Chapter 6

Isang sulat lang ang tuluyang nagtapos sa limang taon niyang kasal.

Wala nang panghihinayang. Wala nang balikan pa

Mula ngayon, anumang mangyari sa buhay niya...maging hirap man o ginhawa, buhay man o kamatayan...wala na siyang kinalaman kay CEO Francesca Peralta ng Peralta Corporation.

Pagkalabas niya ng hotel room, bigla siyang napahinto. May kakaibang amoy siyang naamoy. Parang may nasusunog.

“May amoy sunog…”

Bilang firefighter, automatic na naging alerto ang buong katawan niya. Agad niyang sinundan ang pinanggagalingan ng amoy.

At tama nga siya. May manipis na usok na lumalabas mula sa siwang ng isang pinto. Biglang nagbago ang mukha niya.

“Shit… may sunog!”

Wala na siyang oras mag-isip. Agad niyang hinablot ang fire extinguisher sa hallway at sinimulang sipain ang pinto.

BANG!

BANG!

Sunod-sunod na malalakas na sipa. Pagkatapos ng limang beses, saka lang bumigay ang pinto.

Pagkabukas noon, agad sumalubong ang nakakapasong amoy ng nasusunog na tela at kahoy.

May apoy sa loob ng kwarto. Hindi pa ganoon kalaki, pero kapag pinabayaan, siguradong kakalat iyon.

Walang pag-aalinlangang tinanggal ni Chancellor ang safety pin ng fire extinguisher at mabilis na pumasok.

Ang kama ang pinagmumulan ng apoy. Pero paglapit niya, saka niya nakita, may babaeng nakaupo mismo sa kama.

Mukhang lasing na lasing ito. Napakaganda ng mukha at maputi ang balat. Bathrobe lang ang suot nito habang may hawak na wine glass.

At mas lalong lumaki ang mata ni Chancellor nang makitang binubuhusan pa nito ng alak ang apoy sa kama.

Alcohol plus fire.

Lalong lumalakas ang apoy.

“Tumayo ka nga diyan! Gusto mo bang mamatay?!”

Hindi siya makapaniwala sa nakikita. Agad niyang hinila ang babae palayo sa kama.

“Ah! Nasasaktan ako!”

Galit agad itong pumalag habang pinapalo siya sa likod.

“Hoy! Sino ka ba?! This is my room! Sino nagsabing pwede kang pumasok?!”

Mukhang napalakas ang paghila niya dahil sa pagmamadali pero wala siyang oras magpaliwanag.

Mabilis niyang itinutok ang fire extinguisher sa pinakaugat ng apoy.

Isang spray.

Dalawa.

Tatlo.

Sa loob lang ng ilang segundo, naapula niya agad ang apoy.

Pagkatapos makasigurong ligtas na, saka lang siya nakahinga nang maayos. Buti na lang talaga at naagapan niya.

Kung hindi, baka buong floor na ang madamay. Doon lang siya tuluyang lumingon sa babae.

Pero pagharap niya, nanlaki ulit ang mga mata niya. Habang abala siya kanina, sinindihan naman nito ang malaking wall painting sa tabi. May apoy na naman.

“Baliw ka ba?!”

Hindi makapaniwalang sigaw niya. Mabilis niyang hinawakan ang babae gamit ang isang kamay habang muli niyang ginamit ang fire extinguisher para patayin ang apoy sa painting.

Pero pagkapatay niya ng apoy, muli na namang nakawala ang babae. Diretso itong tumakbo sa kama para sinindihan naman ang unan.

“Seriously?!”

Sa pagkakataong ito, ubos na talaga ang pasensya ni Chancellor. Mabilis siyang sumugod at agad itong pinahiga sa kama.

Mahigpit niyang pinigilan ang babae habang inaagaw ang lighter sa kamay nito. Pagkatapos ay itinapon niya iyon sa malayo.

“Tumigil ka nga!” Malamig ang boses niya. “Alam mo bang criminal offense ang ginagawa mo? Arson ’to!”

Pero imbes na tumigil, lalo pang nagwala ang babae. “Damn you! Huwag mo ’kong takutin!”

Pilitan itong nagpupumiglas. “Bitawan mo ako! Nasasaktan ako!”

Tumaas pa ang boses nito habang galit na galit siyang tinitingnan.

“Makinig ka. Ako si Anishka Alcantara, ang young miss ng Alcantara family. Kapag binastos mo ako, sisirain ko ang buhay mo!”

Hindi alam ni Chancellor kung saan ito kumuha ng lakas, pero muli itong nakawala at sinubukang abutin ang lighter.

“Hindi ka pa rin titigil?”

Wala na siyang choice. Muli niya itong hinila pabalik at pinahiga sa kama.

Sa pagkakataong ito, buong katawan na niya ang ipinantakip para hindi na ito makagalaw.

“Lasing ka lang kaya hindi na kita papatulan.”

Mabigat ang boses niya habang pinipigilan ito.

“Pero makinig ka sa akin. Kahit anak ka pa ng pinakamayamang pamilya, bawal ang magsunog sa hotel. Krimen ’yan.”

“Ulol!”

