مشاركة

Chaotic Love : 02 (2/2)

last update تاريخ النشر: 2025-07-19 22:51:23

[Part Peerakan]

สาวน้อยช่างจ้อหันขวับกลับมาหาผม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ มือถือที่แนบหูในตอนแรกถูกเลื่อนลงข้างลำตัว

ผมขยับเท้าเข้าหาทิ้งระยะห่างไม่ถึงสองก้าว ยกมือขึ้นกอดอก ทิ้งช่วงต้นแขนพิงผนัง นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้พินิศหญิงสาวตรงหน้าชัดเจนเต็มสองตา เธอไม่ได้สวยจนสามารถสะกดใครได้ในวินาทีแรก ใบหน้าทรงกลมคล้ายกับอมซาลาเปาสองลูกอยู่ข้างแก้ม ดวงตาเรียวแต่ก็ไม่ถึงกับตี่ ปากนิดจมูกหน่อย ตามสไตล์สาวหมวยที่เกิดมาในครอบครัวคนจีนโดยแท้ เพียงแต่เธอยังมีความคมเข้มในเรื่องของคิ้วและขนตา นี่คือข้อได้เปรียบ

ไม่งั้น…ก็แม่ชีดีๆ นี่แหละ

แต่ถ้าโดยรวมก็ถือว่ามองได้เรื่อยๆ ไม่เบื่อ ดูเหมือนแก้มป่องๆ นั่นจะเป็นจุดที่เรียกรอยยิ้มได้เป็นอย่างดี ขนาดผมที่ว่ายิ้มโคตรยาก ยังเกือบหลุด…ตอนนี้ผมเห็นรูปหมาตอนนี้ผมเห็นรูปหมาน้อยพันธุ์ปอมเมอเรเนียนหน้ากลมจากการตัดแต่งขนที่ถูกใช้ตั้งโปรไฟล์ มาแทนที่ใบหน้าเธอ เหมือนกันเด๊ะเลย

“หืม?”  ผมเม้มริมฝีปากกลั้นยิ้มพลางเอียงคอมอง ขณะเร่งคำตอบจากฝ่ายตรงข้าม เมื่อเธอใช้เวลาในการประมวลผลนานเกินไป ส่งผลให้คนถูกทักท้วงสะดุ้งเล็กน้อย

“ปะ…เปล่าซะหน่อย” เธอปฏิเสธน้ำเสียงตะกุกตะกัก แถมหลบตา

“เหอะ! โกหก”

“ร้อนตัว เพราะเฮียทำแบบนั้นจริงใช่ไหมล่ะ”

“หื้อ…” ผมดึงตัวขึ้นตรง ขมวดคิ้วจ้องเขม็ง และเหมือนเธอจะรู้ตัวรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดปากแน่น “ใครอนุญาต”

ผมไม่ได้สนใจกับสิ่งที่เธอจงใจจะแดกดัน แต่ผมซีเรียสกับสรรพนามที่เธอใช้มากกว่า ถึงเธอจะเป็นเพื่อนมิณ ก็ยังถือว่าเป็นคนนอกและไม่มีสิทธิ์จะเรียกผมแบบนี้ด้วย

“ไม่มีค่ะ” เธอตอบเสียงอู้อี้ ก่อนจะค่อยๆลดมือลง

“แล้ว?”

“เรียกเองค่ะ” ยอมรับออกมาโต้งๆ อย่างไม่อาย คำตอบหนักแน่นและชัดเจน ทำผมสงสัยว่ายัยหมาน้อยนี่ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนนักหนา

“ห้าม…เรียก” ผมกดเสียงต่ำเป็นเชิงเน้นย้ำ ก่อนจะหมุนตัวกลับแต่ยังไม่ทันได้ก้าวเท้า คนตัวเล็กก็ปรี่เข้ามาขว้างหน้าผมพร้อมกางแขนออกสองข้าง

“เดี๋ยวค่ะ”

ผมชะงัก พลางหลับตาสูดลมหายใจเข้าเพื่อข่มอารมณ์ที่มันเริ่มปะทุขึ้นมานิดหน่อย ผมไม่ได้มีโหมดอ่อนโยนกับผู้หญิงเหมือนไอ้หมอไวน์นะจะบอกให้ คนตรงหน้าเลื่อนมือถือขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะจิ้มหน้าจอสองสามทีแล้วหันมาจ่อระดับสายตาผม

