Chapter 4

"Mommy, look! The yellow cabs downstairs are so bright! Pwede ba tayong sumakay doon later after your work?"

Isang masiglang tinig ng isang anim na taong gulang na batang lalaki ang biglang pumutol sa aking malalim na pag-iisip. Nabalutan ako ng init sa dibdib habang nakatitig ako sa malalaking glass windows ng aking penthouse office sa Manhattan. Tumingin ako kay Leo, ang aking anak. Habang lumalaki siya, lalong nagiging halata ang kaniyang mga genes—ang matatalas na hugis ng mukha, ang makakapal na kilay, at ang tindig na puno ng natural na awtoridad. Copy-paste talaga ng kaniyang ama. Kulang na lang ay maging kulay-abo rin ang kaniyang mga mata. Pero sa kabutihang palad, sa akin nakuha ni Leo ang kaniyang mga mata—bilugan, malalalim, at laging puno ng kabaitan.

"Of course, baby. We can ride the yellow cab after Mommy’s conference," nakangiting sagot ko habang lumalapit ako sa kaniya at hinahaplos ang kaniyang malambot na buhok.

Anim na taon na ang lumipas mula nang lisanin ko ang Pilipinas bilang isang sugatan at kawawang HR Staff. Ang mahiyain, marupok, at madaling i-manipulate na Wren Reyes ay matagal nang binaon sa limot. Sa loob ng anim na taon dito sa magulo, malamig, at mabilis na mundo ng New York City, dumaan ako sa butas ng karayom. Ang tindi ng culture shock, ang panlalamig ng panahon, at ang hirap ng buhay bilang isang single mother sa ibang bansa ay halos ikasuko ko na mabuti na lang at kasama ko ang aking ina. May mga gabi noon na umiiyak ako habang tulog si Leo, nagtatanong kung tama ba ang desisyon kong tumakas nang walang kahit ano kundi ang natitira kong dignidad. But every single time I looked at Leo, pinipilit kong bumangon at magpakatatag. Ginamit ko ang aking talino at background sa Human Resources upang magtayo ng sarili kong imperyo—ang Apex Global Talent Solutions. At sa tulong ng New York Corporate Market, napalago ko ito hanggang sa maging isang nangungunang Elite Executive Headhunting Agency sa buong mundo.

Ang kumpanya ko ay hindi lang basta nagre-recruit ng mga karaniwang empleyado. Kami ang tinatawag na "sharks" ng corporate world. Naghahanap at "nagnanakaw" kami ng mga pinakamagagaling na Directors, Vice Presidents, at chief executives mula sa malalaking multi-billion dollar corporations upang ilipat sila sa kanilang mga kalabang kumpanya. At sa nakalipas na dalawang taon, palihim kong ginagamit ang impluwensya ng aking New York agency para targetin ang Vance Conglomerate sa Pilipinas. Isa itong tahimik ngunit madugong corporate warfare. Pinalalaki ko ang aking anak sa pinakamarangyang bahagi ng Amerika habang dahan-dahang pinapahina ang imperyo ng lalaking nanakit sa akin gamit ang aking sariling utak at diskarte.

Naputol ang aking pag-iisip ng biglang may kumatok sa labas at bumukas ang p***o ng aking malawak na opisina. Pumasok ang aking personal secretary na si Jane, bitbit ang isang makapal na file ng international contracts at ang kaniyang corporate tablet. Lumakad siya palapit sa aking desk nang may maingat at propesyonal na mga hakbang habang inaayos ko naman ang aking sarili sa aking swivel chair.

"Ma'am Wren, sorry to interrupt your time with Leo. Handa na po ang lahat ng documents and travel permits natin para sa pagbabalik sa Pilipinas," ulat ni Jane habang inilalapag ang tablet sa mesa ko.

"The Vance Conglomerate in Manila officially filed a desperate request to acquire our headhunting services. According sa market analytics natin, nagpapanic na ang buong board nila dahil sa sunod-sunod na pag-resign ng kanilang mga top members, nang hindi nila nalalaman na ang agency natin ang may gawa."

