Chapter 10

“Chancellor! Walanghiya ka! Paano mo nagawang iwan na lang ako nang ganito?!”

Pagkasara pa lang ng pinto ng sasakyan, tuluyan nang bumigay si Francesca.

Matagal na niyang pinipigilan ang emosyon niya, pero sa pagkakataong iyon, hindi na niya kinaya.

Biglang bumuhos ang luha niya. Halos hindi siya makahinga sa sobrang sama ng loob.

Kanina, habang isa-isa niyang tinitingnan ang mga bangkay na natatakpan ng puting tela…

Habang nakikita niya ang mga firefighter uniforms sa ilalim ng mga iyon…

Takot na takot talaga siya. Takot siyang hindi makita si Chancellor. Pero mas takot siyang makita ito roon. Takot siyang isang bukas lang ng puting tela… Mukha na ni Chancellor ang makita niya.

Sa sandaling iyon, tuluyan nang nabasag ang matagal niyang pinanghawakang pagiging kalmado at detached.

Parang may karayom na paulit-ulit na tumutusok sa puso niya.

Patay na ba talaga si Chancellor? Hindi niya alam. At wala rin siyang lakas ng loob para alamin pa.

Akala niya, dahil sa matagal niyang pag-aaral ng Catholicism at pagpipigil sa emosyon, sapat na ang tibay ng puso niya. Pero ngayong oras na ito…

Wala rin pala siyang pinagkaiba sa ordinaryong tao.

Napayuko siya sa manibela habang umiiyak na parang batang nawawala. Sakto namang tumunog ang cellphone niya. Biglang napataas agad ang ulo niya.

Mabilis niyang kinuha ang phone, halatang may pag-asa sa mga mata.

“Si Chancellor ba ’to?”

Sa isip niya, automatic na siyang gumawa ng dahilan para kay Chancellor.

Baka kaya ito nawala nang ilang araw dahil busy sa forest fire rescue. Baka wala lang talagang oras para kontakin siya. At baka kaya naka-off ang phone…

Dahil ilang araw na itong nasa bundok at naubusan ng battery. Pero mahal pa rin siya ni Chancellor. Concerned pa rin ito sa kanya. Kaya sa unang bukas ng phone nito…

Siya agad ang tinawagan. Pagkaisip pa lang niya noon, bahagyang gumaan na ang dibdib niya.

Pero nang makita niya ang pangalan sa screen… Biglang natigil ang ekspresyon niya. Hindi si Chancellor.

Kundi si “Leo.”

Si Leonard.

“Bakit siya…”

Agad nawala ang munting saya sa mukha niya. Nakakabinging katahimikan ang bumalot sa loob ng sasakyan.

Nakakatawa lang isipin. Noon, pinakaayaw niyang sagutin ang tawag ni Chancellor. At ang paborito niyang makita sa screen…

Ay ang pangalan ni Leonard.

Pero ngayon…

Baliktad na. Mas gusto pa niyang si Chancellor ang tumawag.

Patuloy pa ring nagri-ring ang cellphone.

Tahimik na tumingin si Francesca sa wasak na bundok sa malayo bago marahang ipinikit ang mga mata.

Pagdilat niya ulit, napunasan na niya ang luha niya. Kalmado na ulit ang mukha niya. Parang walang nangyari.

Saka niya sinagot ang tawag habang pinaandar ang sasakyan. “Hello, Leonard. May kailangan ba?”

“France…”

Mahinang boses ni Leonard ang narinig niya. “Buong araw mo akong hindi nireplyan. Busy ka ba talaga sa work?”

Saglit na natigilan si Francesca bago sumagot.

“Hmm… yes. Maraming urgent na meetings today.” Bahagya siyang nag-iba ng tingin. “May problema ba?”

“Wala naman.”

Mahinang tawa ni Leonard. “Si Dylan lang talaga. Kanina pa siya kulit nang kulit na gusto ka raw makita. Hindi ko na siya mapigilan kaya napatawag ako.”

“Hindi naman kita naaabala, right?”

Hindi pa nakakasagot si Francesca nang marinig niya agad ang boses ni Dylan sa kabilang linya.

Punong-puno ng excitement. “Mommy! Kailan ka uuwi? Miss ka na namin ni Daddy! May dinner date sana tayo kanina sa restaurant, pero hindi ka dumating kaya sad si Daddy. Pero dinala niya ’yung food sa bahay! Uuwi ka ba para sabay tayong kumain?”

Sunod-sunod ang tanong ng bata.

At kahit mabigat pa rin ang dibdib ni Francesca, bahagyang lumuwag ang kunot ng noo niya. Tahimik siyang huminga nang malalim bago pilit ngumiti.

“Gan’on ba?”

Mahina pero malambing ang boses niya.

“Then sabihin mo kay Daddy sorry si Mommy, okay? Sabihin mo rin na pauwi na ako. Tonight, sasabay ako sa inyo mag-dinner.”

Pagkasabi niya noon, agad narinig ang masayang sigaw ni Dylan.

“Yey!”

Pagkatapos no’n, kinuha ulit ni Leonard ang phone. Hindi na nito pinilit pang istorbohin si Francesca nang matagal.

“Okay, hintayin ka namin. Need mo ba ng sundo?”

