تسجيل الدخول[Part Peerakan]
สาวน้อยช่างจ้อหันขวับกลับมาหาผม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ มือถือที่แนบหูในตอนแรกถูกเลื่อนลงข้างลำตัว
ผมขยับเท้าเข้าหาทิ้งระยะห่างไม่ถึงสองก้าว ยกมือขึ้นกอดอก ทิ้งช่วงต้นแขนพิงผนัง นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้พินิศหญิงสาวตรงหน้าชัดเจนเต็มสองตา เธอไม่ได้สวยจนสามารถสะกดใครได้ในวินาทีแรก ใบหน้าทรงกลมคล้ายกับอมซาลาเปาสองลูกอยู่ข้างแก้ม ดวงตาเรียวแต่ก็ไม่ถึงกับตี่ ปากนิดจมูกหน่อย ตามสไตล์สาวหมวยที่เกิดมาในครอบครัวคนจีนโดยแท้ เพียงแต่เธอยังมีความคมเข้มในเรื่องของคิ้วและขนตา นี่คือข้อได้เปรียบ
ไม่งั้น…ก็แม่ชีดีๆ นี่แหละ
แต่ถ้าโดยรวมก็ถือว่ามองได้เรื่อยๆ ไม่เบื่อ ดูเหมือนแก้มป่องๆ นั่นจะเป็นจุดที่เรียกรอยยิ้มได้เป็นอย่างดี ขนาดผมที่ว่ายิ้มโคตรยาก ยังเกือบหลุด…ตอนนี้ผมเห็นรูปหมาตอนนี้ผมเห็นรูปหมาน้อยพันธุ์ปอมเมอเรเนียนหน้ากลมจากการตัดแต่งขนที่ถูกใช้ตั้งโปรไฟล์ มาแทนที่ใบหน้าเธอ เหมือนกันเด๊ะเลย
“หืม?” ผมเม้มริมฝีปากกลั้นยิ้มพลางเอียงคอมอง ขณะเร่งคำตอบจากฝ่ายตรงข้าม เมื่อเธอใช้เวลาในการประมวลผลนานเกินไป ส่งผลให้คนถูกทักท้วงสะดุ้งเล็กน้อย
“ปะ…เปล่าซะหน่อย” เธอปฏิเสธน้ำเสียงตะกุกตะกัก แถมหลบตา
“เหอะ! โกหก”
“ร้อนตัว เพราะเฮียทำแบบนั้นจริงใช่ไหมล่ะ”
“หื้อ…” ผมดึงตัวขึ้นตรง ขมวดคิ้วจ้องเขม็ง และเหมือนเธอจะรู้ตัวรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดปากแน่น “ใครอนุญาต”
ผมไม่ได้สนใจกับสิ่งที่เธอจงใจจะแดกดัน แต่ผมซีเรียสกับสรรพนามที่เธอใช้มากกว่า ถึงเธอจะเป็นเพื่อนมิณ ก็ยังถือว่าเป็นคนนอกและไม่มีสิทธิ์จะเรียกผมแบบนี้ด้วย
“ไม่มีค่ะ” เธอตอบเสียงอู้อี้ ก่อนจะค่อยๆลดมือลง
“แล้ว?”
