Share

7. Bölüm

Penulis: Neşe
Onun bu sıradan sesini duyunca Kerem'in kalbi sanki ince bir sızıyla burkuldu.

İstemsizce kaşlarını çattı: "Birden niye atmak istiyorsun? Bu gelinliğe kıyamıyordun sen normalde, değil mi?"

Asu inkar etmedi.

Geçtiğimiz üç yıl boyunca, bilerek giyinme odasında bu gelinliğin asılması için bir yer ayırmıştı.

Her yıl da temizlenmesi ve bakımı için gönderiyordu.

Ama ona kıymasının sebebi, insanın hayatında bir kere evlenir, o yüzden gelinliğin de hatıra kalması gerektiğini düşünmesiydi.

Şimdi boşanacaktı.

Kerem daha sonra ilk göz ağrısını eve getirecekti muhtemelen.

Bu gelinlik de tıpkı kendisi gibi artık bu eve ait değildi.

Asu gülümsedi: "Bozulmuş. Geçen gün fark ettim, kocaman bir delik açılmış."

"O kadar kolay atamazsın."

Kerem onun zoraki gülümsemesini görünce, aslında kıyamadığını sandı: "Bak şöyle yapalım, gelinlikçiden birini çağırayım, gelsin bakalım tamir edilebilecek mi..."

"Boş ver."

Asu başını salladı, Kerem'le göz hizasına gelerek konuştu: " Bazı şeyler bozuldu mu, artık eskisi gibi olmaz."

Onun dediği, insanın kalbiydi. Bu evlilikti.

Sözlerini bitirir bitirmez, Kerem'in bir şey daha söylemesine fırsat vermeden dönüp eve girdi.

Onun hâlâ aksayarak yürüdüğünü görünce Kerem nihayet hatırlayıp büyük adımlarla peşinden gitti: "Bu arada, sen mi yaralandın, ne oldu? Üç gün oldu neredeyse, hâlâ topallayıp duruyorsun."

Asu artık eskisi gibi değildi.

Ama en azından biraz suçluluk hissetmesini istiyordu.

Gözlerini hafifçe indirip olduğu gibi söyledi: "Neredeyse iyileşmişti, ama dün gece Yılmazlar'a gittim, karda dört saat diz çöktüm."

"Ne diyorsun sen?"

Kerem şaşkınlık içindeydi. Gözleri istemsizce onun kızarmış ellerine kaydığında göz bebekleri küçüldü: "Ellerin de nasıl..."

Asu göz kırptı: "Dayak yedim."

Sesi o kadar sıradandı ki içinde en ufak bir sitem duygusu bile yoktu.

Kerem kaşlarını çattı: "Neden bu kadar uzun süre diz çöktün, hem de..."

Devamını düşünmek bile istemiyordu.

Asu, Yılmaz ailesinin adeta yarı evladı gibi değil miydi?

Nasıl olurdu da bir kere gittiğinde bu halde dönerdi?

Asu başını kaldırıp ona baktı, aklından eski günler, ona tüm kalbiyle evlenmeyi hayal ettiği anlar geçiyordu.

Kerem'le yaşlanmayı gerçekten umut etmişti.

Bir süre sessiz kaldı, içindeki burukluğu bastırdı. En sonunda, onun ısrarlı soruları altında gülümseyerek konuştu: "Çünkü benimle gelmedin."

İçindeki anlamsız sıkıntıyı bastırarak boğazını temizledi: "Hâlâ gülüyorsun, canın acımıyor mu?"

"Acıyor."

Asu başını salladı: "Ama alıştım."

"Alıştın mı?"

"Evet."

Asu avuçlarını hafifçe sıktı, sesi sanki başkasından bahsediyormuş gibi durgundu: "Sen benimle gelmediğin sürece bu dayak hiç eksik olmaz."

Aslında elbette bundan ibaret değildi.

