เข้าสู่ระบบ[Part Peerakan]
สาวน้อยช่างจ้อหันขวับกลับมาหาผม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ มือถือที่แนบหูในตอนแรกถูกเลื่อนลงข้างลำตัว
ผมขยับเท้าเข้าหาทิ้งระยะห่างไม่ถึงสองก้าว ยกมือขึ้นกอดอก ทิ้งช่วงต้นแขนพิงผนัง นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้พินิศหญิงสาวตรงหน้าชัดเจนเต็มสองตา เธอไม่ได้สวยจนสามารถสะกดใครได้ในวินาทีแรก ใบหน้าทรงกลมคล้ายกับอมซาลาเปาสองลูกอยู่ข้างแก้ม ดวงตาเรียวแต่ก็ไม่ถึงกับตี่ ปากนิดจมูกหน่อย ตามสไตล์สาวหมวยที่เกิดมาในครอบครัวคนจีนโดยแท้ เพียงแต่เธอยังมีความคมเข้มในเรื่องของคิ้วและขนตา นี่คือข้อได้เปรียบ
ไม่งั้น…ก็แม่ชีดีๆ นี่แหละ
แต่ถ้าโดยรวมก็ถือว่ามองได้เรื่อยๆ ไม่เบื่อ ดูเหมือนแก้มป่องๆ นั่นจะเป็นจุดที่เรียกรอยยิ้มได้เป็นอย่างดี ขนาดผมที่ว่ายิ้มโคตรยาก ยังเกือบหลุด…ตอนนี้ผมเห็นรูปหมาตอนนี้ผมเห็นรูปหมาน้อยพันธุ์ปอมเมอเรเนียนหน้ากลมจากการตัดแต่งขนที่ถูกใช้ตั้งโปรไฟล์ มาแทนที่ใบหน้าเธอ เหมือนกันเด๊ะเลย
“หืม?” ผมเม้มริมฝีปากกลั้นยิ้มพลางเอียงคอมอง ขณะเร่งคำตอบจากฝ่ายตรงข้าม เมื่อเธอใช้เวลาในการประมวลผลนานเกินไป ส่งผลให้คนถูกทักท้วงสะดุ้งเล็กน้อย
“ปะ…เปล่าซะหน่อย” เธอปฏิเสธน้ำเสียงตะกุกตะกัก แถมหลบตา
“เหอะ! โกหก”
“ร้อนตัว เพราะเฮียทำแบบนั้นจริงใช่ไหมล่ะ”
“หื้อ…” ผมดึงตัวขึ้นตรง ขมวดคิ้วจ้องเขม็ง และเหมือนเธอจะรู้ตัวรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดปากแน่น “ใครอนุญาต”
ผมไม่ได้สนใจกับสิ่งที่เธอจงใจจะแดกดัน แต่ผมซีเรียสกับสรรพนามที่เธอใช้มากกว่า ถึงเธอจะเป็นเพื่อนมิณ ก็ยังถือว่าเป็นคนนอกและไม่มีสิทธิ์จะเรียกผมแบบนี้ด้วย
“ไม่มีค่ะ” เธอตอบเสียงอู้อี้ ก่อนจะค่อยๆลดมือลง
“แล้ว?”
