LOGINGood Night po.
W-Wag…Bago pa man tuluyang sumadsad ang katawan ko sa makapal na karpet, dalawang malalaki, matitigas, at walang-awang mga kamay ang mabilis na humablot sa magkabilang braso ko.The grip was iron-clad, unyielding, and completely devoid of gentleness.Padarag akong hinila ng mga kamay na iyon paitaas para ibalik ang balanse ko. Halos mapadaing ako sa higpit ng pagkakahawak niya. Nanginginig, pilit kong inangat ang aking paningin para humingi sana ng tawad.Pero nang magtama ang aming mga paningin, tila nag-freeze ang lahat ng dugo sa katawan ko.Tumingala ako at bumungad sa akin ang isang lalaking may mga matang mas malamig pa sa yelo.He was towering over me, dressed in a perfectly tailored obsidian suit that screamed power and ruthless authority. Wala ni isang hibla ng buhok niya ang wala sa lugar.Ngunit ang mga mata niya… God, his piercing, dark eyes.Tinitigan niya ako. Walang gulat. Walang pag-aalala.Walang kahit anong kislap ng interes o pagkamangha. He looked at me with the ab
Charlotte De Diego’s Point of ViewNakakabingi ang classical umaalingawngaw sa loob ng grand ballroom.Kahit saan ako lumingon, puro nagkikislapang mga alahas, mamahaling mga suit, at mga ngiting hindi umaabot sa mga mata ang nakikita ko.Isang grand charity gala para sa mga pinakamayayaman at makapangyarihang tao sa bansa. Mga taong hindi ko kailanman magiging namin magiging kauri ni Vanessa. No— hindi pa.Humugot ako ng malalim na hininga, pilit pinapakalma ang nanginginig kong mga kamay habang nakakuyom ito sa loob ng mumurahin kong clutch bag. Basang-basa na ng pawis ang mga palad ko.‘You need to do this, Charlotte. Basic na ito kumpara sa papel ni Vanessa sa planong ito’Her plan! Pero hindi ko magawang tutulan ang plano niya at wala akong magawa kundi sumangayon, she’s really into it.Hindi ko naman siya masisi, sinong hindi maghahangad ng isang magandang buhay?Napapikit ako nang mariin. Ang vial. Ang maliit, itim, at walang label na bote na nakatago ngayon sa loob ng bag ko.I
Niro... please...” garalgal at nauutal kong pakiusap.Hindi niya muna hinubad ang kaniyang board shorts. Sa halip, hinawakan niya ang magkabilang hita ko at ibinuka iyon nang maluwang. Marahan siyang yumukod at ipinosisyon ang kaniyang mukha tapat sa aking pagkababae.Napaigtad ang buong likod ko nang dumampi sa sensitibo kong balat ang mainit at basang dila niya.“Ughhh~!” Halos sigaw kong ungol, napakapit nang mahigpit sa bedsheets at nagusot iyon sa tindi ng kakaibang kuryenteng gumapang sa sistema ko.Ang kaniyang labi ay marahas na humalik sa aking bukana, habang ang kaniyang dila ay walang-awang gumagawa ng malalalim na hagod pataas at pababa.“Ugh, Niro~” wala sa sariling ungol ko.Mas lalo siyang nanggigil. Ipinasok niya ang dalawa niyang daliri sa loob ko kasabay ng walang-awang pagdila sa aking pagkababae.“N-Niro… ah! Shit… ughmm!” napatingala ako at napakagat-labi. Ilang saglit pa ay ramdam kong naabot ko ang kakaibang rurok ng kaligayahan. Nanigas ang binti ko habang sunod
“Don't you think...” nag-alangan siyang ituloy, namumula ang mga tainga. “Don't you think it's time he gets a baby sister? O kaya baby brother?”Nanlaki ang mga mata ko. Bumilis ang tibok ng puso ko dahil sa halo-halong excitement at gulat. “Niro... are you asking me for another baby?”Ngumisi siya nang malawak, ang klase ng ngiti na nagpapatunay na nakuha niya ang gusto niya. “I'm just saying, ang laki ng mansion natin. Masyadong tahimik kapag nasa school si Niorr. At saka... gusto kong maranasan mula simula. Gusto kong makita kang magbuntis, gusto kong alagaan ka, gusto kong nasa labas ako ng delivery room habang hinihintay kitang manganak. Gusto kong bumawi sa mga panahong wala ako noong ipinagbuntis mo si Niorr.”Nangilid ang luha sa mga mata ko dahil sa sinabi niya. Ang mga alaalang iyon, ang pagbubuntis ko nang mag-isa sa loob ng malamig na selda, ay pinalitan niya ngayon ng isang matamis at punong-puno ng pag-asang pangako.Hinila ko siya sa kwelyo ng floral polo niya at siniil
