Chaotic Love : 03 (1/2)

[Part Plernta]

ยอมรับเลยว่าตกอยู่ในอาการช็อกจนทำอะไรไม่ถูกตอนที่เห็นคนถูกปลายขวดเหล้าแหลมคมที่เกิดจากความตั้งใจจ้วงแทงต่อหน้าต่อตา เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นไม่บ่อยนักที่ผับของรุ่นพี่ดิน มันมีอยู่บ้างแต่ไม่ร้ายแรงเท่าครั้งนี้ และฉันคือผู้โชคดี…โชคดีที่ไม่โดนลูกหลง แต่ก็ไม่สามารถสลัดภาพเหล่านั้นออกไปจากหัวได้เหมือนกัน

หัวใจเริ่มทำงานหนักขึ้นทันทีที่ฉันหลุบมองมือตัวเองที่ประสานกันบนตัก ณ เวลานั้น ฉันไม่รู้จะตกใจกับอะไรก่อน สมองก็สั่งการช้าซะเหลือเกิน

ยังดีที่เขาไม่ได้ใจร้ายถึงขั้นทิ้งฉันไว้ตรงนั้น มือเล็กถูกยกขึ้นกระชับเสื้อแจ็คเกตที่คลุมบนไหล่ให้แน่นขึ้น ก่อนจะกวาดสายตาสำรวจภายในรถหรูอย่างถือวิสาสะ หลังจากเจ้าของหนีไปนั่งสูบบุหรี่อยู่บนกระโปรงท้าย

ไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้สัมผัสในชาตินี้เลยด้วยซ้ำ กลิ่นเฟรชอ่อนๆที่ปะทะเข้าจมูกจนฉันอดที่จะสูดดมไม่ได้ มันบ่งบอกได้ถึงความสะอาด สดชื่น ไม่มีกลิ่นอับหรือกลิ่นอาหารแม้แต่น้อย รู้เลยว่าเขารักและดูแลมันดีมากแค่ไหน

แอบอิจฉารถได้ไหม...

ฉันหันมองแผ่นหลังกว้างผ่านกระจกด้านหลัง เผลอหลุดยิ้มออกมาซ้ำๆ เพราะอย่างน้อยก็ได้เข้าใกล้เขามากขึ้นอีกหนึ่งก้าว ในเรื่องราวเลวร้ายมักมีเรื่องดีๆ แฝงอยู่เสมอ

และฉันยังค้นพบอีกว่า...เขาก็ไม่ได้เย็นชาอย่างที่ถูกกล่าวขาน มิหนำซ้ำยังรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นน้อยๆ

‘นี่! ยัยหมาน้อย ตั้งสติหน่อย’

หมาน้อย?…คิ้วบางขมวดมุ่นกับสรรพนามที่เขาใช้ ทำไมเขาเรียกแบบนั้น ฉันเหมือนหมาตรงไหนก่อน

เสียงฝีเท้ากรูเข้ามาดังขึ้นเรื่อยๆ ส่งผลให้ฉันต้องละสายตาจากเจ้าของรถและหันไปมอง เป็นพวกเขาจริงๆ ผู้หญิงที่นำหน้ามาก็คือคู่หูสุดซี้ โดยมีรุ่นพี่ยูตะ คุณหมอไวน์และคุณวาโยตามหลังมาติดๆ

“มึง ไม่เป็นไรใช่ไหม” มิณถามไถ่น้ำเสียงกังวลขณะจับตัวฉันหันซ้ายหันขวาเพื่อสำรวจ

“ไม่ กูแค่ตกใจนิดหน่อย” ฉันตอบ

จากนั้นก็ได้ยินเสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกจากทุกคนแบบพร้อมเพรียง คุณหมอไวน์กับคุณวาโยเดินเลี่ยงไปหาเพื่อนตัวเองที่ยังสูบบุหรี่อยู่ด้านหลัง

“แล้วทำไมไม่รับสายกู”

“มึงโทรมาเหรอ” ฉันถามด้วยความสงสัยเพราะไม่รู้สึกเลยว่ามีคนโทรเข้า ก่อนจะรีบล้วงหามือถือในกระเป๋า แต่ปรากฏว่าไม่เจอ อย่าบอกนะว่าทำตกอยู่ด้านใน

ฉันพ่นลมหายใจยาวอย่างเหนื่อยอ่อนพลางลุกขึ้นยืนเพื่อจะกลับเข้าไปหามือถือด้านใน สะเพร่าชะมัด…