Napangiti ako nang malamig habang pinaglalaruan ang aking mamahaling fountain pen. Vance Conglomerate. Pagkalipas ng anim na taon ng paninirahan ko sa US, sila na mismo ang lumapit sa akin nang nakaluhod para humingi ng tulong, nang walang kaalam-alam kung sino ang tunay na nagmamay-ari sa Apex Global. Parang kailan lang, ako ang HR staff na nagmamakaawa para sa kaunting konsiderasyon bago ako pinapirma ng kontrata para sa mana niya, pero ngayon, ang buong board of directors na nila ang nagmamakaawa para maisalba ang kumpanya nila.

Nabalitaan ko rito sa mga international business news na hindi naman pala natuloy ang kasal ni Kai kay Morgana anim na taon na ang nakararaan dahil sa isang malaking iskandalo at dayaan sa pamilya, at nananatiling single ang bilyonaryong CEO hanggang ngayon. Natatandaan ko pa kung gaano ko kabilis na isinara ang browser ng laptop ko noon nang unang beses kong mabasa ang balitang iyon sa New York.

Pero wala na akong pakialam sa kaniyang personal na buhay, istorya nila 'yon, hindi sa akin. Natuyo na ang lahat ng mga luha ko sa New York. Ang pagbabalik ko sa Pilipinas ay strictly business. Hindi na ako ang empleyadong pwedeng bayaran at utusan para sa kaniyang compliance. Ako na ang may hawak ng alas ngayon, at sisiguraduhin kong mararamdaman niya ang bawat bigat ng naging desisyon niya noon.

"Ihanda mo ang private flight natin, Jane. I-pack mo na ang mga gamit natin at ni Leo," utos ko sa kaniya huwag itong pansinin habang inaayos ang aking designer blazer sa harap ng salamin. "Babalik tayo sa Pilipinas. It's time to show my favorite client what happens when you underestimate your HR staff."

Jane nodded professionally. "Understood, Ma'am Wren. The corporate jet will be ready by 6:00 PM tonight. I have already booked our stay at the Shangri-La Suite in Manila."

Nang lumabas si Jane, hinarap ko muli si Leo na abala na naman sa paglalaro ng kaniyang laruang eroplano sa carpet. Lumuhod ako para pumantay sa kaniya, at niyakap ko siya nang mahigpit. Pinisil niya ako sabay sabing, “Mommy, are you sad? You can hug me all you want if it makes you better. Charging Mommy.” then sabay yakap sa akin nang buong lambing.

Dinig ko ang tibok ng puso ng anak ko, ang kaisa-isang dahilan kung bakit ako naging ganito katapang. Ang New York ay naging mabait sa amin, binigyan kami nito ng bagong buhay at ng kapangyarihang hindi ko inakalang makukuha ko bilang isang ordinaryong babae. Pero alam kong kailangan kong balikan ang nakaraan para tuluyang maisara ang mga sugat na iniwan ni Kai sa akin. Lumaban ako para sa amin, at ngayon, oras na para harapin ang natitirang multo sa boardroom.

"Mommy, are we going to Grandma's hometown?" tanong ni Leo, ang kaniyang malalaking mata ay nakatingin sa akin nang may kuryosidad.

"Yes, baby. We are going back to Manila," sagot ko habang pinapahid ang kaunting dumi sa pisngi niya at pilit na pinapakalma ang sarili ko. "May kakausapin lang si Mommy na isang napakahalagang kliyente. At pagkatapos noon, we can go anywhere you want."

Tumingin ako sa labas ng bintana, sa naglalakihang skyscrapers ng New York habang unti-unting lumulubog ang araw. Ang dalawang taon ng kasal na puno ng pagtitiis at ang anim na taon ng pagtatago sa ibang bansa ay nagtapos na. Hindi na ako ang Wren na umiiyak sa gilid ng elevator ng ospital habang hawak ang nilukot na pregnancy report. Handa na ako. At sa pagkakataong ito, si Kai naman ang matututong sumunod sa mga patakaran ko sa boardroom.