“เฮียรู้ใช่ไหมว่านี่คือเพลิน”

“ได้ยินที่ฉันพูดไหม” ผมถามย้ำพลางใช้มือดันมือถือออกให้พ้นหน้า แล้วเขม่นมองคนที่ไม่สะทกสะท้านกับอะไรสักอย่าง เพราะเธอยังใช้สรรพนามที่ผมเพิ่งสั่งห้ามไปไปถึงสามนาที

ส่วนไอ้ที่แสดงอยู่หน้าจอก็เป็นข้อความที่เธอรัวส่งมาหาผมนั่นแหละ

“เพลินขอจีบเฮียได้ไหม”

“ไม่ได้” ผมปฏิเสธทันควัน

“ทำไมล่ะคะ เพลินขอลองก่อนได้ไหม”

“ไม่!” ผมยังยืนยันคำเดิม

“เพลินไม่สวย?” เธอเลิกคิ้วถาม

“ใช่…ไปเอาซาลาเปาออกจากแก้มให้ได้ก่อน” ผมตอบโดยไม่ลังเล ก่อนคนฟังจะยกฝ่ามือทั้งสองข้างประกบแนบแก้มตัวเอง

“บูลลี่”

ผมกระตุกมุมปากแล้วเลี่ยงเดินออกห่างยัยหมาน้อยแสนมึน แต่ไม่ถึงสามก้าวก็ต้องหยุดชะงักอีกครั้ง เพราะคนดื้อด้านยังวิ่งมาดักหน้าเอาไว้

“ยังไง เพลินก็จะจีบเฮียให้ได้ รอดูเลย” น้ำเสียงหนักแน่น แววตามุ่งมั่น ไม่ได้มีผลทำให้ผมใจอ่อนได้หรอกนะ ประสบการณ์ยี่สิบกว่าปีไม่ได้สอนเธอบ้างเลยรึไง...ว่าความพยายามไม่ได้นำพาให้ไปสู่ความสำเร็จเสมอไป 

ลมหายใจถูกพ่นออกมาหนักๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะตบฝ่ามือทาบไปกับผนังด้านข้าง แล้วโน้มหน้าให้อยู่ระดับเดียวกัน

“เด็กน้อยอย่างเธอ ทำลายกำแพงของฉันไม่ได้หรอกนะ อย่าพยายามเลย มันน่ารำคาญ” ขณะที่ผมพูดเธอยังเผลอลอบกลืนน้ำลายบวกกับยืนตัวเกร็งขึ้นมาทันตา ไม่รู้เพราะกลัวหรือเพราะผมเข้าใกล้เธอมากเกินไป

เปลือกตาสีอ่อนกะพริบตาถี่ในตอนที่ผมดึงตัวกลับขึ้นตรง เธอจ้องหน้าผมสักพักก่อนจะหลุดอมยิ้มเหมือนเกิดไอเดียบางอย่างในหัว

วินาทีต่อมาร่างบางขยับเข้าใกล้ผมในระยะประชิด เขย่งปลายเท้าขึ้นจนสุดเพื่อจะอยู่ในระดับใกล้เคียง

“แต่เด็กน้อยอย่างเพลิน อาจจะสูบเรี่ยวแรงจากเฮียจนหมดตัวเลยก็ได้นะ”

เชื่อไหม…กรอบหน้าผมร้อนวูบ มีเรื่องเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวและสมองแม่ง เสือกคิดตามไม่หยุด จะว่าไม่เคยเจอผู้หญิงหยอดก็ไม่ใช่ เพียงแต่ไม่เคยใจสั่นกับรอยยิ้มหวานที่สวนทางกับคำพูดแบบนี้ต่างหาก

ยิ่งไปกว่านั้น แววตาของเธอดันคล้ายกับใครบางคน...