“มึงจะไปไหน” มิณคว้าแขนฉันไว้

“ไปหาโทรศัพท์อะ น่าจะตกตอนวิ่งหลบ”

“แต่ข้างในยังเคลียร์ไม่เสร็จเลย” มันว่า แต่ถึงยังไงฉันก็ต้องกลับเข้าไป เสียดายข้อมูล…

ยังไม่ทันได้อ้าปากแย้ง คุณวาโยก็เอ่ยถามขึ้นซะก่อน

“มีไรกัน”

“เพลินมันทำโทรศัพท์ตกไว้ด้านใน” มิณหันไปตอบ ขณะที่เขาทั้งสามคนเดินมาหยุดยืนทิ้งระยะห่างไม่มากนัก

“ลองโทรดูก่อนไหมล่ะ เผื่อมีคนเก็บได้” คุณหมอไวน์แนะนำและฉันลืมคิดเรื่องนี้ไปสนิทเลย

“เออใช่ ตอนมิณาโทรก็ติดใช่ไหม” รุ่นพี่ยูตะเสริมก่อนจะหันมาถามมิณอีกที

มิณพยักหน้ารับก่อนจะกดต่อสายไปที่มือถือฉันแล้วเปิดสปีกเกอร์โฟน

ตี๊ดดดด...ตี๊ดดดด....ตี๊ดดดด

[ครับ]

ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะเริ่มสนทนากับผู้ชายในสาย

“คุณเก็บมือถือได้ใช่ไหมคะ”

[ใช่ครับ ตอนนี้คุณอยู่ไหน]

“อยู่ลานจอดรถข้างผับค่ะ”

[ครับ ผมเป็นพนักงานที่นี่แหละครับ เดี๋ยวผมเอาไปให้]

“ขอบคุณค่ะ” 

จบประโยคฉัน เจ้าของมือถือก็กดวางสายทันที

“กูขอโทษนะมึง วุ่นวายกันไปหมด” ฉันหลุบมองปลายเท้าตัวเอง ขณะเอ่ยเสียงอ่อย

“มึงไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย กูก็แค่ห่วง ไม่ได้จะว่าอะไร” เพื่อนรักเลื่อนมือขึ้นตบไหล่เบาๆ แค่นี้ก็ทำให้ฉันใจชื้นขึ้นมาเยอะแล้ว ฉันเงยหน้าฉีกยิ้มบางให้มันก่อนจะไปโค้งเล็กน้อยให้ทุกคน

“ขอบคุณทุกคนมากนะคะ”

“เพลินขับรถได้ไหม” รุ่นพี่ยูตะเอ่ยถาม

“ได้ซิคะ” ฉันตอบกลับด้วยความมั่นใจ แต่ก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่ออยู่ๆ เพื่อนรักก็สวนขึ้นมา

“ไม่ได้หรอก มันตกใจขนาดนั้น จะขับรถได้ไง ใช่ไหมคะเฮียหมอ” ประโยคสุดท้ายมิณหันไปพยักหน้าน้อยๆ ให้คุณหมอ

คนถูกเอ่ยถึงเลิกคิ้วสูงชั่วขณะก่อนจะคล้อยตาม

“อะ…อ๋อ ใช่ๆ ไม่ควรๆ” น้ำเสียงและท่าทางจริงจังของคุณหมอไวน์มันดูปลอมอย่างเห็นได้ชัด มาถึงจุดนี้ฉันรู้แล้วว่ามิณกำลังคิดจะทำอะไร แต่ฉันก็ไม่ขัดนะ…เป็นเรื่องดีซะอีก แต่ทำไมคุณหมอไวน์ถึงเล่นด้วยล่ะ เขารู้กันแล้วเหรอ ฉันหรี่ตามองเพื่อนรักในตอนที่มันดำเนินแผนขั้นต่อไป

“แล้วมิณกับเฮียยูจะต้องไปช่วยเฮียดินเคลียร์ด้านในต่อด้วย”

“กูก็ต้องรีบไปดูหนูเฌอ ไปละ” คุณวาโยพูดขึ้นและเดินกลับเข้าไปอย่างรู้งาน นั่นแปลว่ารู้หมดทุกคนเลยเหรอ…