“เรียกเองค่ะ” ยอมรับออกมาโต้งๆ อย่างไม่อาย คำตอบหนักแน่นและชัดเจน ทำผมสงสัยว่ายัยหมาน้อยนี่ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนนักหนา
“ห้าม…เรียก” ผมกดเสียงต่ำเป็นเชิงเน้นย้ำ ก่อนจะหมุนตัวกลับแต่ยังไม่ทันได้ก้าวเท้า คนตัวเล็กก็ปรี่เข้ามาขว้างหน้าผมพร้อมกางแขนออกสองข้าง
“เดี๋ยวค่ะ”
ผมชะงัก พลางหลับตาสูดลมหายใจเข้าเพื่อข่มอารมณ์ที่มันเริ่มปะทุขึ้นมานิดหน่อย ผมไม่ได้มีโหมดอ่อนโยนกับผู้หญิงเหมือนไอ้หมอไวน์นะจะบอกให้ คนตรงหน้าเลื่อนมือถือขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะจิ้มหน้าจอสองสามทีแล้วหันมาจ่อระดับสายตาผม
“เฮียรู้ใช่ไหมว่านี่คือเพลิน”
“ได้ยินที่ฉันพูดไหม” ผมถามย้ำพลางใช้มือดันมือถือออกให้พ้นหน้า แล้วเขม่นมองคนที่ไม่สะทกสะท้านกับอะไรสักอย่าง เพราะเธอยังใช้สรรพนามที่ผมเพิ่งสั่งห้ามไปไปถึงสามนาที
ส่วนไอ้ที่แสดงอยู่หน้าจอก็เป็นข้อความที่เธอรัวส่งมาหาผมนั่นแหละ
“เพลินขอจีบเฮียได้ไหม”
“ไม่ได้” ผมปฏิเสธทันควัน
“ทำไมล่ะคะ เพลินขอลองก่อนได้ไหม”
“ไม่!” ผมยังยืนยันคำเดิม
“เพลินไม่สวย?” เธอเลิกคิ้วถาม
“ใช่…ไปเอาซาลาเปาออกจากแก้มให้ได้ก่อน” ผมตอบโดยไม่ลังเล ก่อนคนฟังจะยกฝ่ามือทั้งสองข้างประกบแนบแก้มตัวเอง
“บูลลี่”
ผมกระตุกมุมปากแล้วเลี่ยงเดินออกห่างยัยหมาน้อยแสนมึน แต่ไม่ถึงสามก้าวก็ต้องหยุดชะงักอีกครั้ง เพราะคนดื้อด้านยังวิ่งมาดักหน้าเอาไว้
“ยังไง เพลินก็จะจีบเฮียให้ได้ รอดูเลย” น้ำเสียงหนักแน่น แววตามุ่งมั่น ไม่ได้มีผลทำให้ผมใจอ่อนได้หรอกนะ ประสบการณ์ยี่สิบกว่าปีไม่ได้สอนเธอบ้างเลยรึไง...ว่าความพยายามไม่ได้นำพาให้ไปสู่ความสำเร็จเสมอไป
ลมหายใจถูกพ่นออกมาหนักๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะตบฝ่ามือทาบไปกับผนังด้านข้าง แล้วโน้มหน้าให้อยู่ระดับเดียวกัน
“เด็กน้อยอย่างเธอ ทำลายกำแพงของฉันไม่ได้หรอกนะ อย่าพยายามเลย มันน่ารำคาญ” ขณะที่ผมพูดเธอยังเผลอลอบกลืนน้ำลายบวกกับยืนตัวเกร็งขึ้นมาทันตา ไม่รู้เพราะกลัวหรือเพราะผมเข้าใกล้เธอมากเกินไป
เปลือกตาสีอ่อนกะพริบตาถี่ในตอนที่ผมดึงตัวกลับขึ้นตรง เธอจ้องหน้าผมสักพักก่อนจะหลุดอมยิ้มเหมือนเกิดไอเดียบางอย่างในหัว
วินาทีต่อมาร่างบางขยับเข้าใกล้ผมในระยะประชิด เขย่งปลายเท้าขึ้นจนสุดเพื่อจะอยู่ในระดับใกล้เคียง
“แต่เด็กน้อยอย่างเพลิน อาจจะสูบเรี่ยวแรงจากเฮียจนหมดตัวเลยก็ได้นะ”
เชื่อไหม…กรอบหน้าผมร้อนวูบ มีเรื่องเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวและสมองแม่ง เสือกคิดตามไม่หยุด จะว่าไม่เคยเจอผู้หญิงหยอดก็ไม่ใช่ เพียงแต่ไม่เคยใจสั่นกับรอยยิ้มหวานที่สวนทางกับคำพูดแบบนี้ต่างหาก
ยิ่งไปกว่านั้น แววตาของเธอดันคล้ายกับใครบางคน...