Küçüklüğünden beri, Safiye Yılmaz Hanım'ın isteğine aykırı bir şey yaptığında ceza yememesi neredeyse imkansızdı.

O küçük taşlarla kaplı yol, ona özel tasarlanmıştı.

Daha Yılmaz ailesine geleli bir yıl olmamıştı, altı yaşındayken Safiye Yılmaz Hanım'ı memnun edecek şekilde nasıl diz çökeceğini öğrenmişti.

Dizleri, baldırları ve ayaklarının üstü aynı hizada, taşlara kusursuzca temas edecekti.

Kerem yarı çömelip uzun eteğini yavaşça kaldırdığında dizlerinin mosmor olduğunu, kocaman bir morlukla kaplı olduğunu gördü.

Baldır derisinin de tek bir düzgün yeri yoktu, her yeri morluk içindeydi.

Bembeyaz, pürüzsüz teninin yanında, görmesi daha da korkunçtu.

Lale’nin hafifçe kızarmış dizleriyle kıyaslandığında, Asu’nunkiler çok daha ağır görünüyordu. Kerem'in içinde öfke dalgalandı. Onu hemen kucaklayıp kanepenin üzerine oturttu ve kaşlarını çatarak sordu: "Dayak yerken neden beni aramadın?"

Şahin ve Yılmaz aileleri, yıllar önce birbirine denk durumdaydı.

Son yıllarda Koray Yılmaz işlerin başına geçtikten sonra, son derece keskin kararlar alıp köklü değişiklikler yapmış, iki aile arasındaki mesafe açılmıştı.

Ama bu, Kerem'in karısının bu kadar ezilmesine göz yumacağı anlamına gelmiyordu.

Asu'nun gözleri berraktı, bildiği halde sordu: "Sen giderken acil bir işin çıktığını söylemedin mi? Çok önemli bir şey olmalı diye düşündüm. Seni rahatsız etmek istemedim."

"..."

Kerem'in dili tutuldu.

Bir an için şunu düşündü: Lale'nin körpe ayarlamasına engel olmanın bedeli Asu'nun bu hale gelmesiyse, yine gider miydi?

Tereddüt ederken başını kaldırdı, karşısında o uysal, yumuşak yüzü duruyordu.

Kerem’in göğsüne ağır bir baskı çöktü. İlaç kutusunu getirip ona merhem sürerken yumuşak bir sesle sordu: "Daha önce de dayak yemiştin, neden bana hiç bahsetmedin?"

Asu sessiz kaldı.

Çünkü daha önce gerçekten Şahin ailesinin ikinci oğlunun karısı olarak iyi bir eş olmayı istemişti.

Ve gerçekten Kerem'in iyi bir hayat arkadaşı olacağını düşünmüştü.

Herkesin gözünde Yılmaz ailesi onun ailesiydi.

Kaç kişi kendi kocasına, büyüdüğü ailesinin ona ne kadar kötü davrandığını anlatırdı?

O o kadar aptal değildi. Hem de kocası tarafından hiç özel bir ilgi görmüyordu.

Bunu her zaman biliyordu.

Kerem onu pek sevmezdi.

Sadece birkaç gün önce aslında hiç sevmemiş olduğunu öğrendi.

Neyse ki, bir başkasının sevgisiyle hayatta kalabileceğini hiç düşünmemişti.

Asu'nun bacaklarının üzerindeki elleri, hafifçe parmak uçlarını sıkıyordu, sesi çok alçaktı: "Seni benimle Yılmaz ailesi arasında zor durumda bırakmak istemedim."

"Sonuçta Şahin Grubu'nun Yılmaz ailesiyle işleri devam ediyor."

Doğruyu söyleyemezdi.

İçtenmiş gibi duran ama aslında tamamen kurgu sözler söylemek zorundaydı.

Ama Kerem bunları duyunca, boğazına bir şey tıkanmış gibi oldu. Ona karşı ne kadar borçlu olduğunu düşündü.