“เรียกเองค่ะ” ยอมรับออกมาโต้งๆ อย่างไม่อาย คำตอบหนักแน่นและชัดเจน ทำผมสงสัยว่ายัยหมาน้อยนี่ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนนักหนา
“ห้าม…เรียก” ผมกดเสียงต่ำเป็นเชิงเน้นย้ำ ก่อนจะหมุนตัวกลับแต่ยังไม่ทันได้ก้าวเท้า คนตัวเล็กก็ปรี่เข้ามาขว้างหน้าผมพร้อมกางแขนออกสองข้าง
“เดี๋ยวค่ะ”
ผมชะงัก พลางหลับตาสูดลมหายใจเข้าเพื่อข่มอารมณ์ที่มันเริ่มปะทุขึ้นมานิดหน่อย ผมไม่ได้มีโหมดอ่อนโยนกับผู้หญิงเหมือนไอ้หมอไวน์นะจะบอกให้ คนตรงหน้าเลื่อนมือถือขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะจิ้มหน้าจอสองสามทีแล้วหันมาจ่อระดับสายตาผม
“เฮียรู้ใช่ไหมว่านี่คือเพลิน”
“ได้ยินที่ฉันพูดไหม” ผมถามย้ำพลางใช้มือดันมือถือออกให้พ้นหน้า แล้วเขม่นมองคนที่ไม่สะทกสะท้านกับอะไรสักอย่าง เพราะเธอยังใช้สรรพนามที่ผมเพิ่งสั่งห้ามไปไปถึงสามนาที
ส่วนไอ้ที่แสดงอยู่หน้าจอก็เป็นข้อความที่เธอรัวส่งมาหาผมนั่นแหละ
“เพลินขอจีบเฮียได้ไหม”
“ไม่ได้” ผมปฏิเสธทันควัน
“ทำไมล่ะคะ เพลินขอลองก่อนได้ไหม”
“ไม่!” ผมยังยืนยันคำเดิม
“เพลินไม่สวย?” เธอเลิกคิ้วถาม
“ใช่…ไปเอาซาลาเปาออกจากแก้มให้ได้ก่อน” ผมตอบโดยไม่ลังเล ก่อนคนฟังจะยกฝ่ามือทั้งสองข้างประกบแนบแก้มตัวเอง
“บูลลี่”
ผมกระตุกมุมปากแล้วเลี่ยงเดินออกห่างยัยหมาน้อยแสนมึน แต่ไม่ถึงสามก้าวก็ต้องหยุดชะงักอีกครั้ง เพราะคนดื้อด้านยังวิ่งมาดักหน้าเอาไว้
“ยังไง เพลินก็จะจีบเฮียให้ได้ รอดูเลย” น้ำเสียงหนักแน่น แววตามุ่งมั่น ไม่ได้มีผลทำให้ผมใจอ่อนได้หรอกนะ ประสบการณ์ยี่สิบกว่าปีไม่ได้สอนเธอบ้างเลยรึไง...ว่าความพยายามไม่ได้นำพาให้ไปสู่ความสำเร็จเสมอไป
ลมหายใจถูกพ่นออกมาหนักๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะตบฝ่ามือทาบไปกับผนังด้านข้าง แล้วโน้มหน้าให้อยู่ระดับเดียวกัน
“เด็กน้อยอย่างเธอ ทำลายกำแพงของฉันไม่ได้หรอกนะ อย่าพยายามเลย มันน่ารำคาญ” ขณะที่ผมพูดเธอยังเผลอลอบกลืนน้ำลายบวกกับยืนตัวเกร็งขึ้นมาทันตา ไม่รู้เพราะกลัวหรือเพราะผมเข้าใกล้เธอมากเกินไป
เปลือกตาสีอ่อนกะพริบตาถี่ในตอนที่ผมดึงตัวกลับขึ้นตรง เธอจ้องหน้าผมสักพักก่อนจะหลุดอมยิ้มเหมือนเกิดไอเดียบางอย่างในหัว
วินาทีต่อมาร่างบางขยับเข้าใกล้ผมในระยะประชิด เขย่งปลายเท้าขึ้นจนสุดเพื่อจะอยู่ในระดับใกล้เคียง
“แต่เด็กน้อยอย่างเพลิน อาจจะสูบเรี่ยวแรงจากเฮียจนหมดตัวเลยก็ได้นะ”
เชื่อไหม…กรอบหน้าผมร้อนวูบ มีเรื่องเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวและสมองแม่ง เสือกคิดตามไม่หยุด จะว่าไม่เคยเจอผู้หญิงหยอดก็ไม่ใช่ เพียงแต่ไม่เคยใจสั่นกับรอยยิ้มหวานที่สวนทางกับคำพูดแบบนี้ต่างหาก
ยิ่งไปกว่านั้น แววตาของเธอดันคล้ายกับใครบางคน...