ผมขมวดคิ้วดึงหน้าตึงพร้อมเรียกสติกลับมา ก่อนวางมือข้างหนึ่งบนไหล่เล็กแล้วดันร่างเธอให้ออกห่าง
“อย่ามาทะลึ่ง ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่น แล้วก็อย่ามาเรียกฉันแบบนั้น!” รอบนี้คำสั่งผมอยู่ในโทนเสียงที่แข็งกระด้างกว่าเดิมหลายเท่า แต่ยัยหมาน้อยตรงหน้าไม่ได้รู้สึกกลัวเลยสักนิด แถมยังทำหน้าบ้องแบ๊วไม่หยุด
“ทำไมอะ เพลินจะเรียก ทีมิณยังเรียกได้เลย”
“แต่ฉันไม่ได้สนิทกับเธอ” มึนจัด…
“เดี๋ยวเราก็สนิทกัน เชื่อเพลินสิ” ไม่พูดเปล่า แถมยังยักคิ้วท้าทายอีกด้วย ผมแค่นหัวเราะออกมาอย่างเหลืออด
“ยัยเด็กบ้า” ผมกดเสียงต่ำ แล้วกระแทกเท้าผ่านหน้าเธอไปยังประตูทางออกริมสระ ไม่นานก็มีเสียงหวานดังไล่ตามหลังมา
“แล้วเจอกันนะคะ”
ผมโคลงศีรษะด้วยความเอือมระอาก่อนจะดึงประตูเปิด แต่ก็ต้องชะงักงัน เมื่อเห็นไอ้หมอไวน์กำลังหมุนตัวไปทางสระน้ำชี้โบ๊ชี้เบ๊ใส่พวกที่อยู่กลางสระ ไอ้วาโยกับเฌอก็พากันชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างสวีทหวานทั้งที่ไม่มีดาวสักดวง ส่วนไอ้แม็กซ์กับคุณหนูลลิลทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ริมสระแทบจะพร้อมกันมือถือในมือถูกยกถ่ายรูปคู่โดยอัตโนมัติ
เหอะ…อย่างล่ก ดูไม่ออกเลยมั่ง
ผมตวัดตาคาดโทษเรียงตัวก่อนจะเดินไปกระแทกตัวนั่งบนเก้าอี้จุดเดิมที่ยัยหมาน้อยนั่งอยู่ตอนแรก และเป็นเพราะพวกมันอีกนั่นแหละที่ให้ผมตามออกไปขอโทษเธอเรื่องเมื่อคืน
สุดท้ายไม่ได้ขอทงขอโทษอะไรทั้งนั้น แถมยังได้ความหงุดหงิดกลับมาเพิ่มขึ้นอีก จากนั้นพวกมันเดินตามผมกลับมานั่งประจำที่กันเป็นพรวน
“เป็นไงมึง” ไอ้หมอไวน์ที่เป็นตัวตั้งตัวตีเอ่ยถามถึงผลงานชิ้นเอกทันทีที่ก้นสัมผัสถึงเก้าอี้
“รู้อยู่แล้วก็ไม่ต้องเสือกถาม” พูดจบ ผมก็ยกแก้วขึ้นดื่มเข้าไปหลายอึก จังหวะนั้นไอ้แม็กซ์ก็เริ่มออกความคิดเห็น
“กูว่าเพลินตาก็ไม่ได้แย่นะ”
ผมวางแก้วลงบนโต๊ะอย่างแรง ก่อนจะปาระเบิดลูกใหญ่ไปให้ไอ้ CEO ปากเสีย
“เอาไปเองไหมล่ะ” ประโยคของผมทำคุณหนูลลิลหันขวับไปจ้องสามีตัวดีตาเขม็ง จนมันต้องรีบหาทางรอดจากสายตาพิฆาตของเมียตัวเอง
“เปล่านะ ไม่ได้คิดแบบนั้นเลย”
ปึง!!