Asu’nun anlayışlı oluşu, ona zarar vermenin bahanesi olmamalıydı.

Kerem derin bir nefes aldı, içindeki sıkıntıyı bastırdı. Elini kaldırıp Asu'nun başını okşadı ve onu yumuşatmaya çalıştı: "Üzgünüm, bu sefer ben kötü davrandım. Geçen gün evlilik yıldönümümüzü de kutlamayı unuttum. Asu, hiç istediğin bir şey var mı?"

"Mutlaka alacağım sana."

Ev, araba, mücevher, çanta, her şey olurdu.

Bu konuda her zaman cömertti.

"Şey..."

Asu biraz düşündükten sonra incecik bir sesle konuştu: "İstiyorum ki, sana doğum gününde vereceğim hediyeyi beğenesin."

"Bu kadar basit mi?"

"Evet."

Başını hafifçe salladı.

Asu yirmi yaşındayken doğum günü dileği, Kerem'le evlenmekti.

Yirmi dört yaşındaki Asu ise artık sadece Kerem’den ayrılmayı diliyordu. Tertemiz ve pürüzsüz bir şekilde.

Gözleri Kerem'in samimi bakışlarıyla karşılaştığında Asu, hayatında ilk kez biraz mahcup hissetti.

Ama tam o sırada Kerem'in telefonu çaldı.

Her zamankinden farklıydı.

Özel bir melodisi vardı.

Asu bir bakışta arayanın kim olduğunu gördü: Lale.

Kerem telefonu açtı. Karşı taraf ne dedi bilinmez, Kerem bir anda yerinden fırladı, yüzü gerildi: "Ciddi mi? Niye arabanı çağırıp kendin gitmedin, ordan oraya nasıl ayağını burktun?"

"Konumu at, hemen geliyorum!"

Telefonu kapattı ve gitmek üzereydi, ama Asu'nun yarasına merhem sürmenin tam yarısındaydı.

Elinin içindeki ilaçlı pamuk, onu kararsız bıraktı.

Asu pamuğu onun elinden aldı, anlayışlı ve uslu bir şekilde ona çıkış yolu verdi: "Ben sürerim gerisini. İşin varsa gidebilirsin."

Başkaları derdi ki, ağlayan çocuğa şeker verilir.

Ama Asu'nun hayatı böyle değildi.

Ağlayıp sızlanmanın ona hiçbir faydası olmazdı. üstelik bir de ceza yerdi.

Ama şöyle düşünüyordu: Bir gün kendi kendine şeker alabilecek güçte olacaktı.

Çok ama çok şeker alacaktı.

"...Tamam."

Kerem büyük bir rahatlama hissetti, sonra içgüdüsel olarak bir açıklama yapma gereği duydu: "Lale yaralanmış. Üstelik yanında çocuk da varmış, tek başına zor durumdaymış. Gidip bir bakayım."

Bu sözleri söyledikten sonra arkasını dönüp büyük adımlarla dışarı yürüdü.

Asu içinden gelen bir dürtüyle seslendi: "Kerem, neden onu hiç 'yenge' diye çağırdığını duymadım?"
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • Boşandıktan Sonra Işıldadım   Bölüm 100

    Çok meşguldü.O kadar meşguldü ki, bir karısı olduğunu bile unutmuştu.Asu biraz soluklandı, sonra tekrar ona baktı. "Nereden biliyorsun?""Tahmin ettim."Onun itiraz etmeye niyeti olmadığını gören Kerem buna hiç şaşırmadı, ama göğsünde bir ağırlık varmış gibi hissetti, nefes alması bile zorlaştı.Asu hafifçe gülümsedi. "Fark etmeyeceğini sanmıştım."Ona dik dik baktı, o nefes alamama hissi kaşlarının bile çatılmasına neden oldu. "Ben bu kadar mı ihmalkâr bir kocayım?""Görevini iyi yapıyorsun."Asu'nun dudaklarının kenarındaki kıvrım belirginleşti. "Ama bu Lale'nin önünde."Koca olarak görevini yapmıyordu.Ama sevgili olarak görevini yapıyordu.Ciddi söylüyordu ama bu söz Kerem'in kulağına biraz alaycı geldi.Derin bir nefes aldı, göğsündeki o sıkışmayı hafifletmeye çalıştı. "En kısa sürede onu evden çıkaracağım.""O zaman gelip seni eve götürürüm.""Sonra bakarız."Asu dudaklarının kenarını kıvırdı, daha açık konuşmadı.Ama Kerem bu üç kelimeyi duyunca göğsündeki sıkışma daha da artt