Biglang napahigpit ang hawak ni Francesca sa manibela.

“N-No need.”

Mabilis siyang umiling kahit hindi naman siya nakikita. “Okay.”

Malambing ang boses ni Leonard.

“Drive safe. Maghihintay kami ni Dylan sa bahay.”

“Okay.”

Ngumiti si Francesca habang sumasagot.

Napakalambot ng tono niya. Pero nang matapos ang tawag…

Unti-unti ring nawala ang ngiti sa labi niya. Muling dumilim ang mga mata niya.

May kung anong komplikadong emosyon na hindi niya maipaliwanag.

Tahimik niyang iniikot ang sasakyan pabalik habang muling tumatawag sa assistant niya.

“Hello, CEO Peralta. Ano pong kailangan?”

Huminga muna siya bago nagsalita.

“I-check mo ang complete list ng lahat ng firefighters na namatay sa forest fire.”

Bahagyang nanginginig ang boses niya.

“Tingnan mo… Kung kasama si Chancellor.”

Biglang nagbago ang tono ng assistant.

“Gan’on po ba kalala?”

“Pero sigurado pong okay si Mr. Gonzales! Kapag nakuha ko na ang impormasyon, tatawagan ko agad kayo!”

“No.”

Mahina siyang umiling habang muling sumilip sa campsite sa malayo.

Sa mga tents. Sa mga firefighters. Sa mga puting telang nakatakip sa mga bangkay.

“Tomorrow morning mo na sabihin sa akin. May kailangan pa akong gawin tonight. At huwag mo muna akong istorbohin.”

“Yes, CEO Peralta.”

Pagkababa ng tawag, tuluyan nang naging kalmado ulit ang mukha ni Francesca.

Parang ibinalik niya ang dating malamig at kontroladong sarili.

Ayon sa teachings ng Catholicism, ang emosyon at pagnanasa ay pagsubok lang sa tao.

Alam ni Francesca na hindi niya kayang tuluyang mawala ang emosyon niya. Pero hindi niya hahayaang kontrolin siya ng mga iyon nang matagal.

Malinaw sa isip niya...

Wala nang silbi ang manatili roon.

Posibleng nasa bundok lang si Chancellor at nagtatampo kaya nagtatago. Posible ring…

Isa na ito sa mga bangkay sa ilalim ng puting tela.

Pero anuman ang sagot, malalaman din niya bukas.

Kaya ngayong gabi, hindi na siya magpapakain sa emosyon niya.

Uuwi siya.

At sasamahan sina Dylan.

*

Pagkaalis ni Francesca, aksidenteng nasilayan ng captain ng Second Firefighting Team ang sasakyan nito.

Bahagyang kumunot ang noo niya bago napatingin kay Chancellor.

“Chancellor…” Nag-iisip nitong tanong. “Parang pamilyar ’yung kotse na ’yon.”

“Hindi ba kotse n’yo ’yan? Pumunta ba asawa mo rito para hanapin ka?”

Hindi maiwasang kumabog sandali ang dibdib ni Chancellor. Pero sa labas, kalmado lang siyang ngumiti at umiling.

“Hindi po, Captain.Mukhang nagkamali lang kayo. Baka may ibang taong naligaw dito.”

Tumango naman ang captain bago muling nagtanong.

“Oh right. Ilang araw ka na rito. Nakapag-update ka na ba sa asawa mo?”

Tahimik na tumango si Chancellor.

“Yeah. Nasabihan ko na siya na safe ako. Don’t worry, Captain.”

“Good.”

Bahagyang gumaan ang mukha ng captain.

“Malapit na ring matapos ang cleanup dito. Kakareceive lang namin ng update mula sa taas. Fully extinguished na raw ang huling bahagi ng forest fire.”

Napabuntong-hininga ito nang malalim.

Parang nabunutan ng tinik.

“Chancellor…”

Ngumiti ito habang tinatapik siya sa balikat.

“Sa wakas, tapos na rin ang laban natin sa kalamidad na ’to. Bukas babalik na tayo. Tapos lahat kayo, umuwi na agad sa pamilya n’yo.”

Pagkasabi no’n, agad nagsigawan sa tuwa ang mga firefighters sa paligid.

Sa wakas, makakauwi na sila. Masayang-masaya ang lahat. Lahat…

Maliban kay Chancellor.

May uuwian pa ba siya?

Habang naaalala niya ang likod ng sasakyan ni Francesca na mabilis na umaalis kanina…

Hindi niya maiwasang mapatahimik.

Magulo ang dibdib niya. Kay Francesca…

Paano pa siya maniniwala rito?

Kanina lang, desperado itong hinahanap siya. Pero pagbalik sa sasakyan…

Napakalambing na agad ng ngiti habang may kausap sa phone.

At hindi na niya kailangang hulaan pa kung sino iyon.

Si Leonard.

Nakita niya ang lahat. At malalim na tumatak iyon sa isip niya.

Muling sumikip ang dibdib niya sa pamilyar na sakit. Kaya pala pumunta si Francesca. Para lang pala magpakita.

Isang palabas.

Sa pagkakataong ito, pilit niyang nilunok ang sakit.

At pinilit na huwag na iyong bigyan pa ng halaga.