“เออ กูต้องรีบไปดูคนเจ็บ ไม่รู้ป่านนี้ไปถึงโรงพยาบาลรึยัง” คุณหมอว่าต่อ แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเดินไปไหน ประโยคที่หลุดออกมาจากคนที่ขาดหวัง ทำความฝันดับวูบทันที

“เรียกแกร๊บ”

“ไม่ได้!!” ทุกคนปฏิเสธเป็นเสียงเดียวกัน รวมถึงฉันด้วย

แน่นอนเฮียฟิวส์ไม่ใช่คนโง่ เขาขมวดคิ้วไล่มองทีละคนจนต้องพากันหลุบตาหลบ และมิณเป็นคนเดียวที่แก้สถานการณ์ได้

“ก็มันดึกมากแล้วนะคะ มันอันตราย มิณเป็นห่วงเพื่อน”

“มึงก็ไม่ได้รีบไปไหน ไม่ใช่ไง๊ ก็ไปส่งน้องหน่อย” คุณหมอไวน์เสริม และตามด้วยประโยคยัดเยียดจากรุ่นพี่ยูตะ

“ฝากด้วยนะเฮีย”

“เดี๋ยว!! กูรับฝากรึยัง” เฮียฟิวส์สวนทันควัน

“เอาน่า ไม่หนักหนาขนาดนั้นหรอกเพื่อน” คุณหมอไวน์วางมือบนไหล่เพื่อนตัวเองแต่ถูกปัดออก

“งั้นมึงฝากมันไปละกัน” เฮียฟิวส์หันไปบอกรุ่นพี่ยูตะ ตวัดตามองคุณหมอไวน์ในตอนท้ายของประโยค เพื่อความชัดเจนว่า ‘มัน’ ที่เขาหมายถึงคือใคร

ปึงง!

ประตูรถที่เปิดคาไว้ถูกปิดกลับคืนอย่างแรงจนสะดุ้งไปตามๆ กัน เขาเหลือบมองฉันเล็กน้อยขณะเดินอ้อมไปขึ้นนั่งหลังพวงมาลัย ซูเปอร์คาร์คู่ใจพุ่งออกไปด้วยความเร็วในเวลาต่อมา

คุณหมอไวน์ยกไหล่ขึ้นหนึ่งทีก่อนจะเดินกลับเข้าไปด้านใน ทิ้งให้พวกเราอยู่กับความห่อเหี่ยวโดยเฉพาะฉัน…แต่ก็ไม่เป็นไร วันนี้ได้จับมือก็คุ้มแล้ว

แถมยังได้ใส่เสื้อของเขาด้วย

เสื้อ? ฉันมองตามไฟรถที่ไกลออกไป เพราะลืมเอาเสื้อคืนเจ้าของ แต่ก็ดี จะได้มีข้ออ้างเพื่อจะเจอเขาในครั้งต่อไป

“ฉันขอนั่งรถไปเป็นเพื่อนมันนะ” มิณบอกรุ่นพี่ยูตะ ก่อนที่เขาจะพยักหน้ารับและเดินตามคุณหมอไวน์ไป

ตอนนี้ก็เหลือแค่เราสองแล้ว

“มึงบอกพวกเขา?” ฉันถามพลางหรี่ตาจ้องเพื่อนรักอย่างจับผิด

“กูไม่ได้บอก เฮียหมอเป็นคนมาถามกูเอง”

“เขารู้ได้ไง” เป็นคำถามที่ฉันพึมพำกับตัวเอง พลางใช้ความคิดไปด้วยว่ามีโอกาสไหมที่เฮียฟิวส์จะพูดถึงฉันกับเพื่อนตัวเอง

ถ้าเป็นแบบนั้นก็แสดงว่า…ฉันมีสิทธิ์

“เพื่อน อาการมึงชัดขนาดนั้น ใครจะไม่รู้ นี่มึงไม่รู้ตัวเลยเหรอ ว่าสายตามึงมองเฮียฟิวส์แค่คนเดียวทุกครั้งที่เจอ” มันว่า คล้ายกับทั้งดึงสติและด่าในเวลาเดียวกัน นี่ฉันต้องชอบเขาถึงขั้นไหนวะ….เพราะที่มันพูดมาจริงทุกอย่าง ถ้างั้นวันนี้ที่พวกเขามีท่าทีและคำพูดแปลกๆ อ๋อ…เป็นแบบนี้นี่เอง โป๊ะอีกแล้วสินะ อยากเอาหัวโขกเสาให้ตายไปเลยจริงๆ