  • Boşandıktan Sonra Işıldadım   Bölüm 99

    Kerem aniden ona baktı; gözlerini bir an bile ayırmıyordu. "Yani başka kimin çocukluk adı Naz?"Naz son derece sıradan bir çocukluk adıydı.Aynı ismin başkalarında da olması normaldi.Ama Kerem'in Asu'ya diktiği bakışlar son derece ısrarcıydı, o kadar ısrarcıydı ki Asu biraz tedirgin oldu.Asu gözlerini hafifçe indirdi, duygularını gizledi. "Yok, sadece bu ismin çok yaygın olduğunu düşündüm."Daha bugün Kerem'in Lale'yi ne kadar koruduğuna tanık olmuştu.Eğer Lale'nin geçmişte ona zorbalık ettiğini bilseydi,ilk tepkisi büyük ihtimalle yine Lale'yi korumak olurdu.Hatta Lale'nin onu suçlaması bile mümkündü.Üstelik kendisi bile tam olarak ne olduğunu bilmiyordu.Ama bir de bu yeşim kolye ucu var...Asu dudağını birbirine bastırdı, Kerem'e bakışları son derece zararsızdı. "Kerem, bu yeşim kolye ucunun tasarımı çok şık, birkaç günlüğüne ödünç alabilir miyim? Mücevher işi yapan bir arkadaşıma aynısından yaptırmak istiyorum."Belki Sarp meselesi yüzünden içi zaten rahat değildi.Ya da belk

  • Boşandıktan Sonra Işıldadım   Bölüm 98

    Kerem parmaklarını hafifçe ovaladı, kaşlarını çattı. "O da o anki telaşla yaptı.""Anlık bir telaş mıydı, yoksa kasten mi yapıldı, sen zaten biliyorsun, değil mi?"Asu onun kendini kandırma konusundaki ustalığına hayran kaldı.Berrak gözlerle ona baktı, Kerem sonunda geri adım attı, biraz çaresiz bir tavırla konuştu. "Asu, bu konuda o ölçüyü kaçırdı, onun yerine sana telafi edebilirim..."Lafının ortasında masaya bıraktığı telefon çaldı.Asu arayanın kim olduğuna bakmadı bile, sadece onun çaresiz ifadesini görünce arayanın Lale olduğunu anladı."Özür dilerim, önce telefonu açayım."Asu dudağının kenarını kıvırdı. "Git."Kerem onu yemeğe çağırmış, özür dileyecekti, ama yemekler daha gelmeden telefonu açmaya gitti.Hiçbir şeyin tadı kalmıyordu."Hanımefendi, hanımefendi?"Garson iki kez seslendi, Asu ancak kendine geldi, masaya bir tabak geldiğini gördü. "Efendim?""Bu yeşim kolye ucu, sanırım yanınızdaki beyefendinin az önce sandalyeye bıraktığı şey."Garson ona bir yeşim kolye ucu uzat