ผมขมวดคิ้วดึงหน้าตึงพร้อมเรียกสติกลับมา ก่อนวางมือข้างหนึ่งบนไหล่เล็กแล้วดันร่างเธอให้ออกห่าง
“อย่ามาทะลึ่ง ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่น แล้วก็อย่ามาเรียกฉันแบบนั้น!” รอบนี้คำสั่งผมอยู่ในโทนเสียงที่แข็งกระด้างกว่าเดิมหลายเท่า แต่ยัยหมาน้อยตรงหน้าไม่ได้รู้สึกกลัวเลยสักนิด แถมยังทำหน้าบ้องแบ๊วไม่หยุด
“ทำไมอะ เพลินจะเรียก ทีมิณยังเรียกได้เลย”
“แต่ฉันไม่ได้สนิทกับเธอ” มึนจัด…
“เดี๋ยวเราก็สนิทกัน เชื่อเพลินสิ” ไม่พูดเปล่า แถมยังยักคิ้วท้าทายอีกด้วย ผมแค่นหัวเราะออกมาอย่างเหลืออด
“ยัยเด็กบ้า” ผมกดเสียงต่ำ แล้วกระแทกเท้าผ่านหน้าเธอไปยังประตูทางออกริมสระ ไม่นานก็มีเสียงหวานดังไล่ตามหลังมา
“แล้วเจอกันนะคะ”
ผมโคลงศีรษะด้วยความเอือมระอาก่อนจะดึงประตูเปิด แต่ก็ต้องชะงักงัน เมื่อเห็นไอ้หมอไวน์กำลังหมุนตัวไปทางสระน้ำชี้โบ๊ชี้เบ๊ใส่พวกที่อยู่กลางสระ ไอ้วาโยกับเฌอก็พากันชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างสวีทหวานทั้งที่ไม่มีดาวสักดวง ส่วนไอ้แม็กซ์กับคุณหนูลลิลทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ริมสระแทบจะพร้อมกันมือถือในมือถูกยกถ่ายรูปคู่โดยอัตโนมัติ
เหอะ…อย่างล่ก ดูไม่ออกเลยมั่ง
ผมตวัดตาคาดโทษเรียงตัวก่อนจะเดินไปกระแทกตัวนั่งบนเก้าอี้จุดเดิมที่ยัยหมาน้อยนั่งอยู่ตอนแรก และเป็นเพราะพวกมันอีกนั่นแหละที่ให้ผมตามออกไปขอโทษเธอเรื่องเมื่อคืน
สุดท้ายไม่ได้ขอทงขอโทษอะไรทั้งนั้น แถมยังได้ความหงุดหงิดกลับมาเพิ่มขึ้นอีก จากนั้นพวกมันเดินตามผมกลับมานั่งประจำที่กันเป็นพรวน
“เป็นไงมึง” ไอ้หมอไวน์ที่เป็นตัวตั้งตัวตีเอ่ยถามถึงผลงานชิ้นเอกทันทีที่ก้นสัมผัสถึงเก้าอี้
“รู้อยู่แล้วก็ไม่ต้องเสือกถาม” พูดจบ ผมก็ยกแก้วขึ้นดื่มเข้าไปหลายอึก จังหวะนั้นไอ้แม็กซ์ก็เริ่มออกความคิดเห็น
“กูว่าเพลินตาก็ไม่ได้แย่นะ”
ผมวางแก้วลงบนโต๊ะอย่างแรง ก่อนจะปาระเบิดลูกใหญ่ไปให้ไอ้ CEO ปากเสีย
“เอาไปเองไหมล่ะ” ประโยคของผมทำคุณหนูลลิลหันขวับไปจ้องสามีตัวดีตาเขม็ง จนมันต้องรีบหาทางรอดจากสายตาพิฆาตของเมียตัวเอง
“เปล่านะ ไม่ได้คิดแบบนั้นเลย”
ปึง!!
