşkınlık içindeydi. Gözleri istemsizce onun kızarmış ellerine kaydığında göz bebekleri küçüldü: "Ellerin de nasıl..."

Asu göz kırptı: "Dayak yedim."

Sesi o kadar sıradandı ki içinde en ufak bir sitem duygusu bile yoktu.

Kerem kaşlarını çattı: "Neden bu kadar uzun süre diz çöktün, hem de..."

Devamını düşünmek bile istemiyordu.

Asu, Yılmaz ailesinin adeta yarı evladı gibi değil miydi?

Nasıl olurdu da bir kere gittiğinde bu halde dönerdi?

Asu başını kaldırıp ona baktı, aklından eski günler, ona tüm kalbiyle evlenmeyi hayal ettiği anlar geçiyordu.

Kerem'le yaşlanmayı gerçekten umut etmişti.

Bir süre sessiz kaldı, içindeki burukluğu bastırdı. En sonunda, onun ısrarlı soruları altında gülümseyerek konuştu: "Çünkü benimle gelmedin."

İçindeki anlamsız sıkıntıyı bastırarak boğazını temizledi: "Hâlâ gülüyorsun, canın acımıyor mu?"

"Acıyor."

Asu başını salladı: "Ama alıştım."

"Alıştın mı?"

"Evet."

Asu avuçlarını hafifçe sıktı, sesi sanki başkasından bahsediyormuş gibi durgundu: "Sen benimle gelmediğin sürece bu dayak hiç eksik olmaz."

Aslında elbette bundan ibaret değildi.

Küçüklüğünden beri, Safiye Yılmaz Hanım'ın isteğine aykırı bir şey yaptığında ceza yememesi neredeyse imkansızdı.

O küçük taşlarla kaplı yol, ona özel tasarlanmıştı.

Daha Yılmaz ailesine geleli bir yıl olmamıştı, altı yaşındayken Safiye Yılmaz Hanım'ı memnun edecek şekilde nasıl diz çökeceğini öğrenmişti.

Dizleri, baldırları ve ayaklarının üstü aynı hizada, taşlara kusursuzca temas edecekti.

Kerem yarı çömelip uzun eteğini yavaşça kaldırdığında dizlerinin mosmor olduğunu, kocaman bir morlukla kaplı olduğunu gördü.

Baldır derisinin de tek bir düzgün yeri yoktu, her yeri morluk içindeydi.

Bembeyaz, pürüzsüz teninin yanında, görmesi daha da korkunçtu.

Lale’nin hafifçe kızarmış dizleriyle kıyaslandığında, Asu’nunkiler çok daha ağır görünüyordu. Kerem'in içinde öfke dalgalandı. Onu hemen kucaklayıp kanepenin üzerine oturttu ve kaşlarını çatarak sordu: "Dayak yerken neden beni aramadın?"

Şahin ve Yılmaz aileleri, yıllar önce birbirine denk durumdaydı.

Son yıllarda Koray Yılmaz işlerin başına geçtikten sonra, son derece keskin kararlar alıp köklü değişiklikler yapmış, iki aile arasındaki mesafe açılmıştı.

Ama bu, Kerem'in karısının bu kadar ezilmesine göz yumacağı anlamına gelmiyordu.

Asu'nun gözleri berraktı, bildiği halde sordu: "Sen giderken acil bir işin çıktığını söylemedin mi? Çok önemli bir şey olmalı diye düşündüm. Seni rahatsız etmek istemedim."

"..."

Kerem'in dili tutuldu.

Bir an için şunu düşündü: Lale'nin körpe ayarlamasına engel olmanın bedeli Asu'nun bu hale gelmesiyse, yine gider miydi?

Tereddüt ederken başını kaldırdı, karşısında o uysal, yumuşak yüzü duruyordu.

Kerem’in göğsüne ağır bir baskı çöktü. İlaç kutusunu getirip ona merhem sürerken yumuşak bir sesle sordu: "Daha önce de dayak yemiştin, neden bana hiç bahsetmedin?"

Asu sessiz kaldı.

Çünkü daha önce gerçekten Şahin ailesinin ikinci oğlunun karısı olarak iyi bir eş olmayı istemişti.

Ve gerçekten Kerem'in iyi bir hayat arkadaşı olacağını düşünmüştü.

