Chapter 2

Pagkatapos nilang ikasal, lagi nang ginagamit ni Francesca ang dahilan na kailangan niyang mag-focus sa religion at meditation kaya hindi niya kailanman pinayagang matulog si Chancellor sa kwarto niya.

Kahit tuwing 16th day of the month, kung saan ayon sa personal belief nito na iyon ang clean day, pagkatapos ng ginagawa nilang mag-asawa, si Chancellor pa ang naglilinis ng kama at nagpapalit ng bedsheet bago tahimik na umalis sa kwarto ng asawa.

Pero ngayon, saka lang niya tuluyang naintindihan. Lahat ng mahihigpit na rules ni Francesca…

Para lang pala sa kanya.

Parang biglang nawalan ng pakiramdam ang buong katawan niya. Mula kamay hanggang paa, unti-unting namanhid.

Tanging sakit sa dibdib na lang ang nararamdaman niya, parang libo-libong karayom ang sabay-sabay na tumutusok sa puso niya.

Pero kahit ganoon, wala pa ring balak magpaliwanag si Francesca.

Sa halip, lalo pa itong sumama ang mukha. “Sino bang nagsabing pwede kang pumasok nang hindi kumakatok?”

Malamig ang tingin nito sa kanya.

“Nasaan na manners mo? Lumabas ka!”

Napatingin si Chancellor sa sarili niya, saka kina Leonard at Dylan.

Bigla siyang natawa nang mapait.

Ang asawa niya, hinahayaan ang ibang lalaki na magpalipas ng gabi sa kwarto nito.

Nakaharap pa rito na tanging tuwalya lang ang suot habang pinapatuyuan ng buhok.

Ganito na sila ka-close.

Pero siya, bilang legal na asawa, kailangan pang kumatok bago pumasok? Napapikit siya nang mariin. Hindi lang pala siya ang hindi pinapahalagahan ni Francesca.

Pati ang kasal nila, wala ring halaga rito. At sa pagkakataong iyon, tuluyan na siyang nawalan ng pag-asa.

“Francesca…”

Malamig na ang boses niya. “Mag-divorce na tayo.”

Natigilan si Francesca.

“Divorce?”

Halatang nabigla ito. “Dahil lang dito?”

Sa loob ng limang taon, lahat ng malamig at unreasonable na request nito, tinanggap ni Chancellor.

Sanay na siyang maging mahinahon dito. Kaya ito ang unang beses na ganito siya kalamig makipag-usap.

Umiling agad si Francesca.

“No. Hindi ako papayag.”

Diretso at walang pag-aalinlangan ang sagot nito.

Nagulat si Chancellor. Akala niya matagal nang malinaw ang relasyon nito kay Leonard.

Akala niya hinihintay na lang nitong siya ang unang bumitaw. Pero ngayon, diretsahan itong tumatanggi.

May balak pa ba itong pigilan siya?

Dahil sa limang taon niyang pagmamahal, automatic niyang hinanapan ng dahilan si Francesca.

Pero ang sumunod nitong sinabi ang tuluyang nagtulak sa kanya sa pinakamalalim na sakit at pighati.

“Nag-o-observe ako ng spiritual discipline.”

Malamig ang mukha nito habang nakatingin sa kanya.

“Kung gusto mong makipag-divorce, hintayin mong matapos iyon.”

Tahimik na natawa si Chancellor sa sarili. Ang tanga niya. Akala na naman niya espesyal siya rito.

Pero sa huli, hindi pa rin siya mahalaga. Naramdaman niyang parang nasusuka siya sa sakit.

Doon niya tuluyang na-realize…

Sa mata ni Francesca, hindi siya asawa. Parang hindi pa nga siya tao.

Sa limang taon nilang pagsasama, wala man lang siyang karapatang magdesisyon para sa sarili niya.

Laging mas importante ang mga rules at paniniwala nito kaysa sa kanya.

Biglang bumuntong-hininga si Leonard at lumapit habang buhat si Dylan.

“France… sorry.”

Malungkot ang mukha nito.

“Kung dahil sa amin ng bata kaya kayo nag-aaway, aalis na lang kami.”

Hinawakan nito ang bata.

“Dylan, magbihis ka na. This isn’t our home.”

Pumikit si Chancellor. Ayaw na niyang panoorin pa ang drama nilang dalawa.

Tama naman si Leonard. Hindi bahay nito iyon. Bahay iyon ni Chancellor.

Limang taon niyang inalagaan, inayos, at pinagtiisan.

Bakit parang siya pa ang naging outsider? Pero hindi niya inaasahan ang sumunod.

Pinigilan ni Francesca si Leonard. “Nakaayos na lahat ng gamit ni Dylan.”

Malamig pero diretso ang boses nito. “Hindi na kailangang umalis pa kayo.”

Pagkatapos, tumingin ito kay Chancellor.

“At isa pa… problema naming mag-asawa ’to. Wala kayong kasalanan ng bata.”

Nanigas si Chancellor sa sumunod nitong sinabi. “Ang dapat umalis dito ay ikaw.”

Parang tumigil ang mundo niya nang marinig na sa kanya sabihin iyon ng asawa.

“Bata pa si Dylan.”

Kumunot ang noo ni Francesca. “Hindi ba pwedeng maging mas understanding ka bilang lalaki? Kailangan mo ba talagang itulak sa dulo ang mag-ama?”

Parang kutsilyong sunod-sunod na tumama sa puso niya ang bawat salita nito.

Siya pa ngayon ang masama? Ano bang gusto nitong gawin niya?