ทุกคนถูกดึงความสนใจไปยังบานประตูที่เปิดเข้ามาอย่างกะทันหันโดยพร้อมเพรียง พบหนึ่งในลูกน้องไอ้ดินหยุดยืนท่าทางเหนื่อยหอบก่อนมันจะตะโกนเสียงลั่น
“นายครับ! ข้างล่างตีกันยับเลย”
พวกผมลุกพรวดและวิ่งตรงออกประตูพุ่งตัวลงไปชั้นล่างทันที คงมีแต่บรรดานายหญิงที่ถูกไอ้วาโยสั่งห้ามไปไหน
พอลงมาถึงสภาพก็ยับจริงอย่างที่บอกนั่นแหละ ถึงลูกน้องมันจะควบคุมสถานการณ์บางส่วนได้แล้ว แต่ปัญหาใหญ่คือมีคนเจ็บ ไอ้เจ้าของผับถึงกับตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาต่อสายหาใครบางคน คิดว่าน่าจะเป็น ป๊า มัน
ผมกวาดสายมองไปรอบๆ ในตอนที่ไฟถูกเปิดสว่างและผู้คนถูกกันออกไปด้านนอกบ้างแล้ว หัวคิ้วย่นเข้าหากันเมื่อสะดุดเข้ากับร่างบางในชุดคุ้นตาซึ่งยืนตัวแข็งทื่อหลบอยู่มุมบันได นั่นจึงเป็นสาเหตุให้ผมหันมองหาใครสักคนในกลุ่ม แต่แม่งก็ไปรุมกันอยู่กลางร้านหมดแล้ว
มีความลังเลเกิดขึ้น เพราะผมไม่ใช่พวกสุภาพบุรุษที่จะมาเห็นใจเพื่อนร่วมโลก
สุดท้ายผมทำได้แค่ถอนหายใจพร้อมก้าวเข้าไปยังจุดหมายอย่างไม่มีทางเลือก อยู่ๆ ผมก็กลายเป็นคนดีขึ้นมาซะงั้น
ยัยหมาน้อยนี่จะตามหลอกหลอนผมไปถึงไหนวะ
ทันทีที่ผมเอื้อมแตะไหล่บางข้างหนึ่ง เจ้าของร่างสะดุ้งตอบเป็นการตอบสนอง เธอช้อนมองผมด้วยแววตาสั่นระริก การหายใจอยู่ในจุดที่เรียกว่าหอบ มิหนำซ้ำตามขาเธอยังมีคราบเลือดกระเซ็นโดนหลายจุด นั่นแปลว่าเธอไม่ได้แค่เห็น แต่คงอยู่ในระยะที่ใกล้มากเลยด้วย
เหอะ! สลัดคราบแม่เสือเป็นลูกหมาอย่างเห็นได้ชัด….ไม่เห็นซ่าเหมือนตอนท้าทายผมสักนิด
“มานี่” ผมเลื่อนมือลงกอบกุมฝ่ามือเล็กเย็นเฉียบไว้ทั้งหมด ก่อนจะจูงเธอออกมาทางด้านหลังและพาเดินอ้อมไปยังที่จอดรถ
ซูเปอร์คาร์คู่ใจถูกกดสตาร์ทเครื่องหลังมาถึง ประตูฝั่งคนนั่งถูกเปิดออกก่อนที่ผมจะดันคนขวัญหนีดีฝ่อนั่งลงบนเบาะในท่าหันออกนอกรถ
“ความเก่งหายไปไหนหมดละ” พูดจบผมก็รู้สึกอยากตบปากตัวเองขึ้นมา คำพูดห่าเหวดันหลุดออกมาในเวลาที่ไม่เหมาะสม แต่ผมคิดไม่ออกจริงๆ ว่าควรจะพูดว่าอะไร ถ้าเป็นคนอื่นคงปลอบโยนเธอได้ดีกว่านี้
“....” และเธอยังเงียบ นั่งก้มหน้างุด ตัวสั่น มือเล็กทั้งสองข้างบีบกันแน่นอยู่บนตัก สงสัยจะช็อกจริง ผมเดินอ้อมไปเปิดประตูอีกฝั่งเพื่อหยิบแจ็คเกตตัวเองออกมาแล้วเดินกลับมาคลุมให้เธอ ก่อนจะย่อตัวลงนั่งชันเข่าขึ้นข้างหนึ่งให้อยู่ในระดับเดียวกับคนตรงหน้า