Inabot niya ang laylayan ng silk nightgown ko, handa na sana itong itaas nang...Creak.Isang mahinang pagbukas ng pinto ang nagpatigil sa mundo namin.Nanigas si Niro sa ibabaw ko. Pareho kaming napalingon sa direksyon ng pinto.Doon, nakatayo ang limang taong gulang naming anak, kuskos-kuskos ang isang mata habang hawak ang paborito niyang stuffed lion sa kabilang kamay. Nakasuot siya ng dinosaur pajamas niya.“Mommy? Daddy?” inosenteng tawag ni Niorr, ang boses ay paos dahil bagong gising. “May monster po sa ilalim ng bed ko.”Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Mabilis kong itinulak si Niro at nag-aayos ng damit. Si Niro naman ay bumagsak nang patihaya sa tabi ko, nakapikit nang mariin at humihinga nang malalim. Narinig ko ang mahina at frustrated niyang pag-ungol.“Damn it,” pabulong na mura ni Niro, pinipisil ang tulay ng kaniyang ilong.Pinigilan kong matawa sa reaksyon ng asawa ko. Umupo ako sa gilid ng kama at nagbukas ng maliit na lampshade.“Come here, baby,” malambin
SYLVIEA’S POINT OF VIEWKung may magsasabi sa akin limang taon na ang nakararaan na ganito ang magiging buhay ko, baka tinawanan ko lang siya o sinabing nababaliw siya.Nakaupo ako ngayon sa malambot na lounge chair sa malawak na balcony ng master's bedroom ng mansion ni Niro, o mas tamang sabihin, mansion namin.Ang malamig na simoy ng hangin sa gabi ay humahaplos sa balat ko, bitbit ang amoy ng mga namumukadkad na bulaklak mula sa garden sa ibaba. Hawak ko ang isang baso ng red wine habang pinagmamasdan ang tahimik na siyudad sa di kalayuan.Payapa.Iyan ang salitang matagal kong ipinagdasal na maramdaman. Matapos ang tagumpay ng grand opening ng Inner Glow, at matapos masiguro na nabubulok na si Marcus sa isang maximum security prison, tila ba tuluyan nang naglaho ang madilim na ulap na matagal nang nakalambong sa buhay ko.“Thinking deep, Mrs. Figarlan?”Isang pamilyar na malalim at garalgal na boses ang bumasag sa katahimikan. Bago pa ako makalingon, naramdaman ko na ang malalaki
***SEVEN MONTHS LATERNIRO'S POINT OF VIEWCold. That’s the only thing I felt right now.Pitong buwan. Pitong buwan mula nang patayin ni Sylviea ang natitirang emosyon sa puso ko.Sa loob ng pitong buwan na iyon, walang ibang ginawa ang Figarlan Empire kundi ang lamunin ang mga kalaban sa negosyo.
“Gagawin ko lang ‘to para masiguradong ligtas ang anak ko paglabas niya. At sa oras na mailabas mo na siya… doon magtatapos ang lahat ng koneksyon natin. You will go back to your cell, and I will take my son. Never to see you again.”“Deal,” maikli niyang sagot, ni walang pag-aalinlangan. Na para b
“Ginamit kita, Niro,” matigas niyang diin. “I played the sweet, runaway bride, and you fell for it. Kung hindi lang ako na-double cross ni Marcus. Tatakasan narin sana kita, nasa ibang bansa na sana ako ngayon, nagpapakasarap sa pera mo.”“Paano ang anak natin?” nanginginig ang boses kong tanong. T
“I’ll take care of it! Just don’t stress yourself. Makakasama 'yan sa baby natin…”Sandali akong napatigil nang marinig ko ang sunod na sinabi niya sa Video.Baby natin?Parang may malakas na bombang sumabog sa loob ng utak ko. Tumigil ang pag-ikot ng paligid. Dumilim sa galit ang paningin ko!Para







