Mag-log inNAPATULALA si Loyalty. Magiging surrogate mother siya ang magdadala at magbubuntis ng sanggol para sa mag-asawang hindi kayang magkaroon ng sariling anak.
"Loyalty, I know na labag ito sa iyong kalooban. Pero desperado na ako. Don't worry about everything. Lahat ay ibibigay naming mag-asawa. Pumayag ka lang..." tila nakikiusap na sabi ni Felicity, ang babaeng kaharap niya. Nakita ni Loyalty ang luha sa mga mata nito, luha ng matinding pagnanais na magkaroon ng sariling pamilya. Biglang bumukas ang pinto at pumasok si Kyle. Matangkad, matipuno, at may mukhang puno ng awtoridad. Agad na napahinto ang hininga ni Loyalty nang magtama ang kanilang mga mata. Hindi maipaliwanag ang kakaibang kaba at kuryenteng dumaloy sa kanyang buong katawan. Tinignan muna ni Leon ang kanyang asawa bago ibaling ang matalim na tingin kay Loyalty. Dahan-dahan siyang lumapit at tumayo sa tabi ni Felicity habang hindi inaalis ang paningin sa dalaga. "Totoo ang sinabi ng aking asawa," mariing sabi ni Kyle. "Kailangan namin ng iyong tulong, Loyalty. Bilang kapalit, ibibigay ko ang lahat ng iyong nais. Pera, ari-arian, o kahit anong materyal na bagay, makukuha mo ang lahat basta matupad mo ang iyong pangako." Napakuyom ni Loyalty ang kanyang mga kamay. Alam niyang malaking halaga ang iaalok sa kanya ng mag-asawa. Ito ang tanging paraan upang malutas ang matinding suliraning pinagdaraanan ng kanyang pamilya. Ngunit sa kabilang dako, alam din niyang hindi ito magiging madali. Hindi lang basta pagbubuntis ang hinihingi sa kanya, kailangan niyang isuko ang kanyang katawan sa lalaking kaharap. "Alam ko ang iyong kalagayan," patuloy pa ni Felicity. "Ang pag-aaral mo at masusuportahan mo ang buong pamilya mo sa probinsya. Lahat iyon ay matatapos sa oras na pumayag ka. Ito ang tanging pagkakataon mo, Loyalty. Huwag mong sayangin." Napatingin si Loyalty kay Felicity na muling lumuhod sa harapan niya. "Pakiusap, Loyalty. Maging ina ka muna ng aking anak. Kapag ipinanganak mo na siya, ibibigay namin ang lahat ng pangangailangan mo. Wala ka nang haharapin pang suliranin. At pangako... hindi ka namin pipilitin na manatili kung ayaw mo na." Nanginginig ang buong katawan ni Loyalty habang pinakikinggan ang mga ito. Ang kalooban niya ay tumututol, ngunit ang kanyang isip ay napipilitang tanggapin ang katotohanan. Wala siyang ibang mapagkukunan ng tulong kundi ang mag-asawang ito. "Kailangan... kailangan ko munang malaman ang lahat ng kondisyon," nanginginig na sagot ni Loyalty habang iniiwas ang tingin sa matalim na mga mata ni Kyle. "Ano... ano ang aking gagawin? Paano... paano ko ipagbubuntis ang inyong anak?" Napangiti nang bahagya si Felicity. Lumapit siya at hinawakan ang kamay ng dalaga. "Sa simpleng paraan lamang, Loyalty. Kailangan mong makipagtalik sa aking asawa. Dito ka maninirahan sa aming tahanan hanggang sa ipanganak mo ang sanggol. At kapag lumabas na siya, ibibigay mo siya sa amin at malaya ka na." Parang binuhusan ng malamig na tubig si Loyalty nang marinig ang mga salitang iyon. Kailangan niyang ibigay ang kanyang kadalisayan sa lalaking hindi niya asawa, sa asawa ng babaeng kaharap niya. "Kailangan ko ang iyong sagot ngayon din," madiing singit ni Kyle. "Pumayag ka at ang lahat ng iyong problema ay matatapos. Kung hindi... ikaw ang mananagot sa lahat ng kahihinatnan ng iyong pamilya." Tumingin si Loyalty sa