“นี่! ยัยหมาน้อย ตั้งสติหน่อย” ผมพยายามปรับโทนเสียงให้อยู่ในโหมดอ่อนโยนที่สุด หากแต่...ยังทำคนฟังสะดุ้งอยู่ดี
“...” คราวนี้เธอเงยหน้าขึ้นมองกัน แต่ยังติดตื่นตระหนก คล้ายกับเธอยังคอนโทรลอะไรไม่ได้เลย
“หายใจเข้าออกลึกๆ” ผมว่า ขณะทำในสิ่งที่ตัวเองพูดไปด้วย หวังให้เธอทำตาม...และมันได้ผล ผ่านไปสักพัก ลมหายใจเธอก็กลับมาอยู่ในโหมดปกติแต่สีหน้าก็ยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่
ผมหลุบมองรอยเลือดหลายจุดบนขาเนียนก่อนจะพ่นลมหายใจยาวผ่านปลายจมูก พลางเอื้อมหยิบขวดน้ำตรงที่วางเท้าคนนั่งออกมาหนึ่งขวด
“มีทิชชูไหม”
“....” แต่ไร้เสียงตอบกลับ อีกฝ่ายยังนิ่ง จนผมต้องเขม่นมองหน้าเธอเพื่อเรียกสติ
“อ๋อ ค่ะๆ”
ครืดดดด~ ครืดดดด~
มือถือผมสั่นพอดีในตอนที่เธอกำลังล้วงหาสิ่งของในกระเป๋า ผมเลยส่งขวดน้ำให้เธอจัดการเอง ก่อนจะยืดตัวขึ้นยืน หยิบมันออกมาเลื่อนสไลด์เพื่อรับสายจาก ‘ไอ้หมอเวร’
[มึงอยู่ไหน]
“มีอะไร”
[มาช่วยตามหาเพลินตาหน่อย มิณติดต่อน้องไม่ได้] ผมเหลือบมองคนที่ถูกเอ่ยถึงในบทสนทนา ที่ตอนนี้กำลังก้มเช็ดรอยเปื้อนเลือดที่ขาตัวเอง แล้วไอ้ชุดที่เธอใส่มันไม่ได้เอื้ออำนวยในการก้มขนาดนั้นไง
ยัยหมาน้อยนี่กำลังอ่อยผมอยู่รึเปล่าว่ะ…บ้าเอ๊ย!!!
จังหวะที่เธอเงยขึ้นมอง ผมเบือนหน้าหนีไปอีกทางพร้อมกรอกเสียงกลับไปยังปลายสาย
“อยู่กับกู”
[ฮะ!! อยู่กับมึง ที่ไหน!!] เสียงอุทานดังมาตามสายจนผมต้องเลื่อนมือถือออกห่าง แต่ก็ยังได้ยินชัดอยู่ดี จะตกใจห่าอะไรขนาดนั้นวะ
“ที่รถ” ผมตอบแล้วกดตัดสาย เก็บมือถือลงกระเป๋ากางเกง ก่อนจะหันกลับมาจัดการยัยหมาน้อยยังก้มเช็ดไม่หยุด น่าหงุดหงิดชะมัด
“นั่งดีๆ ดิ๊!”
เช้าวันต่อมา...ฉันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในตอนที่มีแสงแดดสาดส่อง จากการถูกไล่ขบเม้มแผ่วเบาไปทั่วบริเวณซอกคอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ใช่ว่าจะมีแรงดันผู้ร้ายจอมฉวยโอกาสออกให้พ้นร่างกาย แม้แต่การลืมตาที่ดูเป็นเรื่องง่ายยังทำได้ไม่เต็มที่“อื้อ…เฮีย” ทำได้แค่เปล่งเสียงงัวเงียร้องท้วง ทว่าไม่มีผลเลยสักนิด ราวกับมันเป็นสายลมที่พัดผ่าน เฮียฟิวส์ไม่หยุดจู่โจม ทั้งที่ฉันจำได้ว่าเมื่อคืนเขาใช้เวลากับฉันเกือบทั้งคืน จนถึงตอนนี้ที่ตื่นขึ้นมา ร่างกายฉันอยากจะทักท้วงว่าเพิ่งได้พักผ่อนไปไม่กี่ชั่วโมงเองมือเล็กเริ่มยกขึ้นมาดันแผงอกแกร่งออก