ทุกคนถูกดึงความสนใจไปยังบานประตูที่เปิดเข้ามาอย่างกะทันหันโดยพร้อมเพรียง พบหนึ่งในลูกน้องไอ้ดินหยุดยืนท่าทางเหนื่อยหอบก่อนมันจะตะโกนเสียงลั่น
“นายครับ! ข้างล่างตีกันยับเลย”
พวกผมลุกพรวดและวิ่งตรงออกประตูพุ่งตัวลงไปชั้นล่างทันที คงมีแต่บรรดานายหญิงที่ถูกไอ้วาโยสั่งห้ามไปไหน
พอลงมาถึงสภาพก็ยับจริงอย่างที่บอกนั่นแหละ ถึงลูกน้องมันจะควบคุมสถานการณ์บางส่วนได้แล้ว แต่ปัญหาใหญ่คือมีคนเจ็บ ไอ้เจ้าของผับถึงกับตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาต่อสายหาใครบางคน คิดว่าน่าจะเป็น ป๊า มัน
ผมกวาดสายมองไปรอบๆ ในตอนที่ไฟถูกเปิดสว่างและผู้คนถูกกันออกไปด้านนอกบ้างแล้ว หัวคิ้วย่นเข้าหากันเมื่อสะดุดเข้ากับร่างบางในชุดคุ้นตาซึ่งยืนตัวแข็งทื่อหลบอยู่มุมบันได นั่นจึงเป็นสาเหตุให้ผมหันมองหาใครสักคนในกลุ่ม แต่แม่งก็ไปรุมกันอยู่กลางร้านหมดแล้ว
มีความลังเลเกิดขึ้น เพราะผมไม่ใช่พวกสุภาพบุรุษที่จะมาเห็นใจเพื่อนร่วมโลก
สุดท้ายผมทำได้แค่ถอนหายใจพร้อมก้าวเข้าไปยังจุดหมายอย่างไม่มีทางเลือก อยู่ๆ ผมก็กลายเป็นคนดีขึ้นมาซะงั้น
ยัยหมาน้อยนี่จะตามหลอกหลอนผมไปถึงไหนวะ
ทันทีที่ผมเอื้อมแตะไหล่บางข้างหนึ่ง เจ้าของร่างสะดุ้งตอบเป็นการตอบสนอง เธอช้อนมองผมด้วยแววตาสั่นระริก การหายใจอยู่ในจุดที่เรียกว่าหอบ มิหนำซ้ำตามขาเธอยังมีคราบเลือดกระเซ็นโดนหลายจุด นั่นแปลว่าเธอไม่ได้แค่เห็น แต่คงอยู่ในระยะที่ใกล้มากเลยด้วย
เหอะ! สลัดคราบแม่เสือเป็นลูกหมาอย่างเห็นได้ชัด….ไม่เห็นซ่าเหมือนตอนท้าทายผมสักนิด
“มานี่” ผมเลื่อนมือลงกอบกุมฝ่ามือเล็กเย็นเฉียบไว้ทั้งหมด ก่อนจะจูงเธอออกมาทางด้านหลังและพาเดินอ้อมไปยังที่จอดรถ
ซูเปอร์คาร์คู่ใจถูกกดสตาร์ทเครื่องหลังมาถึง ประตูฝั่งคนนั่งถูกเปิดออกก่อนที่ผมจะดันคนขวัญหนีดีฝ่อนั่งลงบนเบาะในท่าหันออกนอกรถ
“ความเก่งหายไปไหนหมดละ” พูดจบผมก็รู้สึกอยากตบปากตัวเองขึ้นมา คำพูดห่าเหวดันหลุดออกมาในเวลาที่ไม่เหมาะสม แต่ผมคิดไม่ออกจริงๆ ว่าควรจะพูดว่าอะไร ถ้าเป็นคนอื่นคงปลอบโยนเธอได้ดีกว่านี้
“....” และเธอยังเงียบ นั่งก้มหน้างุด ตัวสั่น มือเล็กทั้งสองข้างบีบกันแน่นอยู่บนตัก สงสัยจะช็อกจริง ผมเดินอ้อมไปเปิดประตูอีกฝั่งเพื่อหยิบแจ็คเกตตัวเองออกมาแล้วเดินกลับมาคลุมให้เธอ ก่อนจะย่อตัวลงนั่งชันเข่าขึ้นข้างหนึ่งให้อยู่ในระดับเดียวกับคนตรงหน้า
