Chapter 3: Masakit (🔞)

Marahas siyang hinalikan ni Raim. Napahawak si Samantha sa balikat nito at napadaing sa gitna ng kanilang halikan. Dahil abala ang isip niya sa halikan nila, hindi napansin ni Samantha na ipinasok ni Raim ang isang daliri sa kanyang kaselanan dahilan para maputol ang kanilang halikan at napadaing siya nang malakas.

“Ahh…” she moaned as his fingers worked magically in her honeypot.

“Kiss me,” paos nitong sabi habang nakatitig sa kanya.

Hinawakan niya ang pisngi ni Raim at marahang hinalikan. Lalo nitong binilisan ang galaw ng daliri at nanginig ang kanyang katawan habang nararamdaman ang papalapit na sukdulan ng kanyang nararamdaman.

“Cum for me, Samantha,” sabi nito at nagdagdag pa ng isang daliri sa kanyang butas.

“Ah! Ah! Ahh!” she yanked her waist up.

Mahigpit na napahawak sa kumot si Samantha nang tuluyang labasan. Ngumisi si Raim habang inilabas ang mga daliri at dinilaan ang mga ‘yon bago hinawakan ang tuwalyang nakapalibot sa baywang nito.

Nang tumambad sa paningin niya ang malaking sandata ni Raim. Napasinghap si Samantha. Malaki at mahaba ‘yon. Gusto niyang umatras, paano kung hindi magkasya sa kanya? Baka mawalan pa siya ng malay kapag pinasok ni Raim ang malaking pagkalalaki nito.

Nawala ang atensyon ni Samantha dito nang yumuko ito at isinubo ang kanyang u***g habang ang isang dibdib niya ay nilalamas nito.

“Ohh, Raim…” halinghing niya.

Hindi rin nito pinalampas ang kabila pa niyang dibdib at hinalikan ang kanyang collarbone pataas sa kanyang leeg, nag-iiwan ng mga marka roon. Bigla itong huminto sa paghalik sa kanya.

Nagtatakang sinundan niya ng tingin si Raim nang bumaba ito sa kama at tumayong hubad sa kanyang harapan. Hinawakan ng lalaki ang kanyang tuhod at dahan-dahang ibinuka. Nanlaki ang kanyang mga mata.

“Teka! R-raim—” he shut her with a kiss and she responded immediately as they kissed with passion.

Hinaplos ni Raim ang kanyang kaselanan at inilagay ang pagkalalaki nito sa bukana niya bago dahan-dahang ipinasok. She broke the kiss.

“Ah!” napapikit siya nang maramdaman ang hapdi.

Hindi pa siya nakakabawi nang biglang isinagad ni Raim. She screamed loudly while holding the bed sheet tightly. Sa sobrang sakit, parang hinati si Samantha. Her face was teary as she looked into his. Her hymen has torn.

“I'm sorry,” he muttered.

He hugged her to himself, for her to adjust to his length. Nang masiguro ni Raim na pwede na itong gumalaw. Mas mariin itong bumwelo papasok sa kanya dahilan para mapabuka ang bibig niya. Though it still hurts but not unbearable. Nagsimula itong dahan-dahang gumalaw sa loob niya hanggang sa masanay na siya sa lakit nito.

“Raim! Ah! Ah! Haahh!” Loud moans of Samantha filled the room as Raim thrust in and out of her.

“Raim… Ohh…” Samantha’s voice trailed off.

Biglang nanlaki ang mga mata niya nang mas bumilis ang galaw ng lalaki. Napakapit siya sa kumot habang nanginginig ang katawan.

“R-raim… dahan-dahan lang, please,” mahina niyang pakiusap.

Ngunit tila hindi siya narinig nito.

Mas lalo pang bumilis ang galaw ni Raim hanggang sa mawalan ng kontrol. He has even forgotten that this was her first time.

Samantha’s body tensed, her nails digging into the sheets. Napasinghap siya sa sakit. Inaasahan niyang may kaunting sakit pero hindi niya inakala na ganito ito kasakit.

“M-masakit na, Raim,” mahina niyang bulong habang namumuo ang luha sa mga mata.

“Please, Raim, nasasaktan na ako,” she said, and he slowed down his thrusts.

“Did I hurt you?” malamig nitong tanong habang nakatingin sa kanya.

Bahagyang tumango si Samantha. Hindi niya mapigilang mapahikbi habang dahan-dahang pumatak ang mga luha sa gilid ng kanyang mga mata.

“Hindi ko inasahan na ganito kasakit,” nanginginig niyang sagot.

“It’s done,” he stated flatly.

Napakurap siya, tila hindi makapaniwala sa kanyang narinig.

“M-Masakit pa rin…” mahina niyang bulong habang patuloy ang pagdaloy ng kanyang mga luha.

Sandaling tinitigan siya ni Raim bago tumayo.

“Masasanay ka rin,” walang emosyon nitong sabi.

Para bang may kumurot sa dibdib ni Samantha. Pakiramdam niya ay isa lamang siyang obligasyon.

“Magpahinga ka na, Samantha. May pupuntahan tayong family event bukas.”

Napakunot ang noo ni Samantha at marahang tumingala dito.

“Family event?” nalilitong ulit niya.

“The Elizalde Family Tradition Ceremony,” sagot ni Raim. “Isang mahalagang pagtitipon ng pamilya.”

“What’s expected of me?” kinakabahang tanong ni Samantha.