Herkesin gözünde Yılmaz ailesi onun ailesiydi.

Kaç kişi kendi kocasına, büyüdüğü ailesinin ona ne kadar kötü davrandığını anlatırdı?

O o kadar aptal değildi. Hem de kocası tarafından hiç özel bir ilgi görmüyordu.

Bunu her zaman biliyordu.

Kerem onu pek sevmezdi.

Sadece birkaç gün önce aslında hiç sevmemiş olduğunu öğrendi.

Neyse ki, bir başkasının sevgisiyle hayatta kalabileceğini hiç düşünmemişti.

Asu'nun bacaklarının üzerindeki elleri, hafifçe parmak uçlarını sıkıyordu, sesi çok alçaktı: "Seni benimle Yılmaz ailesi arasında zor durumda bırakmak istemedim."

"Sonuçta Şahin Grubu'nun Yılmaz ailesiyle işleri devam ediyor."

Doğruyu söyleyemezdi.

İçtenmiş gibi duran ama aslında tamamen kurgu sözler söylemek zorundaydı.

Ama Kerem bunları duyunca, boğazına bir şey tıkanmış gibi oldu. Ona karşı ne kadar borçlu olduğunu düşündü.

Asu’nun anlayışlı oluşu, ona zarar vermenin bahanesi olmamalıydı.

Kerem derin bir nefes aldı, içindeki sıkıntıyı bastırdı. Elini kaldırıp Asu'nun başını okşadı ve onu yumuşatmaya çalıştı: "Üzgünüm, bu sefer ben kötü davrandım. Geçen gün evlilik yıldönümümüzü de kutlamayı unuttum. Asu, hiç istediğin bir şey var mı?"

"Mutlaka alacağım sana."

Ev, araba, mücevher, çanta, her şey olurdu.

Bu konuda her zaman cömertti.

"Şey..."

Asu biraz düşündükten sonra incecik bir sesle konuştu: "İstiyorum ki, sana doğum gününde vereceğim hediyeyi beğenesin."

"Bu kadar basit mi?"

"Evet."

Başını hafifçe salladı.

Asu yirmi yaşındayken doğum günü dileği, Kerem'le evlenmekti.

Yirmi dört yaşındaki Asu ise artık sadece Kerem’den ayrılmayı diliyordu. Tertemiz ve pürüzsüz bir şekilde.

Gözleri Kerem'in samimi bakışlarıyla karşılaştığında Asu, hayatında ilk kez biraz mahcup hissetti.

Ama tam o sırada Kerem'in telefonu çaldı.

Her zamankinden farklıydı.

Özel bir melodisi vardı.

Asu bir bakışta arayanın kim olduğunu gördü: Lale.

Kerem telefonu açtı. Karşı taraf ne dedi bilinmez, Kerem bir anda yerinden fırladı, yüzü gerildi: "Ciddi mi? Niye arabanı çağırıp kendin gitmedin, ordan oraya nasıl ayağını burktun?"

"Konumu at, hemen geliyorum!"

Telefonu kapattı ve gitmek üzereydi, ama Asu'nun yarasına merhem sürmenin tam yarısındaydı.

Elinin içindeki ilaçlı pamuk, onu kararsız bıraktı.

Asu pamuğu onun elinden aldı, anlayışlı ve uslu bir şekilde ona çıkış yolu verdi: "Ben sürerim gerisini. İşin varsa gidebilirsin."

Başkaları derdi ki, ağlayan çocuğa şeker verilir.

Ama Asu'nun hayatı böyle değildi.

Ağlayıp sızlanmanın ona hiçbir faydası olmazdı. üstelik bir de ceza yerdi.

Ama şöyle düşünüyordu: Bir gün kendi kendine şeker alabilecek güçte olacaktı.

Çok ama çok şeker alacaktı.

"...Tamam."

Kerem büyük bir rahatlama hissetti, sonra içgüdüsel olarak bir açıklama yapma gereği duydu: "Lale yaralanmış. Üstelik yanında çocuk da varmış, tek başına zor durumdaymış. Gidip bir bakayım."

Bu sözleri söyledikten sonra arkasını dönüp büyük adımlarla dışarı yürüdü.

Asu içinden gelen bir dürtüyle seslendi: "Kerem, neden onu hiç 'yenge' diye çağırdığını duymadım?"