“นี่! ยัยหมาน้อย ตั้งสติหน่อย” ผมพยายามปรับโทนเสียงให้อยู่ในโหมดอ่อนโยนที่สุด หากแต่...ยังทำคนฟังสะดุ้งอยู่ดี
“...” คราวนี้เธอเงยหน้าขึ้นมองกัน แต่ยังติดตื่นตระหนก คล้ายกับเธอยังคอนโทรลอะไรไม่ได้เลย
“หายใจเข้าออกลึกๆ” ผมว่า ขณะทำในสิ่งที่ตัวเองพูดไปด้วย หวังให้เธอทำตาม...และมันได้ผล ผ่านไปสักพัก ลมหายใจเธอก็กลับมาอยู่ในโหมดปกติแต่สีหน้าก็ยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่
ผมหลุบมองรอยเลือดหลายจุดบนขาเนียนก่อนจะพ่นลมหายใจยาวผ่านปลายจมูก พลางเอื้อมหยิบขวดน้ำตรงที่วางเท้าคนนั่งออกมาหนึ่งขวด
“มีทิชชูไหม”
“....” แต่ไร้เสียงตอบกลับ อีกฝ่ายยังนิ่ง จนผมต้องเขม่นมองหน้าเธอเพื่อเรียกสติ
“อ๋อ ค่ะๆ”
ครืดดดด~ ครืดดดด~
มือถือผมสั่นพอดีในตอนที่เธอกำลังล้วงหาสิ่งของในกระเป๋า ผมเลยส่งขวดน้ำให้เธอจัดการเอง ก่อนจะยืดตัวขึ้นยืน หยิบมันออกมาเลื่อนสไลด์เพื่อรับสายจาก ‘ไอ้หมอเวร’
[มึงอยู่ไหน]
“มีอะไร”
[มาช่วยตามหาเพลินตาหน่อย มิณติดต่อน้องไม่ได้] ผมเหลือบมองคนที่ถูกเอ่ยถึงในบทสนทนา ที่ตอนนี้กำลังก้มเช็ดรอยเปื้อนเลือดที่ขาตัวเอง แล้วไอ้ชุดที่เธอใส่มันไม่ได้เอื้ออำนวยในการก้มขนาดนั้นไง
ยัยหมาน้อยนี่กำลังอ่อยผมอยู่รึเปล่าว่ะ…บ้าเอ๊ย!!!
จังหวะที่เธอเงยขึ้นมอง ผมเบือนหน้าหนีไปอีกทางพร้อมกรอกเสียงกลับไปยังปลายสาย
“อยู่กับกู”
[ฮะ!! อยู่กับมึง ที่ไหน!!] เสียงอุทานดังมาตามสายจนผมต้องเลื่อนมือถือออกห่าง แต่ก็ยังได้ยินชัดอยู่ดี จะตกใจห่าอะไรขนาดนั้นวะ
“ที่รถ” ผมตอบแล้วกดตัดสาย เก็บมือถือลงกระเป๋ากางเกง ก่อนจะหันกลับมาจัดการยัยหมาน้อยยังก้มเช็ดไม่หยุด น่าหงุดหงิดชะมัด
“นั่งดีๆ ดิ๊!”
[Part Plernta] สองวันต่อมา…หลังจากที่กลับมาทำงานได้เพียงไม่กี่วัน ก็เข้าสู่ช่วงวันหยุดยาวสิ้นปีที่ฉันรอคอย ปีนี้ดูเป็นอะไรที่น่าสนุกและตื่นเต้น เพราะบ้านเรามีสมาชิกเพิ่ม อีกอย่างฉันเชื่อว่าปีนี้จะเป็นปีที่เฮียฟิวส์มีความสุขมากที่สุดแน่ๆ ฝ่ามือสองข้างถูกยกขึ้นแนบแก้มอุ่นร้อนของตัว พลางบิดไปมา แค่คิดก็ฟินแล้ว เก็บไม่เสร็จสักทีหรอก เสื้อผ้าเนี่ยผ่านไปเกือบยี่สิบนาที กระเป๋าก็ถูกแพ็กเสร็จเรียบร้อย ฉันก็ลุกไปหยิบมือถือที่วางอยู่หัวเตียงเพื่อจะโทรหาผู้ร่วมเดินทาง แต่กดเข้าไปดูแจ้งเตือนจากม้าที่ส่งมาในไลน์ก่อนรูปที่ปรากฏขึ้นหน้าจอ ส่งผลให้ฉันช็อกไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบตั้งสติแล้วโทรกลับทันทีไม่นานม๊าก็รับสาย“ไปไหนกัน”[ไปจีนไงลูก]“อ้าว ไม่เห็นบอกก่อนเลย” ปกติถ้าป๊าม้าจะไปจีนจะต้องแพลนล่วงหน้าเป็นเดือนๆ แต่ปีนี้เงียบกริบ[ก็ป๊าน่ะสิ อยู่ดีๆ ก็นึกอยากไปเยี่ยมญาติ]ฉันถอนหายใจแรงหนึ่งครั้ง ป๊านี่ยังไง เอาแต่ใจชะมัด&ldq