mag-asawa. Nakita niya ang matinding pagnanasa sa mukha ni Felicity at ang matigas na paghahangad sa mga mata ni Kyle. Sa oras ding iyon, napagtanto niyang wala na siyang ibang pagpipilian. Ang kanyang kalooban ay napapailalim na ng kanyang kinabukasan at ng kanyang pamilya. "Pumapayag na ako..." mahinang sagot ni Loyalty habang tumutulo ang kanyang mga luha. "Gagawin ko ang hinihingi ninyo. Ngunit pangako ninyo, ibibigay ninyo ang lahat ng inyong sinabi. At kapag tapos na ang lahat, palalayain ninyo ako nang walang kahit anong kondisyon." Napangiti nang matamis si Felicity at niyakap ang dalaga. "Maraming salamat, Loyalty. Maraming salamat. Hindi ka namin sasaktan. Ikaw ang aming tagapagligtas." Ngunit sa likuran nila, nakatitig lamang si Kyle kay Loyalty. May kakaibang kislap sa kanyang mga mata, hindi lamang pagnanais na magkaroon ng anak. Mayroon doon ang bagay na ikinakatakot ni Loyalty... ang pagnanais na angkinin din siya bilang kanya. "Mula ngayon, ikaw ay akin na..." bulong ni Kyle sa sarili habang nakatitig sa inosenteng mukha ng dalaga. "Hindi ko pa man nakukuha ang anak na nais ko... ngunit tiyak na makukuha rin kita." UMUWI si Loyalty sa bahay ng kanyang tiya. Wala siyang taong naabutan sa bahay. Dumiretso siya sa kanyang kuwarto na ibinigay para sa kanya. Ibinaba niya lang ang kanyang bag at ibinagsak ang katawan sa kama. Nakayakap siya sa kanyang sarili habang ang mga luha ay kusang tumutulo mula sa kanyang mga mata. Hindi niya mapigilan ang matinding kirot sa kalooban sa napagpasyahan niyang gawin. Sumagi sa isip niya ang kanyang pamilya sa probinsya. Ang Nanay niya na mag-isang itinataguyod ang kanyang dalawa pang kapatid. Simula noong mawala ang Tatay niya ay parang nawalan ng kulay ang buhay ang kanilang buong pamilya. Napilitan siyang lisanin ang kanilang tahanan upang maghanapbuhay at tumulong sa lahat ng kanyang makakaya. Nakita niya kung paano unti-unting nanghina ang kanyang ina dahil sa sobrang pagtatrabaho, at kung paano napipilitang tumigil sa pag-aaral ang kanyang mga kapatid dahil sa kakulangan ng pera. "Kailangan kong gawin ito... para sa kanila... ito lang ang tanging paraan," bulong niya sa sarili habang pinupunasan ang kanyang mga luha. "Kahit anong sakripisyo, kakayanin ko. Basta makita ko lang na maayos at masagana ang buhay ninyo..." Ngunit sa kabila ng kanyang pagtitiwala, hindi niya maalis sa kanyang isipan ang mukha ni Kyle. Ang matalim na mga mata at ang di-mababanggit na damdaming naramdaman niya tuwing nakatitig ito sa kanya. Kinilabutan siya sa alaala ng mga salitang binitawan nito. Alam niyang hindi magiging madali ang kanyang tatahakin, lalo pa't kailangan niyang ibigay ang kanyang sarili sa asawa ng ibang babae. "Kakayanin mo ito, Loyalty. Matatapos din ang lahat kapag naipanganak ko na ang sanggol. At makakabalik ka rin sa dati mong buhay," pampalakas-loob niya sa sarili. Unti-unting napapikit ang kanyang mga mata. Dahan-dahang dinadala siya ng antok at doon ay muling nabuhay ang mga alaala ng nakaraan.NAKATANGGAP si Pearl ng isang sulat mula sa korte. Isa itong notice para sa hearing na magaganap sa mga susunod na araw. Matagal niyang tinitigan ang papel. Alam niyang darating ang araw na ito, pero iba pa rin ang pakiramdam ngayong hawak na niya mismo ang abiso mula sa korte. “Ganito na ba talaga kabilis?” mahinang tanong niya sa sarili. Muli