ログインBumalik ang katahimikan sa loob ng napakalaking library. Ang tanging naririnig na lamang ay ang mahinang pagpatak ng ulan sa salamin ng bintana at ang mabigat na paghinga nina Niorr at Charlotte.Nakatayo pa rin si Charlotte sa gitna ng silid. Ang kaniyang mga kamay ay nanginginig pa rin, ngunit pakiramdam niya ay may napakabigat na dusa ang naalis sa kaniyang dibdib.Dahan-dahang humarap si Niorr sa kaniya. Hinawakan ng bilyonaryo ang dalawang balikat ng dalaga at inilapit ito sa kaniyang dibdib.“It's over, Charlotte,” malambing na bulong ni Niorr, inilalapat ang kaniyang noo sa noo ng dalaga. “You don't owe her anything anymore.”Sumandal si Charlotte sa matigas at mainit na dibdib ng lalaki. Ipinikit niya ang kaniyang mga mata, dinarama ang amoy ng mamahaling woodsy cologne nito at ang mabilis na tibok ng puso nito.“P-Paano po ang bata, Sir Nior
Tumingin si Niorr sa direksyon ng alcove sa likod ng kaniyang desk.“Charlotte,” malumanay na tawag ni Niorr. “You can step out now.”Natigilan si Vanessa. Biglang napahinto ang kaniyang pagwawala, nanlaki ang kaniyang mga mata habang dahan-dahang humaharap sa gilid ng silid.Mula sa likod ng makakapal na velvet drapes, dahan-dahang lumabas si Charlotte.Namumutla ang dalaga, ang kaniyang mga mata ay pulang-pula sa pag-iyak, ngunit sa kaniyang mukha ay wala na ang dating takot—pinalitan na ito ng matinding pait, pagkabigo, at ang malinaw na katotohanan.“C-Charlotte?” nauutal na usal ni Vanessa. “N-Nandiyan ka?”Tinitigan ni Charlotte si Vanessa. Ang babaeng inakala niyang nagligtas sa kaniya, ang babaeng paulit-ulit niyang pinrotektahan at kinauutangan ng loob, ay tiningnan lang pala siya bilang isang basahan at gamit na pambait.“Narinig ko ang lahat, Vanessa,” mahinang wika ni Charlotte, ang kaniyang boses ay nanginginig ngunit may linaw. “Narinig ko kung paano mo ako tingnan... ku
Ang private library sa West Wing ng Figarlan mansion ay isang napakalaking silid na gawa sa mamahaling dark mahogany wood at napapalibutan ng libo-libong mga lumang libro.May malaking fireplace sa gilid, at sa gitna ay ang maawtoridad na mesa ni Niorr. Sa likod ng mesa ay may isang lihim na recessed seating area—isang alcove na natatakpan ng makakapal na velvet drapes at antique bookshelves.Ipinwesto ni Niorr si Charlotte sa loob ng alcove.“Stay here,” mahinang bulong ni Niorr, habang inaaayos ang kurtina upang bahagya lamang itong nakatagilid—sapat para makita at marinig ni Charlotte ang buong silid nang hindi siya napapansin ng sinumang nasa pinto. “Huwag kang lalabas hangga't hindi ko sinasabi.”Napakagat-labi si Charlotte, nanginginig ang kaniyang mga kamay habang nakaupo sa leather couch sa loob ng alcove. Ang kaniyang puso ay pumipintig sa takot at kaba.Ilang minuto lamang ang lumipas, narinig ang malalakas at marahas na hakbang mula sa pasilyo.Bumukas nang malakas ang doub
Nakatayo pa rin si Niorr sa harap ng pintuan ng private rest suite, ang kaniyang matatag na katawan ay tila isang pader na humaharang sa anumang balak ni Charlotte na tumakas.Ang bawat paghinga ng bilyonaryo ay mabigat, ngunit ang kaniyang matatalim na mata ay nakatitig sa nanginginig na dalaga. Si Charlotte ay nakayuko, ang mga luha ay patuloy na pumapatak sa malamig na sahig, habang ang kaniyang kamay ay nakakuyom sa kaniyang dibdib sa matinding pagsisisi.“Pakiusap... Sir Niorr... padaanin niyo na ako...” hikbi ni Charlotte, ang boses ay halos mapatid sa sakit. “Hindi ko na kaya... Pakiramdam ko ay kinakain ako ng sarili kong konsensya. Masama akong tao... Ahas ako sa taong nagpakain sa akin...”“I told you, you are not leaving,” malamig ngunit puno ng determinasyon na pahayag ni Niorr.Humakbang si Niorr papalapit kay Charlotte. Bawat hakbang ng kaniyang mamahaling leather shoes ay umaalingawngaw sa tahimik na silid. Inabot niya ang kamay ni Charlotte, at kahit pilit itong inilal