ผมขมวดคิ้วดึงหน้าตึงพร้อมเรียกสติกลับมา ก่อนวางมือข้างหนึ่งบนไหล่เล็กแล้วดันร่างเธอให้ออกห่าง

“อย่ามาทะลึ่ง ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่น แล้วก็อย่ามาเรียกฉันแบบนั้น!” รอบนี้คำสั่งผมอยู่ในโทนเสียงที่แข็งกระด้างกว่าเดิมหลายเท่า แต่ยัยหมาน้อยตรงหน้าไม่ได้รู้สึกกลัวเลยสักนิด แถมยังทำหน้าบ้องแบ๊วไม่หยุด

“ทำไมอะ เพลินจะเรียก ทีมิณยังเรียกได้เลย”

“แต่ฉันไม่ได้สนิทกับเธอ” มึนจัด…

“เดี๋ยวเราก็สนิทกัน เชื่อเพลินสิ” ไม่พูดเปล่า แถมยังยักคิ้วท้าทายอีกด้วย ผมแค่นหัวเราะออกมาอย่างเหลืออด

“ยัยเด็กบ้า” ผมกดเสียงต่ำ แล้วกระแทกเท้าผ่านหน้าเธอไปยังประตูทางออกริมสระ ไม่นานก็มีเสียงหวานดังไล่ตามหลังมา

“แล้วเจอกันนะคะ”

ผมโคลงศีรษะด้วยความเอือมระอาก่อนจะดึงประตูเปิด แต่ก็ต้องชะงักงัน เมื่อเห็นไอ้หมอไวน์กำลังหมุนตัวไปทางสระน้ำชี้โบ๊ชี้เบ๊ใส่พวกที่อยู่กลางสระ ไอ้วาโยกับเฌอก็พากันชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างสวีทหวานทั้งที่ไม่มีดาวสักดวง ส่วนไอ้แม็กซ์กับคุณหนูลลิลทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ริมสระแทบจะพร้อมกันมือถือในมือถูกยกถ่ายรูปคู่โดยอัตโนมัติ

เหอะ…อย่างล่ก ดูไม่ออกเลยมั่ง

ผมตวัดตาคาดโทษเรียงตัวก่อนจะเดินไปกระแทกตัวนั่งบนเก้าอี้จุดเดิมที่ยัยหมาน้อยนั่งอยู่ตอนแรก และเป็นเพราะพวกมันอีกนั่นแหละที่ให้ผมตามออกไปขอโทษเธอเรื่องเมื่อคืน

สุดท้ายไม่ได้ขอทงขอโทษอะไรทั้งนั้น แถมยังได้ความหงุดหงิดกลับมาเพิ่มขึ้นอีก จากนั้นพวกมันเดินตามผมกลับมานั่งประจำที่กันเป็นพรวน

“เป็นไงมึง” ไอ้หมอไวน์ที่เป็นตัวตั้งตัวตีเอ่ยถามถึงผลงานชิ้นเอกทันทีที่ก้นสัมผัสถึงเก้าอี้

“รู้อยู่แล้วก็ไม่ต้องเสือกถาม” พูดจบ ผมก็ยกแก้วขึ้นดื่มเข้าไปหลายอึก จังหวะนั้นไอ้แม็กซ์ก็เริ่มออกความคิดเห็น

“กูว่าเพลินตาก็ไม่ได้แย่นะ”

ผมวางแก้วลงบนโต๊ะอย่างแรง ก่อนจะปาระเบิดลูกใหญ่ไปให้ไอ้ CEO ปากเสีย

“เอาไปเองไหมล่ะ” ประโยคของผมทำคุณหนูลลิลหันขวับไปจ้องสามีตัวดีตาเขม็ง จนมันต้องรีบหาทางรอดจากสายตาพิฆาตของเมียตัวเอง

“เปล่านะ ไม่ได้คิดแบบนั้นเลย”

ปึง!!

ทุกคนถูกดึงความสนใจไปยังบานประตูที่เปิดเข้ามาอย่างกะทันหันโดยพร้อมเพรียง พบหนึ่งในลูกน้องไอ้ดินหยุดยืนท่าทางเหนื่อยหอบก่อนมันจะตะโกนเสียงลั่น

“นายครับ! ข้างล่างตีกันยับเลย”

พวกผมลุกพรวดและวิ่งตรงออกประตูพุ่งตัวลงไปชั้นล่างทันที คงมีแต่บรรดานายหญิงที่ถูกไอ้วาโยสั่งห้ามไปไหน

พอลงมาถึงสภาพก็ยับจริงอย่างที่บอกนั่นแหละ ถึงลูกน้องมันจะควบคุมสถานการณ์บางส่วนได้แล้ว แต่ปัญหาใหญ่คือมีคนเจ็บ ไอ้เจ้าของผับถึงกับตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาต่อสายหาใครบางคน คิดว่าน่าจะเป็น ป๊า มัน