niyang binasa ang nakasaad na petsa at oras ng hearing. Kaugnay ito ng legal na proseso para sa kanilang kasal ni Rigor. Napaupo si Pearl sa gilid ng kama. Ilang taon na silang magkahiwalay, pero ngayon lamang niya naramdaman na maaaring tuluyan nang matapos ang lahat. Hindi niya alam kung ano ang mararamdaman niya kapag humarap na sila ni Rigor sa korte. Magagalit ba siya o masasaktan? O natatakot lamang siya na kapag natapos ang lahat, wala na siyang dahilan para bumalik sa buhay ni Rigor? Mahigpit niyang hinawakan ang sulat. “Hindi pa puwedeng matapos nang ganito...” bulong niya na matalim ang tingin at mahigpit ang hawak sa puting s
BINUKSAN ni Rigor ang pinto ng kanilang kuwarto ni Carla. Napailing siya nang makapasok sa loob. Mahimbing na natutulog si Carla.Nilapitan niya ang nobya at hinalikan si Carla sa noo.Umupo siya sa gilid ng kama at ilang sandali itong pinagmasdan. Kitang-kita sa mukha ni Carla ang pagod. Simula nang manirahan ito sa mansyon, marami na rin ang nangyari. Bukod sa pagbubuntis nito, kailangan pa nitong harapin ang problema nila ni Pearl.Maingat na hinaplos ni Rigor ang buhok ng dalaga."Sorry, Carla," mahina niyang sambit.Ayaw niyang madagdagan pa ang iniisip ng nobya. Gusto niyang maramdaman nito na hindi ito nag-iisa at hindi niya ito pababayaan.Dahan-dahan siyang tumayo at inayos ang kumot ni Carla bago lumabas ng kuwarto.Pagkasara niya ng pinto, napahinto siya nang mapansin si Donya Carmina na nakatayo sa hallway."Ma," tawag niya.Tinitigan siya ng kanyang ina bago nagsalita."Tulog na ba si Carla?""Yes po, Ma. Pagod siya."Tumango si Donya Carmina."Hayaan mo siyang magpahinga
BIGLANG umalis si Pearl at naiwan sina Donya Carmina at Carla sa garden."Donya, baka po galit sa akin si Pearl. Ayoko po ng gulo..." sabi ni Carla.Hinawakan ni Donya Carmina ang kamay ng dalaga."Huwag mong isipin si Pearl. Kung galit man iyon, dahil iyon kay Rigor. Labas kayo ng apo ko."Napayuko si Carla. Hindi niya maiwasang makaramdam ng hiya sa kabila ng mga sinabi ng matanda."Pero ayoko rin po na isipin niya na inaagaw ko ang lugar niya rito.""Carla," mahinang tawag ni Donya Carmina.Napatingin sa kanya ang dalaga."Wala kang inaagaw. Hindi mo naman pinilit si Rigor na piliin ka. At lalong hindi mo kasalanan na nagkaroon kayo ng anak."Napahawak si Carla sa kanyang tiyan."Pero kasal pa rin po sila."Saglit na natahimik si Donya Carmina."Oo. At alam kong iyon ang pinakamalaking problema ngayon. Pero si Rigor ang dapat humarap sa problemang iyon. Hindi ikaw."Hindi nakasagot si Carla."Huwag mong akuin ang mga bagay na hindi naman ikaw ang gumawa," dagdag ng matanda. "Kung
NAPASILIP si Pearl sa garden mula sa bintana ng kanyang kuwarto. Andoon ang kanyang biyenan at si Carla, nagmemeryenda at nagpapahangin."Pati pala kay Mama ay inaagaw ng babaeng ito ang posisyon ko sa mansyong ito. Baka sa susunod ay palalayasin na ako rito dahil hindi na ako kailangan..." nausal ni Pearl habang matiim ang tingin sa labas.Napakuyom ang kanyang mga kamay. Hindi niya matanggap na sa loob lamang ng ilang araw ay unti-unting nagbabago ang pakikitungo ng ina ni Rigor sa kanya.Dati, siya ang laging kasama nito. Siya ang kinakausap at inaasikaso. Pero ngayon, tila si Carla na ang mas gusto nitong makasama."At dahil lang ba buntis siya, ganoon na lang kadali para kalimutan ang sampung taon kong pagsasama sa pamilyang ito?" bulong niya.Hindi niya namalayang napalakas ang pagkakahawak niya sa kurtina.Sa ibaba, tumawa si Donya Carmina nang may sabihin si Carla. Napatingin sila sa isa't isa bago muling nagpatuloy sa kanilang pag-uusap.Lalong sumikip ang dibdib ni Pearl. Na