แต่เขากลับคว้าทั้งสองข้างรวบขึ้นกดลงไปกับหมอนหนุนเหนือศีรษะนี่เขากะจะฆ่าฉันให้ตายเลยใช่ไหมเนี่ย ไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนนักหนาต่อมาเกิดเอฟเฟกต์กับบริเวณที่ถูกรุกล้ำในตอนที่ฉันเริ่มขยับท่อนขา จนเล็ดลอดเสียงซี้ดออกมาอย่างห้ามไม่ได้นี่จึงเป็นตอนที่เขาหยุดการกระทำ และเงยหน้าขึ้นสบตา“ยังเจ็บอยู่เหรอ”“เจ็บสิคะ” โหมหนักซะขนาดนั้น เอาอะไรมาไม่เจ็บก่อน เขาลืมไปรึเปล่าว่านี่มันเป็นครั้งแรกนะ…ห
“อ๊ะ!!” ฉันผวาโอบร่างกายกำยำในตอนที่ตัวตนใหญ่โตถูกดันเข้ามาได้เพียงเล็กน้อย น้ำลายถูกกลืนลงคอด้วยความยากลำบาก มีความกังวลเกิดขึ้นเล็กน้อย ขณะที่หัวใจก็ยังกระหน่ำเต้นรัวไม่ทุเลา สิ่งนี้ทำให้การเคลื่อนไหวหยุดชะงัก คนตัวโตขบกรามแน่นจนขึ้นเป็นสัน กดเสียงต่ำขณะเอ่ยถาม“เจ็บเหรอ” เขาเลื่อนมือขึ้นลูบหน้าผากฉันอย่างแผ่วเบา“นะ…นิดหน่อย” มันไม่ได้มากจนถึงขั้นทนไม่ไหว แถมยังมีความเสียวแปลบแทรกเข้ามาระหว่างความเจ็บปวด หรือบางทีฉันอาจจะแค่ตกใจก็เป็นได้“หยุดไหม”“...” ฉันส่ายหน้าปฏิเสธ ให้หยุดตอนนี้ไม่ใช่ฉันหรอกที่ลำบาก เป็นเขาต่างหากเปลือกตาปิดลงในตอนที่ริมฝีปากเราสัมผัสกันอย่างลึกซึ้ง เรียวลิ้นร้อนทำหน้าที่ชักจูงให้ฉันทะยานขึ้นสู่ที่สูงจนละทิ้งส่วนอ่อนไหวเบื้องล่างเสียงร้องยังดังขึ้นในลำคออย่างต่อเนื่อง ฉันหลับตาแน่น ตอนที่เขาค่อยๆ แทรกแกนกายเข้ามา แล้วแช่ค้างไว้แบบนั้นสักพัก“หมาน้อย อืม ผ่อนคลายหน่อย” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คล้ายกับการวิงวอนดังขึ้นอู้อี้หลังจากที่เขาถ
เชื่อฟังคำสั่งเจ้านายทุกอย่าง กระดุมเสื้อถูกปลดออกทีละเม็ดอย่างเชื่องช้าเม็ดแรกหลุดออกพร้อมกับใบหูที่ถูกกัดเบาๆ เม็ดที่สองแลกกับฝ่ามือหนาเลื่อนไปด้านหลังเพื่อปลดตะขอบราออก แต่ฉันยังดันแผ่นหลังติดกระจกแน่นไม่ให้มันล้วงลงพื้น เม็ดที่สามแลกกับจูบที่เร่าร้อน ฉันเองก็อยากจะมีเวลาชื่นชมกรามท้องแน่นๆ ตรงหน้าบ้าง แต่เขาไม่ปล่อยให้ฉันได้พาสติตัวเองกลับมาเลย จูบครั้งนี้เนิ่นนานจนปลดครบทุกเม็ด เขาถอดมันออกและโยนทิ้งอย่างไม่ไยดี รวมถึงบราของฉันด้วย สุดท้ายไม่เหลืออาภรณ์ปกปิดร่างกายสักชิ้น แต่ใช่ว่าจะมีเวลาให้เคอะเขิน“อื้อ…” เสียงครวญครางหลุดออกในตอนที่ถูกปลายลิ้นร้อนลากวนบริเวณยอดอก ความเสียวซ่านแล่นไปรวมอยู่กึ่งกลางเพียงจุดเดียว มันยิ่งกว่าตอนถูกดูดเม้มหนักๆ ซะอีก วูบหนึ่งในหัวคิดไปถึงว่าผู้ชายตรงหน้าฉันไม่เคยมีแฟนจริงเหรอทุกการกระทำ ทุกท่วงท่า เขาไปเรียนรู้มาจากไหนกันนะ ถึงจะสงสัยแต่ไม่มีโอกาสได้ถามตอนนี้มีแต่เสียงน่าอายที่เล็ดลอดออกมาอย่างลืมตัวเท่านั้น ด้วยถูกการปลุกเร้าจากทุกทาง หัวใจดวงน้อยทำงานอย่างหนัก สูบฉีดเลือดจนวิ่งพล่านไปทั่วร่าง