Palakpakan silang tatlo habang sweet na sweet sa harap niya?

Gusto sana niyang isigaw lahat ng nasa dibdib niya. Pero pagtingin niya sa malamig na mukha ni Francesca…

Bigla niyang naramdamang wala nang saysay ang lahat.

Tapos na.

Mas mabuti nang matapos kaysa ipagpatuloy pa ang kahibangang relasyon na ito.

Wala siyang sinabi. Tahimik lang siyang tumalikod at bumalik sa sarili niyang kwarto.

Doon niya sinimulang mag-empake.

Nakakatawang isipin. Sa limang taon nilang kasal, halos wala siyang binili para sa sarili niya.

Lahat ng oras, pera, at effort niya napunta kay Francesca at sa bahay nila.

Sa huli, isang maliit na maleta lang pala ang tunay na pag-aari niya.

Wala pang isang oras, tapos na siyang magligpit.

Pagkatapos noon, wala nang bakas niya sa kwartong iyon.

Parang kasabay no’n, tuluyan na ring nagtapos ang limang taon nilang pagsasama.

Bago siya umalis, nag-iwan siya ng sulat.

Wala nang drama.

Simple lang.

Magkikita sila sa Judge's Office sa Monday para sa divorce papers.

Pero paglabas niya ng kwarto, nadatnan niya si Francesca sa papers Pagkakita sa maleta niya, agad itong kumunot ang noo.

“Saan ka pupunta?”

“Magbibigay na ako ng space para sa inyong tatlo.”

Diretso siyang dumaan dito. “Tapos na tayo.”

Pero agad siyang hinarangan ni Francesca at itinulak pabalik.

“Chancellor, nandito si Dylan. Kailangan mo ba talagang gumawa ng eksena?”

Malamig ang mukha nito.

“Sinabi kong umalis ka, pero ang ibig kong sabihin bumalik ka sa sarili mong kwarto. Hindi umalis sa bahay.”

Masyadong malinis ang kwarto ni Chancellor kaya agad nakita ni Francesca ang sulat.

Pagkabasa nito, agad nitong pinunit iyon.

“Chancellor!” Galit na galit ang tingin nito. “Uulitin ko. Hindi ako papayag sa divorce. Kapag inulit mo pa ’yang iniisip mo, alam mo ang consequences.”

Napatawa si Chancellor nang mapait.

“Consequences?”

Punong-puno ng sakit ang boses niya.

“Masisira ang rules mo? Ang spiritual discipline mo?”

Tumingin siya diretso rito.

“Pero noong nakahiga ka sa yakap ni Leonard, noong naka-tuwalya ka habang siya ang nagpapatuyo ng buhok mo… Habang umaasta kang nanay ng anak niya…”

“Naalala mo ba ang mga rules mo? Naalala mo ba ’yang faith mo?”

Hindi pa siya tapos magsalita nang biglang…

SLAP!

Malakas siyang nasampal ni Francesca.

“Tumigil ka!”

Namumutla ito sa galit. “Paano mo nagagawang bastusin ang asawa mo at ang paniniwala ko!”

Natulala si Chancellor. Hindi niya inakalang sasampalin siya nito.

Sa loob ng limang taon, kahit malamig si Francesca, hindi sila kailanman umabot sa ganito.

Pero sa isang sampal na iyon…

Parang tuluyan nang naputol ang natitira nilang relasyon. Tahimik siyang tumingin dito.

“Francesca… isipin mo na lang na hindi ko na kayang sundin lahat ng rules mo. Maghiwalay na tayo nang maayos. Hindi na kailangang umabot pa sa ganito.”

Parang saka lang natauhan si Francesca. Bahagyang lumambot ang mukha nito.

“Mali na sinampal kita. I can apologize for that.” Huminga ito nang malalim. “Pero alam mo namang pinakaimportante sa akin ang faith ko. Bakit doon mo pa ako sinasaktan?”

Napangiti lang si Chancellor nang mapait. Baliktad pa nga ang nangyari. Parang siya pa ang may kasalanan.

“Bahala ka kung ano gusto mong isipin.”

Ibinalik niya rito ang mismong linyang madalas sabihin nito. Natigilan si Francesca. Pagkatapos ay muli itong nagalit.

“Chancellor, bakit hindi mo ako kayang pagkatiwalaan kahit kaunti? Ang mga taong nagpa-practice ng faith hindi nagsisinungaling.”

Diretso itong tumingin sa kanya.

“Sinabi kong hindi kita niloloko. Hindi ko gagawin iyon. Bakit kailangan lagi mo akong labanan?”

Walang emosyon ang mukha ni Chancellor. “Pinoprotektahan ko lang sarili ko. That’s all.”

Napapikit si Francesca sa frustration bago biglang hinablot ang maleta niya.

“Bahala ka kung saan mo gustong pumunta.”

“Pero hindi ako papayag sa divorce.”

Pagkatapos sabihin iyon, agad itong umalis dala ang maleta niya. Doon lang tuluyang bumigay si Chancellor.

Nanginginig ang buong katawan niya.

Parang may malaking kamay na pumipisil sa puso niya kaya hirap siyang huminga.

Akala ba ni Francesca kapag kinuha nito ang maleta niya, hindi na siya makakaalis?

Mali ito. Damit lang at gamit ang mga iyon.

Pwede siyang bumili ulit.

Mas pipiliin pa niyang magsimula ulit kaysa manatili sa bahay na iyon.

At sa huli…

Umalis pa rin siya.

Pagkalabas niya ng bahay, biglang tumunog ang cellphone niya.

Tumatawag ang rescue team nila.