MULING napabuntong-hininga si Donya Carmina. “Pearl, tatlong taon na kayong hiwalay ni Rigor. Hindi kita pinipilit na sumuko sa kasal ninyo. Pero hindi mo rin maaaring asahan na mananatiling pareho ang lahat kahit pa kasal pa rin kayo." “Hindi ko naman sinasabing pareho pa rin.” “Kung ganoon, ano ang gusto mong mangyari?” Hindi agad nakasagot si Pearl. “I want Rigor to remember that we are still married.” “Alam niya iyon. Hindi nakakalimutan ng anak ko, Pearl." “Pero parang nakakalimutan niya.” “Hindi niya nakakalimutan. Pinili lang niyang ipagpatuloy ang buhay niya.” Napatingin si Pearl sa matanda. “At kasama si Carla.” Tumango si Donya Carmina. “Kasama si Carla at ang magiging anak nila.” Napahigpit ang pagkakahawak ni Pearl sa kanyang bag. “Hindi ko pa kayang tanggapin iyon, Mama.” “Hindi kita pipilitin.” “Pero hindi rin ako basta mawawala.” “Hindi naman kita pinapaalis.” Tumayo si Donya Carmina at inayos ang upuan. “Ang hinihingi ko lang ay hu
“GOOD morning po.” Bahagyang tumango si Pearl habang nakatitig pa rin kay Carla. “Good morning.” Hindi man mataas ang boses nito, ramdam ni Carla ang lamig sa pakikitungo ng babae. “Maupo ka, Pearl,” alok ni Donya Carmina. Umupo si Pearl sa kabilang bahagi ng mesa. Saglit na nagkatitigan ang dalawang babae bago umiwas ng tingin si Carla. Hindi naging komportable ang dalaga. Kilala na niya si Pearl bago pa man siya tumira sa mansyon. Alam niyang hindi pa rin annulled ang kasal nito kay Rigor. At higit sa lahat, alam niyang hindi magiging madali ang sitwasyon nila. “Hindi ko alam na nandito ka pala sa dining, kasama namin sa breakfast,” sabi ni Pearl. Napayuko si Carla. Hindi na niya kailangang ipaliwanag pa kung bakit siya naroon. Alam na ni Pearl ang lahat. Napansin ni Donya Carmina ang tensyon sa pagitan nila. “Carla, kumain ka na. Baka lumamig ang pagkain mo.” “Opo.” Kumuha si Carla ng pagkain at tahimik na nagsimulang kumain. Samantala, hindi inalis ni Pearl ang ting
WALA pa ngang isang oras ay may dumating para sunduin si Loyalty. Sakay na siya ng isang magarang sasakyan. Hindi niya alam kung saan ang kanilang punta. "Kuya, puwede pong magtanong?" tanong ni Loyalty. Nahihiwagahan lang siya. Ang akala niya ay isa siyang encoder. Pero hindi niya alam na iba
MASAYA si Loyalty nang umuwi sa bahay ng tiyahin niya. Nabugaran niya agad ang tiyahin na nakatayo sa pintuan. "Ano, Loyalty, may nakuha ka na bang trabaho? Aba, ilang buwan ka na rito sa bahay palamunin ka pa rin. Nakiusap ang Inay mo sa akin na rito ka tumira sa bahay ko. Pero hindi ko sinabi n
"LOYALTY Sarmiento..." narinig niyang tawag sa pangalan niya. Agad nagtaas siya ng kamay. "Ako po! Ako po si Loyalty Sarmiento." Ang sabi niya. Napalingon agad sa gawi niya ang babaeng may hawak ng kaniyang papel. Nag-aapply siya ng trabaho at sinusubukan ang swerte sa Maynila. Naiwanan ang kan
‼️ WARNING: RATED18 ‼️ ‼️ MATURE CONTENT ‼️ Disclaimer: This is a work of fiction. Names, characters, businesses, events, and incidents are the products of the author's imagination. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental. There are some words t