ผมกวาดสายมองไปรอบๆ ในตอนที่ไฟถูกเปิดสว่างและผู้คนถูกกันออกไปด้านนอกบ้างแล้ว หัวคิ้วย่นเข้าหากันเมื่อสะดุดเข้ากับร่างบางในชุดคุ้นตาซึ่งยืนตัวแข็งทื่อหลบอยู่มุมบันได นั่นจึงเป็นสาเหตุให้ผมหันมองหาใครสักคนในกลุ่ม แต่แม่งก็ไปรุมกันอยู่กลางร้านหมดแล้ว

มีความลังเลเกิดขึ้น เพราะผมไม่ใช่พวกสุภาพบุรุษที่จะมาเห็นใจเพื่อนร่วมโลก

สุดท้ายผมทำได้แค่ถอนหายใจพร้อมก้าวเข้าไปยังจุดหมายอย่างไม่มีทางเลือก อยู่ๆ ผมก็กลายเป็นคนดีขึ้นมาซะงั้น

ยัยหมาน้อยนี่จะตามหลอกหลอนผมไปถึงไหนวะ

ทันทีที่ผมเอื้อมแตะไหล่บางข้างหนึ่ง เจ้าของร่างสะดุ้งตอบเป็นการตอบสนอง เธอช้อนมองผมด้วยแววตาสั่นระริก การหายใจอยู่ในจุดที่เรียกว่าหอบ มิหนำซ้ำตามขาเธอยังมีคราบเลือดกระเซ็นโดนหลายจุด นั่นแปลว่าเธอไม่ได้แค่เห็น แต่คงอยู่ในระยะที่ใกล้มากเลยด้วย

เหอะ! สลัดคราบแม่เสือเป็นลูกหมาอย่างเห็นได้ชัด….ไม่เห็นซ่าเหมือนตอนท้าทายผมสักนิด

“มานี่” ผมเลื่อนมือลงกอบกุมฝ่ามือเล็กเย็นเฉียบไว้ทั้งหมด ก่อนจะจูงเธอออกมาทางด้านหลังและพาเดินอ้อมไปยังที่จอดรถ

ซูเปอร์คาร์คู่ใจถูกกดสตาร์ทเครื่องหลังมาถึง ประตูฝั่งคนนั่งถูกเปิดออกก่อนที่ผมจะดันคนขวัญหนีดีฝ่อนั่งลงบนเบาะในท่าหันออกนอกรถ

“ความเก่งหายไปไหนหมดละ” พูดจบผมก็รู้สึกอยากตบปากตัวเองขึ้นมา คำพูดห่าเหวดันหลุดออกมาในเวลาที่ไม่เหมาะสม แต่ผมคิดไม่ออกจริงๆ ว่าควรจะพูดว่าอะไร ถ้าเป็นคนอื่นคงปลอบโยนเธอได้ดีกว่านี้

“....” และเธอยังเงียบ นั่งก้มหน้างุด ตัวสั่น มือเล็กทั้งสองข้างบีบกันแน่นอยู่บนตัก สงสัยจะช็อกจริง ผมเดินอ้อมไปเปิดประตูอีกฝั่งเพื่อหยิบแจ็คเกตตัวเองออกมาแล้วเดินกลับมาคลุมให้เธอ ก่อนจะย่อตัวลงนั่งชันเข่าขึ้นข้างหนึ่งให้อยู่ในระดับเดียวกับคนตรงหน้า

“นี่! ยัยหมาน้อย ตั้งสติหน่อย” ผมพยายามปรับโทนเสียงให้อยู่ในโหมดอ่อนโยนที่สุด หากแต่...ยังทำคนฟังสะดุ้งอยู่ดี

“...” คราวนี้เธอเงยหน้าขึ้นมองกัน แต่ยังติดตื่นตระหนก คล้ายกับเธอยังคอนโทรลอะไรไม่ได้เลย

“หายใจเข้าออกลึกๆ” ผมว่า ขณะทำในสิ่งที่ตัวเองพูดไปด้วย หวังให้เธอทำตาม...และมันได้ผล ผ่านไปสักพัก ลมหายใจเธอก็กลับมาอยู่ในโหมดปกติแต่สีหน้าก็ยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่

ผมหลุบมองรอยเลือดหลายจุดบนขาเนียนก่อนจะพ่นลมหายใจยาวผ่านปลายจมูก พลางเอื้อมหยิบขวดน้ำตรงที่วางเท้าคนนั่งออกมาหนึ่งขวด

“มีทิชชูไหม”