“แต่เดี๋ยวนะ…” ประเด็นคือช่วงก่อนฝึกงาน เรายังไม่ได้คบกัน ไม่สิ…ไม่มีท่าทีว่าจะได้คบกันด้วยซ้ำ“ก่อนเพลินฝึกงาน เรายังไม่ได้…” ฉันพูดต่อพลางกลอกตาไปมาขณะใช้ความคิด ไม่นานก็หลุดยิ้มกว้างหันไปหาผู้ชายที่นั่งเก๊กหน้านิ่งอยู่หลังพวงมาลัย“แสดงว่า เฮียเริ่มชอบเพลินตั้งแต่ตอนนั้นเลยเหรอ ใช่ไหม…”“อะไร” คนถูกจับได้ เอื้อมมือข้างหนึ่งมาจับใบหน้าฉันให้หันตรง เพื่อตัวเองจะได้หลบหนีการถูกกดดันทางสายตา แต่ฉันยังดื้อดึงแกะมือเขาออกและจับไว้แน่น ก่อนจะหันกลับไปหรี่ตามองคนเสียอาการอีกครั้ง“คุณพีรกานต์ ทำไมหน้าแดงจังละคะ” ฉันเอ่ยแซว เมื่อเห็นแก้มสองข้างของเขาขึ้นสีระเรื่ออย่างชัดเจน“ในรถมันร้อนไง แอร์เสียรึเปล่าวะ” เฮียฟิวส์กลบเกลื่อนด้วยการสำรวจดูหน้าจอคอลโทรลเครื่องปรับอากาศภายในรถ“หึ…คิดว่าเนียนไหมคะ”“อย่าแซวดิ๊” พอทำอะไรไม่ได้ก็เริ่มงอแง ราวกับเด็กน้อย“ชอบก็บอกว่าชอบสิ ไม่เห็นจะยากเลย” ฉันพึมพำ
“ทะ…ที่ไหนคะ”“ลงมาเหอะน่า ไม่เป็นไรหรอก” เขาเอื้อมคว้ามือฉันไปกอบกุมไว้เองแล้วดึงให้ลงไปยืนข้างๆ ขณะที่ฉันเกิดความลังเล จากที่สะลึมสะลือในตอนแรก บัดนี้ตื่นเต็มตาไม่ผิดแน่ๆ ที่อยู่อาศัยหลักหลายล้านขนาดนี้ เป็นใครไปไม่ได้…ลมหายใจติดขัดขึ้นมาทันที แต่จำใจต้องเดินตามคนตัวสูงเขาไปด้านในที่ถูกตกแต่งสไตล์ยุโรปเกือบทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นโทนสีหรือเฟอร์นิเจอร์เฮียฟิวส์พาฉันมาหยุดยืนกลางโถงใหญ่“หลานจะมาทำไมไม่โทรบอกก่อน”ฉันสะดุ้งเฮือก พลางยกมือขึ้นบังใบหน้าและพยายามดึงมืออีกข้างออกจากการกอบกุมของทายาทเพียงคนเดียวของพีพีเอ็น แต่เขากลับจับแน่นขึ้นกว่าเดิม ประโยคทักทายจบลงพร้อมกับร่างสวยสง่าของประธานบริษัทมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเราสองคน ฉันขยับเท้าไปยืนแอบด้านหลังเฮียฟิวส์โดยอัตโนมัติ ใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมากองอยู่บนพื้น“อาจะได้รอทานข้าว นี่อาเพิ่งทานอิ่มไปเอง หลานจะกินอะไรไหม เดี๋ยวอาให้เด็กจัดการให้”ตอนนี้ฉันไม่รู้เลยว่าระหว่างบทสนทนาของสองอาหลาน พวกเขามีสีหน้าหรือท่าทางแบบ