สิ้นเสียงฉัน ฝ่ายตรงข้ามนิ่งเงียบชั่วขณะ เหมือนเขาจะเริ่มอ่อนลงเล็กน้อย จากน้ำเสียงที่น่าฟังขึ้นในประโยคต่อมา“แค่ไม่ต้องมาถึงเนื้อถึงตัวแบบวันนี้ก็พอ”“อือ…” ฉันพยักหน้ารับพร้อมกับอมยิ้ม “เพลินจะไม่ปล่อยให้ผู้ชายคนไหนมาโดนตัวเพลินเลย รู้แล้วว่าแฟนหวงขนาดไหน” อาการแสดงออกชัดเจนขนาดนี้ จะกลบเกลื่อนด้วยวิธีไหนนะ“หึ…” เสียงแค่นหัวเราะหลุดออกมาจากคนขี้เก๊กพร้อมกระตุกยิ้มเล็กน้อยตามสไตล์“เจ็บไหมเนี่ย” ฉันเอื้อมมือไปแตะรอยช้ำบริเวณโหนกแก้มขวาของคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา ด้วยความเป็นห่วง แต่เขากลับส่ายหน้าปฏิเสธ ดูเหมือนเปลวไฟร้อนในดวงตาคู่คมจะค่อยๆ มอดลงแล้ว“กินน้ำไหมคะ เดี๋ยวเพลินไปเอาให้” ฉันกำลังจะก้าวไปยังตู้เย็นเพื่อเอาน้ำให้ตามคำบอก แต่ถูกคว้าข้อมือเอาไว้ เขาดึงรั้งให้กลับมาอยู่ในจุดเดิมวินาทีที่สบตา ฉันรับรู้ได้ถึงสถานการณ์ที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ราวกับหนังคนละม้วน แต่เขาไม่ทิ้งจังหวะให้ฉันได้ตั้งรับ แขนแกร่งข้างหนึ่งโอบรอบเอวคอดแล้วกระชับเข้าหาจนช่องว่าง
“เพลิน!”ฝีเท้าเราสองคนหยุดกึกพร้อมกันแล้วหันกลับไปตามเสียงเรียกที่ดังมาจากด้านหลัง“พี่นนท์...” ได้แต่เอ่ยชื่อ ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ พี่นนท์พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือฉันอีกข้างอย่างอุกอาจแบบนี้ต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่ วูบหนึ่งเฮียฟิวส์หลุบมองข้อมือฉัน ก่อนจะเลื่อนมองหน้าผู้มาเยือนใหม่อย่างเกรี้ยวกราด ฉันรีบสะบัดข้อมือให้หลุดจากการกอบกุมของพี่นนท์ทันที ใช้แรงทั้งหมดที่มีดันร่างเฮียฟิวส์ที่เตรียมพุ่งใส่พี่นนท์เอาไว้ก่อน“ไอ้นี่มันเป็นใคร ทำไมเพลินถึงออกมากับมัน” ฝั่งพี่นนท์ก็ใช่ย่อย ไม่พูดเปล่าเช่นกัน กลายเป็นว่าฉันอยู่กึ่งกลางระหว่างผู้ชายสองคนที่กำลังจะเกิดการปะทะ“เขาเป็นแฟนเพลิน” ฉันพูด พร้อมกับออกแรงดันร่างพี่นนท์ให้ถอยห่างออกไป“แฟน?”“ใช่” ฉันตอบรับ“ตอนไหน…เพลินไปมีแฟนตอนไหน”“จะมีตอนไหนแล้วมันเรื่องอะไรของมึง อย่าเสือก!” ประโยคแรกของคุณพีรกานต์หลังจากที่เงียบมาพักใหญ่ ดูเหมือนจะเป็นการจุดชนวนซะด้วย&ldqu