“....” แต่ไร้เสียงตอบกลับ อีกฝ่ายยังนิ่ง จนผมต้องเขม่นมองหน้าเธอเพื่อเรียกสติ

“อ๋อ ค่ะๆ”

ครืดดดด~ ครืดดดด~

มือถือผมสั่นพอดีในตอนที่เธอกำลังล้วงหาสิ่งของในกระเป๋า ผมเลยส่งขวดน้ำให้เธอจัดการเอง ก่อนจะยืดตัวขึ้นยืน หยิบมันออกมาเลื่อนสไลด์เพื่อรับสายจาก ‘ไอ้หมอเวร’

[มึงอยู่ไหน]

“มีอะไร”

[มาช่วยตามหาเพลินตาหน่อย มิณติดต่อน้องไม่ได้] ผมเหลือบมองคนที่ถูกเอ่ยถึงในบทสนทนา ที่ตอนนี้กำลังก้มเช็ดรอยเปื้อนเลือดที่ขาตัวเอง แล้วไอ้ชุดที่เธอใส่มันไม่ได้เอื้ออำนวยในการก้มขนาดนั้นไง

ยัยหมาน้อยนี่กำลังอ่อยผมอยู่รึเปล่าว่ะ…บ้าเอ๊ย!!!

จังหวะที่เธอเงยขึ้นมอง ผมเบือนหน้าหนีไปอีกทางพร้อมกรอกเสียงกลับไปยังปลายสาย

“อยู่กับกู”

[ฮะ!! อยู่กับมึง ที่ไหน!!] เสียงอุทานดังมาตามสายจนผมต้องเลื่อนมือถือออกห่าง แต่ก็ยังได้ยินชัดอยู่ดี จะตกใจห่าอะไรขนาดนั้นวะ

“ที่รถ” ผมตอบแล้วกดตัดสาย เก็บมือถือลงกระเป๋ากางเกง ก่อนจะหันกลับมาจัดการยัยหมาน้อยยังก้มเช็ดไม่หยุด น่าหงุดหงิดชะมัด

“นั่งดีๆ ดิ๊!”

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • CHAOTIC LOVE รักวุ่นวาย...นายจอมหยิ่ง   Chaotic Love : 48 (1/4)

    เช้าวันต่อมา...ฉันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในตอนที่มีแสงแดดสาดส่อง จากการถูกไล่ขบเม้มแผ่วเบาไปทั่วบริเวณซอกคอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ใช่ว่าจะมีแรงดันผู้ร้ายจอมฉวยโอกาสออกให้พ้นร่างกาย แม้แต่การลืมตาที่ดูเป็นเรื่องง่ายยังทำได้ไม่เต็มที่“อื้อ…เฮีย” ทำได้แค่เปล่งเสียงงัวเงียร้องท้วง ทว่าไม่มีผลเลยสักนิด ราวกับมันเป็นสายลมที่พัดผ่าน เฮียฟิวส์ไม่หยุดจู่โจม ทั้งที่ฉันจำได้ว่าเมื่อคืนเขาใช้เวลากับฉันเกือบทั้งคืน จนถึงตอนนี้ที่ตื่นขึ้นมา ร่างกายฉันอยากจะทักท้วงว่าเพิ่งได้พักผ่อนไปไม่กี่ชั่วโมงเองมือเล็กเริ่มยกขึ้นมาดันแผงอกแกร่งออก แต่เขากลับคว้าทั้งสองข้างรวบขึ้นกดลงไปกับหมอนหนุนเหนือศีรษะนี่เขากะจะฆ่าฉันให้ตายเลยใช่ไหมเนี่ย ไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนนักหนาต่อมาเกิดเอฟเฟกต์กับบริเวณที่ถูกรุกล้ำในตอนที่ฉันเริ่มขยับท่อนขา จนเล็ดลอดเสียงซี้ดออกมาอย่างห้ามไม่ได้นี่จึงเป็นตอนที่เขาหยุดการกระทำ และเงยหน้าขึ้นสบตา“ยังเจ็บอยู่เหรอ”“เจ็บสิคะ” โหมหนักซะขนาดนั้น เอาอะไรมาไม่เจ็บก่อน เขาลืมไปรึเปล่าว่านี่มันเป็นครั้งแรกนะ…ห

  • CHAOTIC LOVE รักวุ่นวาย...นายจอมหยิ่ง   Chaotic Love : 47 (3/3)