เย็นวันถัดมา….“อันนี้ของมิณ” ม้าหยิบกล่องอาหารแรกขึ้นวางบนโต๊ะ แล้วตามด้วยกล่องที่สอง “อันนี้ของฟิวส์นะลูก” และไม่ใช่ว่าจะหมดแค่นั้น“ฝากไปให้คุณอาด้วย อีกกล่องที่เหลือเอาไปฝากเพื่อนๆ นะ”แต่ไม่มีของลูกสาว…หมดความสำคัญเร็วจริงๆ เลยฉัน“ผมว่ามันเยอะไป แค่สองกล่องก็พอแล้วครับ” เฮียฟิวส์ไล่สายตามองกล่องอาหารตรงหน้าด้วยความตกใจ“เยอะอะไรกัน แค่นี้เอง”“แต่ว่า…”“เอาไปเหอะเฮีย เดี๋ยวม้าจะนอนไม่หลับ” ฉันแทรกขึ้น ก่อนจะหอบหิ้วของฝากบางส่วนไปไว้หลังรถ เพราะถ้าปล่อยให้เขามัวแต่เกรงใจกันไปมา วันนี้ก็คงไม่ได้กลับ ส่วนเฮียฟิวส์ก็ต้องจำใจถือส่วนที่เหลือตามมาระหว่างที่เรากำลังจัดของอยู่ท้ายรถ ฉันรู้สึกถึงเงาตะคุ่ม…ตะคุ่มเดินไปเดินมารอบรถ ก่อนจะชะโงกหน้าไปด้านข้าง จังหวะสบตา คนถูกจับได้ถึงกับสะดุ้ง ก่อนจะเก๊กหน้าทำเป็นไม่สนใจ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เดินสำรวจรถทั่วทุกอณู ฟอร์มเยอะจริงๆ“รถเนี่ย ไม่ใช่ว่าเหย
ผู้ชายสูงวัยที่กำลังจะเสียฟอร์มแยกเขี้ยวใส่ฉันหนึ่งที ก่อนจะตะบี้ตะบันคีบอาหารมาใส่ถ้วยฉันจนล้น เพื่อเป็นการกลบเกลื้อน“รีบๆ กินเข้าไปข้าวเนี่ย ปากจะได้ไม่ว่าง”บรรยากาศท่ามกลางโต๊ะทานข้าวประจำบ้านที่ปกติก็อบอุ่นและอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะอยู่แล้ว มันยิ่งเพิ่มทวีคูณเข้าไปอีก ลืมเรื่องการทานอาหารแบบผู้ดีในบ้านหลังนี้ไปได้เลย ข้าวไม่ติดคอตายและรอดมาถึงทุกวันนี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว แต่จะบอกว่าฉันโคตรชอบการทานข้าวพร้อมหน้าแบบนี้เลยแถมฉันยังได้ยินเสียงหัวเราะของคุณพีรกานต์ที่แสนเย่อหยิ่งเป็นครั้งแรก เขาดูสดใสขึ้นทั้งที่ดวงตายังบอบช้ำ วันเกิดเขาในปีนี้ ฉันขอพรเพิ่มให้เขาอีกสักขอได้ไหมถ้าได้ฉันขอให้วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เขาจะเสียน้ำตา…….ถ้าในวันปกติ ตอนที่ยังไม่มีเฮียฟิวส์มาร่วมวงด้วย หลังจากจบมืออาหารสองแม่ลูกจะแบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจน คือฉันเก็บถ้วยจาน จัดการความสะอาดบนโต๊ะ ส่วนม้าก็มีหน้าที่ล้างจานอยู่ในครัว ความจริงมันก็ดูไม่ค่อยแฟร์ เพราะม้าทั้งทำกับข้าวแล้วก็ต้องล้างจานด้วยแต่นั่นล้วนเป็นความต้องการของม้าทั้งห