  • Boşandıktan Sonra Işıldadım   Bölüm 97

    Selin tam olarak ne demek istediğini anlamamıştı.Ama asansörün içindeki hava gözle görülür şekilde gerginleşmişti.Asu, Kerem'in yüzünden geçen o huzursuzluğu görünce gülümsemek istedi, başını kaldırdığında Koray'ın doğrudan kendisine dikilmiş bakışlarıyla karşılaştı."Asu Hanım, proje o kadar yoğun değil, kimse fazla mesai yapmıyor mu?"Ayrım yapmadan herkese laf sokuyordu.Söylediklerinin altında tam bir kapitalist zihniyeti vardı.Herkesin gece gündüz çalışıp kendini paralamasını istiyordu sanki.Asu artık gülemedi, resmi bir dille konuştu. "Kalan işi eve gidince de devam ettirebilirim.""Öyle mi."Koray düşünceli bir tavırla başını salladı. "Aşk sarhoşu işten sonra nasıl çalışsın?"Asu kolay kolay mahcup olan biri değildi.Ama şu anda yerin dibine girmek istiyordu.Muhtemelen herkes, onun Kerem ile evlenmek istemesinin sebebinin ölesiye aşk olduğunu düşünüyordu.Bu yüzden Kerem onun mahcubiyetini fark etmek bir yana, gururlanarak gülümsedi. "Onunla dalga geçmeyi bırak, kız utangaç

  • Boşandıktan Sonra Işıldadım   Bölüm 96

    Bu projede herkesin payı var.Tolga herkesi salona ikindi ikramı almaya çağırdı, Asu da uyum sağlamak gerektiğini bildiğinden gitti.Ama daha yeni varmıştı ki Selin onu durdurdu. "Asu, dün gece iyi miydin? Koray Bey bazen böyle konuşur, kafana takma.""Ben... iyiyim."Asu biraz şaşırdı, niyetini anlayamadı. "İkramın için teşekkür ederim."Koray onunla arasının bozuk olduğunu açıkça göstermişti.Selin neden hâlâ ona bu kadar sıcak davranıyordu ki?"Bu kadar resmi olmaya ne gerek var?"Selin gülümsedi, sonra geleneksel tıp ekibindeki o üç adama bakıp onları uyardı. "Asu bir kız diye onu ciddiye almamazlık etmeyin.""İş konusunda hepiniz düzgün işbirliği yapacaksınız.""Selin Hanım."Asu dudaklarını birbirine bastırdı, alçak sesle konuştu. "Aslında her yerde bana kız kardeşin gibi davranmana gerek yok, Koray Bey'le aramız senin düşündüğün gibi değil.""Nasıl yani?"Selin gülümseyerek sordu, sonra ekledi. "Bence o seni hâlâ kız kardeşi olarak görüyor."En azından o gece Koray'ın yüzünde gö

  • Boşandıktan Sonra Işıldadım   Bölüm 95

    Asu iki polisle birlikte güvenlik kamerası odasına gitti. Cemal çoktan orada bekliyordu.Polisler kayıtları izledikten sonra yüz ifadeleri sürekli değişti. "Asu Hanım, bir dakika bekler misiniz...""Tabii."Asu kabul ettikten sonra polislerden biri kapının dışına çıkıp bir telefon görüşmesi yaptı.Kısa süre sonra geri döndü, Asu'ya baktı. "Asu Hanım, dava geri çekildi. Kamerayı da... kopyalamamıza gerek kalmadı."Bunun kimin isteği olduğu açıktı.Cemal, Kerem'in bu kadar gözü dönmüş olabileceğini gerçekten beklemiyordu.Bu da hocasının söylediklerini doğruluyordu.Bu adam, hiçbir yönüyle Asu'ya layık değildi!Asu hiç şaşırmadı. "Anladım. Bu arada, Lale'yi iftiradan dava edebilir miyim?""Asu Hanım..."Polis biraz zorlandı, ama mesleki dürüstlüğü gereği hatırlattı. "Bunu kanıtlamak zor."Asu bunun neden zor olduğunu tahmin etmek bile istemedi. Gülümsedi, başını salladı. "Peki, bugün sizi de yorduk."Cemal polisleri geçirdi. Asu bir süre güvenlik kamerası odasında yalnız kaldı, duyguları

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status