Kahit hawak-hawak na siya ni Chancellor, hindi pa rin ito nagpapatalo. Mas lalo pa itong nagpumiglas habang masamang nakatitig sa kanya.

“Bakit mo ako pinapangaralan, ha? Manyak ka ba?! Bitawan mo ako! Kapag hindi, ipapakulong kita for trespassing at harassment!”

Napatawa si Chancellor sa inis. “Ang gusto mong gawin ay magsunog ng hotel. Bakit hindi kita pipigilan?”

“Excuses!” Mas lalong namula sa galit si Anishka. “Eh bakit nakadagan ka sa akin?!”

“Para hindi ka na magsunog ulit.”

“Kung gusto kong magpakamatay, wala ka nang pakialam doon!”

Biglang natigilan si Chancellor. Doon niya napansing namumuo na ang luha sa mata ng babae.

Mukhang sobrang sama ng loob nito. At nang mapatingin siya pababa...

Bahagyang dumulas ang bathrobe nito dahil sa kakapumiglas. Malaking bahagi ng maputing balat nito ang nakalantad.

Doon lang niya biglang narealize kung gaano sila ka-close sa posisyon nila.

Sobrang intimate. Mas malapit pa kaysa sa naging closeness nila ni Francesca bilang mag-asawa.

Pero estranghero lang sila sa isa’t isa. Agad siyang umatras at bumangon.

“Sorry.”

Bahagyang umiwas siya ng tingin. “Wala akong balak bastusin ka. Pumasok lang talaga ako para patayin ang sunog.”

Mukhang maiiyak na si Anishka habang mabilis nitong hinila ang kumot at tinakpan ang sarili.

Tanging ulo na lang nito ang nakalabas habang alertong nakatitig sa kanya.

“Hindi ako naniniwala.” Masama pa rin ang tingin nito.

“Anong firefighter? Bigla ka na lang pumasok sa kwarto ko tapos sasabihin mong may sunog?”

Napailing na lang si Chancellor.

“Firefighter talaga ako.”

Agad niyang inilabas ang ID niya at iniabot dito. Kinuha iyon ni Anishka.

Tiningnan muna ang ID, saka siya muling sinilip mula ulo hanggang paa.

Bahagyang nabawasan ang pagdududa nito, pero hindi pa rin maayos ang tono.

“So what kung firefighter ka?”

Ngumuso ito.

“Pare-pareho lang kayong mga lalaki. Walang matinong lalaki.”

Napatingin si Chancellor sa mga bote ng alak sa paligid. Tapos sa itsura nitong broken na broken.

“Heartbroken ka ba?”

Diretso niyang tanong. “Kahit gaano kasakit, hindi naman dahilan ’yon para magsunog at magpakamatay.”

“Wala kang pakialam.”

Tumalikod si Anishka na parang batang nagtatampo. “Buhay ko ’to. Kahit anong gusto kong gawin, problema ko na ’yon.”

Biglang kumunot ang noo ni Chancellor.

Hindi niya talaga matiis ang mga taong walang pakialam sa sariling buhay.

Bilang firefighter, napakarami na niyang nakitang desperadong gustong mabuhay habang nilalamon ng apoy.

At marami ring namatay kahit pilit lumalaban. Kaya galit siya sa mga taong basta na lang tinatapon ang buhay nila.

“Tama ka.” Malamig ang boses niya. “Buhay mo ’yan.”

“Kung gusto mong mabuhay o mamatay, wala na sana akong pakialam. Tapos na sana trabaho ko pagkapatay ng apoy.”

Tumingin siya diretso rito.

“Pero kung gusto mong magpakamatay, huwag kang mandamay ng ibang tao. Public place ’to. Kapag nagsunog ka rito, baka may ibang inosenteng mamatay dahil sa kagagawan mo. Kung mamamatay ka, huwag ka nang mandamay ng ibang tao.”

Natigilan si Anishka. Parang hindi makapaniwala sa narinig.

“Hoy…”

Itinuro nito ang sarili. “Minumura mo ba ako?”

“Eh ano naman ngayon?” Malamig pa rin ang mukha ni Chancellor.

“Wala ka nang pakialam sa buhay mo, tapos ayaw mo pang masabihan?”

“Alam mo ba kung gaano kasakit mamatay sa sunog?” Dahan-dahang bumigat ang tono niya. “Parang may libo-libong kutsilyong paulit-ulit na tumatarak sa katawan mo. Karamihan ng nasusunog nang buhay, hindi sa apoy namamatay. Sa sakit sila namamatay. At pagkatapos no’n, wala nang natitirang mukha o katawan. Sobrang brutal no’n.”

Habang nagsasalita siya, unti-unting namumutla si Anishka. Halatang naiimagine nito ang sinasabi niya.

“H-Huwag mo nga akong takutin…”

Napayakap ito sa sarili habang nanginginig nang bahagya.

“Hindi ako natatakot.”

Napailing si Chancellor.

“Hindi kita tinatakot. Kung gusto mo talagang subukan, go ahead. Mamili ka na lang ng bakanteng sementadong lugar para wala kang madamay. Kapag sarili mo lang pinatay mo, wala na akong pakialam.”