Chapter 5

Ang malaking conference room ng Vance Headquarters sa Maynila ay napakatahimik. Pagpasok ko pa lang, naramdaman ko agad ang pamilyar at malamig na aura ng lugar na ito, pero sa pagkakataong ito, hindi na ako ang Wren na nakatayo sa gilid habang nanginginig ang mga kamay. Naupo ako nang de-kwatro sa dulo ng mahabang lamesang gawa sa mamahaling kahoy, direktang kaharap ang mga board of directors na tila ba takot na takot huminga.

Ngbut may isang bagay na nagpabaling sa atensyon ng lahat sa akin—suot ko ang isang mamahaling puting corporate suit, at ang mukha ko ay natatakpan ng isang eleganteng black fascinator hat na may manipis at mahiwagang lace veil. Ang manipis na tela na iyon ay sapat upang itago ang buo kong mukha mula sa mga mata ng mga tao sa silid, na nagbibigay sa akin ng aura ng isang misteryoso at untouchable na New York executive. Walang sinuman ang makakakilala sa akin sa unang tingin.

At sa kabilang dulo ng mesa, nakaupo ang natatanging lalaking matagal kong iniwasan.

Si Kai Vance.

Mas lalo siyang naging mukhang matikas at mapanganib sa paglipas ng mga taon. Ang kaniyang charcoal-gray na suit ay perpektong nakalapat sa kaniyang katawan, ngunit sa kabila ng telang nakatakip sa akin, malinaw kong nakikita ang bakas ng matinding pagod sa kaniyang mukha. Ang Vance Conglomerate ay unti-unti nang bumabagsak dahil sa sunod-sunod na pagkawala ng kanilang mga top executives, at alam kong halos mabaliw na siya sa paghahanap ng solusyon. Nang pumasok ako, napatitig siya sa akin, pilit na inaaninag ang mukha ko sa likod ng manipis na veil. Ang kaniyang hawak na mamahaling fountain pen ay tuluyang nahulog sa lamesa, gumulong patungo sa sahig, pero hindi niya ito pinansin. May kung ano sa boses ko ang nagpatigil sa kaniya.

"Magandang umaga, Mr. Vance," pormal at malamig kong bati. Ang boses ko ay walang kahit anong panginginig, parang isang reyna na nakikipag-usap sa isang ordinaryong kliyente. "I’m Wren Reyes, CEO of Apex Global. Our team from the New York office is here to discuss your workforce restructuring plans and present strategic solutions to your ongoing executive crisis."

Nang mabanggit ko ang pangalan ko, tila ba sinaksak ng kuryente si Kai. Napatingin siya sa akin nang may matinding gulat at pangungulila. "Wren... Ikaw... Ikaw ba talaga iyan?"

Hindi ako sumagot agad. Dahan-dahan kong itinaas ang aking mga kamay, hinawakan ang gilid ng aking sumbrero, at marahan kong iniangat ang manipis na tela na nakatakip sa aking mukha. Sa paghawi ng veil na iyon, tuluyang tumambad sa kaniya ang mukha ng babaeng iniwan niya anim na taon na ang nakararaan—ngunit sa pagkakataong ito, wala na ang takot at luha, kundi isang malamig na determinasyon.

"Wren..." mahinang usal ni Kai, tuluyan siyang napatayo mula sa kaniyang executive chair sa harap ng kaniyang mga direktor. "Anim na taon, Wren... Anim na taon mo akong pinagtaguan nang walang dahilan. I searched for you everywhere, but you completely erased your tracks."

Tumingin ako sa kaniya at bahagyang ngumiti nang malamig habang inilalapag ang aking laptop. "Look, Mr. Vance. I didn’t fly all the way from Manhattan to waste my time. My billable rate is one hundred thousand dollars an hour. If you're not ready to talk business, let's not draw this out. My assistant will escort you out."

Binaligtad ko ang mga salitang madalas niyang sabihin sa akin noon. Gusto kong maramdaman niya kung paano ituring na isang transaksyon lamang. Napatulala si Kai, ang kaniyang pride bilang isang makapangyarihang bilyonaryo ay unti-unting nadudurog sa harap ng buong board of directors niya, pero wala siyang magawa dahil ang kumpanya ko lang ang makakasave sa imperyo niya.

Habang nagpapatuloy ang tensyon at seryosong pag-uusap sa silid, ang anim na taong gulang na si Leo ay tahimik na naglalaro ng kaniyang maliit na laruang kotse sa sofa sa gilid ng boardroom, kasama si Jane. Ginalaw ng anak ko ang laruan sa sahig, gumawa ng mahinang tunog ng eroplano, hanggang sa biglang nahulog ang laruan mula sa sofa at gumulong ito patungo sa direksyon ng sapatos ni Kai.

Napatigil ang buong boardroom. Napatingin ang lahat nang yumuko ang makapangyarihang si Kai Vance upang pulutin ang laruan. Ngunit nang mag-angat ng tingin si Kai upang ibalik ang laruan sa bata, doon tuluyang gumuho ang kaniyang buong mundo.

Tumingin si Leo kay Kai, ngumiti nang malawak at walang halong takot at ipinakita ang eksaktong dimple, ang makakapal na kilay, at ang matatalas na hugis ng mukha na pagmamay-ari mismo ng bilyonaryo. Ang bata ay isang perpektong, walang kaduda-dudang carbon copy ni Kai Vance.

Nanginginig ang mga kamay ni Kai habang tinititigan ang mukha ng bata. Binitawan niya ang hawak niyang folder, at dahan-dahan siyang tumayo patungo sa kaniya. Ang kaniyang mga mata ay puno ng matinding gulat at awtoridad na may kasamang tago na emosyon.

"Wren..." ang boses ni Kai ay nanginginig at naging isang pakiusap na lamang, nawala ang lahat ng kaniyang pagiging dominante at kapangyarihan sa isang segundo. "Sino... sino ang batang ito?"

Tinitigan ko lamang sya ng malamig ngunit binbantayan ang bawat reaksyon nya. 

"Mr. Vance, I believe it is not the purpose of this meeting, please mind your manners and separate your personal issues to this moment."

Hindi ako makapaniwala na ang dominanteng CEO ay aarte ng ganito sa harap. Hindi ba may anak silang dalawa. Ano bang nangyaro 6years ago.

Inayos ko ang akin upo. Tinitigan ko syang matalim. Giving him the last chance. Ngunit hindi prin sya nagpatinag. 

"Who is that child? Is he my child?!"