Umalis si Vanessa, mabigat ang dibdib niya. Nanginginig at hindi alam ang gagawin.Andito na ang kailangan niya. Ebedensya! Ito ang dahilan kung bakit niya ginwa ang planong ito, at ang tanga tanga ni Nior para pumasok sa bitag niya. Alam niyang hindi gano’n ganu’n lang bibigay si Nior kay laking pagtataka niya kung bakit kahit alam nitong set up ay pumasok parin ito sa bitag niya!Alam ba ni Nior ang plano niya? At kahit alam nito mas pinili nitong buwagin ang pader sa pagitan nila ni Charlotte?Ngayon, hindi alam ni Vanessa ang gagawin niya, kung alam ni Nior na set up ito, ibig sabihin nakahanda na ito sa maaring mangyari?!Naguguluhan siya! Halo halo ang emosyong nararamdaman niya, naiingit, nagagalit at nasasaktan! Nawala rin ang lakas ng loob niyang ilabas kaagad ang ebedensya gaya ng plinano niya.Iwinaksi niya muna ang lahat ng iniisip niya ng ma
Natigilan ang buong mundo ni Charlotte.Ang bawat pantig ng mga salita ni Niorr ay umaalingawngaw sa kaniyang isipan. Ang kaniyang puso ay nagwawala sa matinding bilis ng tibok.Ang init mula sa katawan ng bilyonaryo, ang amoy ng mamahaling woodsy perfume nito, at ang matinding pagnanasa na kumikinang sa mga mata nito ay nagpaikot sa kaniyang katinuan.“S-Sir Niorr...” halos walang boses na usal ni Charlotte.“Niorr,” pagtatama ng lalaki, ang kaniyang ibuho ay mas lalong lumapit. “Just Niorr.”Naramdaman ni Charlotte ang likod niya na tumama sa malamig na pader ng silid. Ibinilanggo siya ni Niorr gamit ang dalawa nitong braso na nakatapat sa gilid ng kaniyang ulo. Nakatitig ang lalaki sa kaniyang mga labi na nanginginig at bahagyang nakabukas.Isang matinding tensyon ang bumalot sa pagitan nila—isang tensyon na kanina pa nila pinipigilan nitong mga nakaraang linggo sa library, sa study room, at sa bawat pasilyo ng mansyon na nagtatagpo ang kanilang mga mata.“You're terrified,” mahina
Niro Figarlan’s Point of ViewThe morning sun hit my face, but it didn’t bring the usual warmth. Paggising ko, ang tanging naramdaman ko ay ang matinding bigat sa aking sentido— dahil siguro sa tama ng alak nang nakaraang gabi nang hindi ko na naman mapigilan ang sarili kong magpakalasing.I was ba
Sylviea’s Point of View“M-marcus…” halos pabulong kong saad.Isang matinding bugso ng sakit ang gumapang sa buong katawan ko. Nahirapan akong huminga at napaluhod sa damuhan. Pero ang sakit sa sikmura ay nahigitan ng isang kakaibang kirot mula sa loob ng aking sinapupunan. Isang mainit na likido an
“How is she? My baby... is my baby okay?”The doctor took a deep breath and averted his gaze. In that moment, I feel like my whole world collapse. Wala pang salita, his silence alone crushed down my entire soul.“Mr. Figarlan, we did everything we could to stabilize Miss De Guzman,” panimula niya.“
Sylviea’s Point Of ViewNapatitig ako sa kaniyang mga mata. Ang lalim. Ang seryoso. Pero sa likod ng mga titig na iyon ay ang init na tila unti-unting tumutunaw sa lahat ng pader na pilit kong itinatayo sa pagitan naming dalawa, harang para hindi ako ako tulyang mahulog sa taong kailangan kong sakta