ฉันรู้สึกแปลกใจที่โซฟาว่างเปล่า โต๊ะอาหารก็มีแค่ป๊าที่เพิ่งขึ้นมาพร้อมฉัน ถ้างั้นแขกคนพิเศษคงไปอยู่ในห้องครัวกับม้าสินะ ปลายเท้าฉันขยับก้าวเดินไปยังสถานที่ในความคิด แต่ยังไม่ทันได้เข้าไป ม้าก็เดินสวนออกมาพร้อมจานอาหารในมือ ส่วนอีกข้างคว้าแขนฉันแล้วลากไปด้วยตอนเดินผ่านผัดผักรวมหน้าตาคุ้นเคยถูกวางลงกลางโต๊ะ พร้อมกับเสียงสดใสของผู้เป็นแม่“มื้อนี้พิเศษสุดๆ เลยแหละ” ท่านกดไหล่ฉันให้นั่งลง ก่อนลากเก้าอี้ข้างป๊าออกมานั่งด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทั้งที่ยังมีร่องรอยบอบช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักหน่วงหลงเหลือ แต่ท่านดูมีความสุขมากๆมื้อพิเศษ ของม้า คงไม่ใช่ฝีมือม้าสินะ ฉันก้มลงมองอาหารสามสี่อย่างบนโต๊ะด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้ฉันจะไม่คนเดียวที่ได้กินอาหารฝีมือเขาแล้ว แต่ไม่รู้สึกโกรธหรือน้อยใจเลยสักนิด เพราะคนที่ได้กินเป็นครอบครัวของฉัน และกำลังจะกลายเป็นครอบครัวของเขาด้วยไม่ว่าเรื่องระหว่างเราจะเป็นยังไงในอนาคต ป๊ากับม้าก็จะยังรักและเอ็นดูเฮียฟิวส์เหมือนลูกอีกคน ฉันเชื่อว่ามันจะเป็นแบบนั้นตลอดไป“ขอโทษที่ให้รอนะครับ”ฉันเงยหน้ามอง
เช้าวันต่อมา...“เฮีย! เฮีย!”“อือ…”ผมรู้สึกตัวตื่นจากเสียงเรียกคุ้นหูและแรงสั่งสะเทือนจากการเขย่า จนต้องเอื้อมมือไปหยุดการกระทำเหล่านั้นของผู้บุกตัวน้อย พลางหรี่ตาขึ้นมองใบหน้าหวานเปื้อนรอยยิ้มสดใสด้วยความประหลาดใจ เพราะดูจากท้องฟ้าสีครามผ่านช
“เด็กในรูป…” ไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงของสัตว์เลี้ยงแสนรักในบ้านบ็อก! บ็อก! หงิงๆๆต่อมาหน้าตักฉันก็กลายเป็นที่นั่งของสุนัขสุดโปรดตัวแรก“เฮ…ฟรุ๊ตตี้ คิดถึงเพลินใช่ไหม” ฉันหยอกล้อกับเจ้าปอมเมอเรเนียนน้อยบนตัก พร้อมกับกดจม
“ไม่เป็นไรครับ ผมแค่มาส่งน้อง” เฮียฟิวส์รีบปฏิเสธอย่างสุภาพ ในตอนที่ม้ากำลังจะหมุนตัวเดินไปด้านใน ส่งผลให้ท่านต้องหันกลับมาอีกครั้ง“จะกลับเข้าเมืองตอนนี้เลยเหรอ” ม้าเลิกคิ้วถาม“ครับ”พอได้รับคำตอบจากเฮียฟิวส์ ฉันก็รีบส่งสัญญาณบางอย่างผ่าน
“อย่ามองแบบนั้นนะ” ฉันปัดมือออกพร้อมกับเอื้อมดันใบหน้าเขาให้มองตรง รวมถึงฉันก็หันไปมองดวงไฟตามท้องถนนเช่นกัน แต่รู้สึกว่าเขายังหันกลับมา ดีที่ถนนในช่วงเวลานี้โล่ง ไม่งั้นคงไปจิ้มตูดใครสักคนเข้าแล้ว“ฉันทำขนาดนี้ ยังไม่รู้อีกรึไง”“อ๊ะ!” ฉันหลุดร้อ