“You’ll stand by my side, and we’ll honor our family’s heritage together,” he said.

Marahan lamang na tumango si Samantha kahit hindi niya lubos na naiintindihan.

Pagod na pagod ang kanyang katawan.

Dahan-dahan niyang inilapat ang ulo sa unan para makapagpahinga. Pero bago pa man siya tuluyang makapikit, muling nagsalita si Raim.

“Hindi ka matutulog dito, Samantha.”

Parang bigla siyang nabuhusan ng malamig na tubig. Samantha’s head jerked up from the pillow.

“A-akala ko…”

Bahagyang nagtaas ng kilay ang lalaki. “Nakalimutan mo na ba ang kasunduan natin? Separate quarters, remember?”

Namula ang mukha ni Samantha sa kahihiyan. Mahigpit niyang hinila ang kumot para takpan ang dibdib.

“I wasn't thinking…” mahina niyang sabi.

“Get dressed. You’ll sleep in your own quarters tonight.”

Hindi agad gumalaw si Samantha. Hindi dahil ayaw niya, kun'di dahil hindi niya sigurado kung kaya niyang tumayo.

“Get dressed,” ulit ni Raim sa mas matigas na tono.

Tumango si Samantha kahit ramdam niya ang kirot sa gitna ng kanyang mga hita.

“Send Mia up,” Raim said through the intercom.

Makalipas ang ilang minuto ay bumukas ang pinto at pumasok ang isang katulong.

“Yes, sir?”

“Mia, ihatid mo si Mrs. Elizalde sa kanyang kwarto,” utos nito.

Mas lalo pang namula ang mukha niya. She couldn’t walk properly, not after what had happened. And certainly not in front of the maid.

“Sandali…” napahigpit ang hawak niya sa kumot.

Napatingin si Mia sa kanyang mga nakalitaw na balikat.

“Tutulungan ko po ba kayo, ma’am?” magalang nitong tanong.

Tumango si Raim. “Help her, Mia.”

Maingat itong lumapit at tinulungan

siyang umupo. Napapikit siya nang maramdaman ang kirot sa kanyang pagkababae. Halos hindi niya magawang tumingin sa katulong dahil sa hiya. Dahan-dahang ibinalot ni Mia ang robe sa kanyang mga balikat.

“Halika po, ma’am,” malumanay na sabi nito. “Ihahatid ko na po kayo sa inyong silid.”

Tumango si Samantha habang pilit na tumatayo. Napangiwi siya sa sakit.

Tahimik lamang na nakatingin si Raim sa kanya, walang anumang emosyon sa mukha nito.

“Ihatid mo na siya sa kanyang kwarto,” anito.

Sa tulong ni Mia, naglakad si Samantha papunta sa kanyang silid. Bawat hakbang ay masakit. She felt like a fragile, broken thing.

Pagpasok sa loob, tinulungan siya ni Mia na mahiga sa kama. Inabot nito ang isang basong tubig at pain reliever.

“May kailangan pa po ba kayo, ma’am?” tanong ni Mia.

Umiling si Samantha habang muling namumuo ang mga luha sa kanyang mga mata.

“W-wala na, salamat, Mia,” mahina niyang sagot.

Pagkalabas ng katulong, tuluyan nang bumuhos ang kanyang mga luha. Masakit ang kanyang katawan pero mas masakit ang puso niya.

“Bakit ako pumayag dito?” she wondered.

Naalala niya ang sinabi ni Raim. Masasanay ka rin.

Masasanay sa sakit? Masasanay na tratuhing parang obligasyon lamang?

Pakiramdam ni Samantha ay parang nakakulong siya. Nakatali sa isang lalaking tinitignan siya bilang tungkulin, hindi bilang isang tao.

“Ano bang pinasok ko?” bulong niya habang pinupunasan ang mga luha.

She suddenly remembered her belongings still at her old house. Ang pagkuha ng mga ‘yon ay maaaring maging dahilan para makalabas siya ng mansyon. At maaaring mabisita niya rin si Daniella. Pero biglang napakunot ang kanyang noo.

At si Raim? Paano niya ipapaliwanag ang kanyang trabaho? Isa siyang guro.

Hindi siya isang sosyalita na basta na lamang maaaring tumigil sa trabaho.

Hindi niya kayang iwan ang kanyang mga estudyante. Maiintindihan kaya ‘yon ni Raim? O uutusan siyang tumigil?

Samantha’s mind drifted to the alert she had received an hour ago. Binayaran na siya ng isang buwan paalala ng kasunduan niya sa pamilyang Elizalde.

“Kapag nabigyan ko sila ng tagapagmana, aalis na ako,” tahimik niyang pangako sa sarili.

Sa panahong ‘yon, makakaipon kaya siya ng sapat na pera upang magsimula muli?

Maaaring tumigil ang buwanang bayad kapag natupad na niya ang kanyang tungkulin. Perot tiniyak na ‘yon ni Alejandro sa kanya. Gayunpaman, hindi siya lubos na umaasa roon.

“Dalawang taon…” mahina niyang bulong.

“Sapat na kaya ang bayad ni Mr. Alejandro para magsimula ulit?”

Titiisin niya ang lahat ng ‘to. Para sa kanyang kinabukasan. At para sa kinabukasan ng kanyang magiging anak.

Sa dami ng iniisip, dahan-dahang pumikit si Samantha. At maya-maya pa ay tuluyan na siyang tinangay ng antok.