    “อ๊ะ!!” ฉันผวาโอบร่างกายกำยำในตอนที่ตัวตนใหญ่โตถูกดันเข้ามาได้เพียงเล็กน้อย น้ำลายถูกกลืนลงคอด้วยความยากลำบาก มีความกังวลเกิดขึ้นเล็กน้อย ขณะที่หัวใจก็ยังกระหน่ำเต้นรัวไม่ทุเลา สิ่งนี้ทำให้การเคลื่อนไหวหยุดชะงัก คนตัวโตขบกรามแน่นจนขึ้นเป็นสัน กดเสียงต่ำขณะเอ่ยถาม“เจ็บเหรอ” เขาเลื่อนมือขึ้นลูบหน้าผากฉันอย่างแผ่วเบา“นะ…นิดหน่อย” มันไม่ได้มากจนถึงขั้นทนไม่ไหว แถมยังมีความเสียวแปลบแทรกเข้ามาระหว่างความเจ็บปวด หรือบางทีฉันอาจจะแค่ตกใจก็เป็นได้“หยุดไหม”“...” ฉันส่ายหน้าปฏิเสธ ให้หยุดตอนนี้ไม่ใช่ฉันหรอกที่ลำบาก เป็นเขาต่างหากเปลือกตาปิดลงในตอนที่ริมฝีปากเราสัมผัสกันอย่างลึกซึ้ง เรียวลิ้นร้อนทำหน้าที่ชักจูงให้ฉันทะยานขึ้นสู่ที่สูงจนละทิ้งส่วนอ่อนไหวเบื้องล่างเสียงร้องยังดังขึ้นในลำคออย่างต่อเนื่อง ฉันหลับตาแน่น ตอนที่เขาค่อยๆ แทรกแกนกายเข้ามา แล้วแช่ค้างไว้แบบนั้นสักพัก“หมาน้อย อืม ผ่อนคลายหน่อย” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คล้ายกับการวิงวอนดังขึ้นอู้อี้หลังจากที่เขาถ

  • CHAOTIC LOVE รักวุ่นวาย...นายจอมหยิ่ง   Chaotic Love : 47 (2/3)

    เชื่อฟังคำสั่งเจ้านายทุกอย่าง กระดุมเสื้อถูกปลดออกทีละเม็ดอย่างเชื่องช้าเม็ดแรกหลุดออกพร้อมกับใบหูที่ถูกกัดเบาๆ เม็ดที่สองแลกกับฝ่ามือหนาเลื่อนไปด้านหลังเพื่อปลดตะขอบราออก แต่ฉันยังดันแผ่นหลังติดกระจกแน่นไม่ให้มันล้วงลงพื้น เม็ดที่สามแลกกับจูบที่เร่าร้อน ฉันเองก็อยากจะมีเวลาชื่นชมกรามท้องแน่นๆ ตรงหน้าบ้าง แต่เขาไม่ปล่อยให้ฉันได้พาสติตัวเองกลับมาเลย จูบครั้งนี้เนิ่นนานจนปลดครบทุกเม็ด เขาถอดมันออกและโยนทิ้งอย่างไม่ไยดี รวมถึงบราของฉันด้วย สุดท้ายไม่เหลืออาภรณ์ปกปิดร่างกายสักชิ้น แต่ใช่ว่าจะมีเวลาให้เคอะเขิน“อื้อ…” เสียงครวญครางหลุดออกในตอนที่ถูกปลายลิ้นร้อนลากวนบริเวณยอดอก ความเสียวซ่านแล่นไปรวมอยู่กึ่งกลางเพียงจุดเดียว มันยิ่งกว่าตอนถูกดูดเม้มหนักๆ ซะอีก วูบหนึ่งในหัวคิดไปถึงว่าผู้ชายตรงหน้าฉันไม่เคยมีแฟนจริงเหรอทุกการกระทำ ทุกท่วงท่า เขาไปเรียนรู้มาจากไหนกันนะ ถึงจะสงสัยแต่ไม่มีโอกาสได้ถามตอนนี้มีแต่เสียงน่าอายที่เล็ดลอดออกมาอย่างลืมตัวเท่านั้น ด้วยถูกการปลุกเร้าจากทุกทาง หัวใจดวงน้อยทำงานอย่างหนัก สูบฉีดเลือดจนวิ่งพล่านไปทั่วร่าง

  • CHAOTIC LOVE รักวุ่นวาย...นายจอมหยิ่ง   Chaotic Love : 47 (1/3)