[Part Plernta] สองวันต่อมา…หลังจากที่กลับมาทำงานได้เพียงไม่กี่วัน ก็เข้าสู่ช่วงวันหยุดยาวสิ้นปีที่ฉันรอคอย ปีนี้ดูเป็นอะไรที่น่าสนุกและตื่นเต้น เพราะบ้านเรามีสมาชิกเพิ่ม อีกอย่างฉันเชื่อว่าปีนี้จะเป็นปีที่เฮียฟิวส์มีความสุขมากที่สุดแน่ๆ ฝ่ามือสองข้างถูกยกขึ้นแนบแก้มอุ่นร้อนของตัว พลางบิดไปมา แค่คิดก็ฟินแล้ว เก็บไม่เสร็จสักทีหรอก เสื้อผ้าเนี่ยผ่านไปเกือบยี่สิบนาที กระเป๋าก็ถูกแพ็กเสร็จเรียบร้อย ฉันก็ลุกไปหยิบมือถือที่วางอยู่หัวเตียงเพื่อจะโทรหาผู้ร่วมเดินทาง แต่กดเข้าไปดูแจ้งเตือนจากม้าที่ส่งมาในไลน์ก่อนรูปที่ปรากฏขึ้นหน้าจอ ส่งผลให้ฉันช็อกไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบตั้งสติแล้วโทรกลับทันทีไม่นานม๊าก็รับสาย“ไปไหนกัน”[ไปจีนไงลูก]“อ้าว ไม่เห็นบอกก่อนเลย” ปกติถ้าป๊าม้าจะไปจีนจะต้องแพลนล่วงหน้าเป็นเดือนๆ แต่ปีนี้เงียบกริบ[ก็ป๊าน่ะสิ อยู่ดีๆ ก็นึกอยากไปเยี่ยมญาติ]ฉันถอนหายใจแรงหนึ่งครั้ง ป๊านี่ยังไง เอาแต่ใจชะมัด&ldq
เช้าวันต่อมา...“เฮีย! เฮีย!”“อือ…”ผมรู้สึกตัวตื่นจากเสียงเรียกคุ้นหูและแรงสั่งสะเทือนจากการเขย่า จนต้องเอื้อมมือไปหยุดการกระทำเหล่านั้นของผู้บุกตัวน้อย พลางหรี่ตาขึ้นมองใบหน้าหวานเปื้อนรอยยิ้มสดใสด้วยความประหลาดใจ เพราะดูจากท้องฟ้าสีครามผ่านช
“เด็กในรูป…” ไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงของสัตว์เลี้ยงแสนรักในบ้านบ็อก! บ็อก! หงิงๆๆต่อมาหน้าตักฉันก็กลายเป็นที่นั่งของสุนัขสุดโปรดตัวแรก“เฮ…ฟรุ๊ตตี้ คิดถึงเพลินใช่ไหม” ฉันหยอกล้อกับเจ้าปอมเมอเรเนียนน้อยบนตัก พร้อมกับกดจม
“ไม่เป็นไรครับ ผมแค่มาส่งน้อง” เฮียฟิวส์รีบปฏิเสธอย่างสุภาพ ในตอนที่ม้ากำลังจะหมุนตัวเดินไปด้านใน ส่งผลให้ท่านต้องหันกลับมาอีกครั้ง“จะกลับเข้าเมืองตอนนี้เลยเหรอ” ม้าเลิกคิ้วถาม“ครับ”พอได้รับคำตอบจากเฮียฟิวส์ ฉันก็รีบส่งสัญญาณบางอย่างผ่าน
“อย่ามองแบบนั้นนะ” ฉันปัดมือออกพร้อมกับเอื้อมดันใบหน้าเขาให้มองตรง รวมถึงฉันก็หันไปมองดวงไฟตามท้องถนนเช่นกัน แต่รู้สึกว่าเขายังหันกลับมา ดีที่ถนนในช่วงเวลานี้โล่ง ไม่งั้นคงไปจิ้มตูดใครสักคนเข้าแล้ว“ฉันทำขนาดนี้ ยังไม่รู้อีกรึไง”“อ๊ะ!” ฉันหลุดร้อ