    สิ้นเสียงฉัน ฝ่ายตรงข้ามนิ่งเงียบชั่วขณะ เหมือนเขาจะเริ่มอ่อนลงเล็กน้อย จากน้ำเสียงที่น่าฟังขึ้นในประโยคต่อมา“แค่ไม่ต้องมาถึงเนื้อถึงตัวแบบวันนี้ก็พอ”“อือ…” ฉันพยักหน้ารับพร้อมกับอมยิ้ม “เพลินจะไม่ปล่อยให้ผู้ชายคนไหนมาโดนตัวเพลินเลย รู้แล้วว่าแฟนหวงขนาดไหน” อาการแสดงออกชัดเจนขนาดนี้ จะกลบเกลื่อนด้วยวิธีไหนนะ“หึ…” เสียงแค่นหัวเราะหลุดออกมาจากคนขี้เก๊กพร้อมกระตุกยิ้มเล็กน้อยตามสไตล์“เจ็บไหมเนี่ย” ฉันเอื้อมมือไปแตะรอยช้ำบริเวณโหนกแก้มขวาของคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา ด้วยความเป็นห่วง แต่เขากลับส่ายหน้าปฏิเสธ ดูเหมือนเปลวไฟร้อนในดวงตาคู่คมจะค่อยๆ มอดลงแล้ว“กินน้ำไหมคะ เดี๋ยวเพลินไปเอาให้” ฉันกำลังจะก้าวไปยังตู้เย็นเพื่อเอาน้ำให้ตามคำบอก แต่ถูกคว้าข้อมือเอาไว้ เขาดึงรั้งให้กลับมาอยู่ในจุดเดิมวินาทีที่สบตา ฉันรับรู้ได้ถึงสถานการณ์ที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ราวกับหนังคนละม้วน แต่เขาไม่ทิ้งจังหวะให้ฉันได้ตั้งรับ แขนแกร่งข้างหนึ่งโอบรอบเอวคอดแล้วกระชับเข้าหาจนช่องว่าง

  • CHAOTIC LOVE รักวุ่นวาย...นายจอมหยิ่ง   Chaotic Love : 46 (2/2)

    “เพลิน!”ฝีเท้าเราสองคนหยุดกึกพร้อมกันแล้วหันกลับไปตามเสียงเรียกที่ดังมาจากด้านหลัง“พี่นนท์...” ได้แต่เอ่ยชื่อ ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ พี่นนท์พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือฉันอีกข้างอย่างอุกอาจแบบนี้ต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่ วูบหนึ่งเฮียฟิวส์หลุบมองข้อมือฉัน ก่อนจะเลื่อนมองหน้าผู้มาเยือนใหม่อย่างเกรี้ยวกราด ฉันรีบสะบัดข้อมือให้หลุดจากการกอบกุมของพี่นนท์ทันที ใช้แรงทั้งหมดที่มีดันร่างเฮียฟิวส์ที่เตรียมพุ่งใส่พี่นนท์เอาไว้ก่อน“ไอ้นี่มันเป็นใคร ทำไมเพลินถึงออกมากับมัน” ฝั่งพี่นนท์ก็ใช่ย่อย ไม่พูดเปล่าเช่นกัน กลายเป็นว่าฉันอยู่กึ่งกลางระหว่างผู้ชายสองคนที่กำลังจะเกิดการปะทะ“เขาเป็นแฟนเพลิน” ฉันพูด พร้อมกับออกแรงดันร่างพี่นนท์ให้ถอยห่างออกไป“แฟน?”“ใช่” ฉันตอบรับ“ตอนไหน…เพลินไปมีแฟนตอนไหน”“จะมีตอนไหนแล้วมันเรื่องอะไรของมึง อย่าเสือก!” ประโยคแรกของคุณพีรกานต์หลังจากที่เงียบมาพักใหญ่ ดูเหมือนจะเป็นการจุดชนวนซะด้วย&ldqu

  • CHAOTIC LOVE รักวุ่นวาย...นายจอมหยิ่ง   Chaotic Love : 46 (1/2)

    [Part Plernta] สองวันต่อมา…หลังจากที่กลับมาทำงานได้เพียงไม่กี่วัน ก็เข้าสู่ช่วงวันหยุดยาวสิ้นปีที่ฉันรอคอย ปีนี้ดูเป็นอะไรที่น่าสนุกและตื่นเต้น เพราะบ้านเรามีสมาชิกเพิ่ม อีกอย่างฉันเชื่อว่าปีนี้จะเป็นปีที่เฮียฟิวส์มีความสุขมากที่สุดแน่ๆ ฝ่ามือสองข้างถูกยกขึ้นแนบแก้มอุ่นร้อนของตัว พลางบิดไปมา แค่คิดก็ฟินแล้ว เก็บไม่เสร็จสักทีหรอก เสื้อผ้าเนี่ยผ่านไปเกือบยี่สิบนาที กระเป๋าก็ถูกแพ็กเสร็จเรียบร้อย ฉันก็ลุกไปหยิบมือถือที่วางอยู่หัวเตียงเพื่อจะโทรหาผู้ร่วมเดินทาง แต่กดเข้าไปดูแจ้งเตือนจากม้าที่ส่งมาในไลน์ก่อนรูปที่ปรากฏขึ้นหน้าจอ ส่งผลให้ฉันช็อกไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบตั้งสติแล้วโทรกลับทันทีไม่นานม๊าก็รับสาย“ไปไหนกัน”[ไปจีนไงลูก]“อ้าว ไม่เห็นบอกก่อนเลย” ปกติถ้าป๊าม้าจะไปจีนจะต้องแพลนล่วงหน้าเป็นเดือนๆ แต่ปีนี้เงียบกริบ[ก็ป๊าน่ะสิ อยู่ดีๆ ก็นึกอยากไปเยี่ยมญาติ]ฉันถอนหายใจแรงหนึ่งครั้ง ป๊านี่ยังไง เอาแต่ใจชะมัด&ldq

  • CHAOTIC LOVE รักวุ่นวาย...นายจอมหยิ่ง   Chaotic Love : 42 (1/3)

    เช้าวันต่อมา...“เฮีย! เฮีย!”“อือ…”ผมรู้สึกตัวตื่นจากเสียงเรียกคุ้นหูและแรงสั่งสะเทือนจากการเขย่า จนต้องเอื้อมมือไปหยุดการกระทำเหล่านั้นของผู้บุกตัวน้อย พลางหรี่ตาขึ้นมองใบหน้าหวานเปื้อนรอยยิ้มสดใสด้วยความประหลาดใจ เพราะดูจากท้องฟ้าสีครามผ่านช

  • CHAOTIC LOVE รักวุ่นวาย...นายจอมหยิ่ง   Chaotic Love : 41 (4/5)

    “เด็กในรูป…” ไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงของสัตว์เลี้ยงแสนรักในบ้านบ็อก! บ็อก! หงิงๆๆต่อมาหน้าตักฉันก็กลายเป็นที่นั่งของสุนัขสุดโปรดตัวแรก“เฮ…ฟรุ๊ตตี้ คิดถึงเพลินใช่ไหม” ฉันหยอกล้อกับเจ้าปอมเมอเรเนียนน้อยบนตัก พร้อมกับกดจม

  • CHAOTIC LOVE รักวุ่นวาย...นายจอมหยิ่ง   Chaotic Love : 41 (3/5)

    “ไม่เป็นไรครับ ผมแค่มาส่งน้อง” เฮียฟิวส์รีบปฏิเสธอย่างสุภาพ ในตอนที่ม้ากำลังจะหมุนตัวเดินไปด้านใน ส่งผลให้ท่านต้องหันกลับมาอีกครั้ง“จะกลับเข้าเมืองตอนนี้เลยเหรอ” ม้าเลิกคิ้วถาม“ครับ”พอได้รับคำตอบจากเฮียฟิวส์ ฉันก็รีบส่งสัญญาณบางอย่างผ่าน

  • CHAOTIC LOVE รักวุ่นวาย...นายจอมหยิ่ง   Chaotic Love : 41 (2/5)

    “อย่ามองแบบนั้นนะ” ฉันปัดมือออกพร้อมกับเอื้อมดันใบหน้าเขาให้มองตรง รวมถึงฉันก็หันไปมองดวงไฟตามท้องถนนเช่นกัน แต่รู้สึกว่าเขายังหันกลับมา ดีที่ถนนในช่วงเวลานี้โล่ง ไม่งั้นคงไปจิ้มตูดใครสักคนเข้าแล้ว“ฉันทำขนาดนี้ ยังไม่รู้อีกรึไง”“อ๊ะ!” ฉันหลุดร้อ

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status