KABANATA 05

CHAPTER FIVE: LILA IS PREGNANT

DAY FIVE

Wala pa ring balita si Tyler kung nasaan ang asawa niya. He keeps staring at his ring and can’t stop thinking about her. He wants to win her back, but he doesn’t even know where she is right now.

“Mr. Vasquez, I have good news, sir...” masiglang wika ni Arnold, ang secretary ni Tyler.

“What is it?” walang ganang saad ni Tyler.

“Lila is in Batangas, Dela Cruz Hacienda...” Biglang lumiwanag ang mukha ni Tyler sa balita.

Nagmamadali itong tumayo mula sa swivel chair at kinuha ang coat at susi ng kotse. “And take note, she’s pregnant...” Natigilan siya sa huling sinabi ni Arnold.

“Pregnant? Are you serious? How did you know that she’s pregnant?” galit na tanong ni Tyler.

“Someone reported it to me, sir. Nakita niya si Lila kasama ang Lola niya sa isang ospital. Sinundan niya ito sa loob at pumasok siya sa isang clinic, probably meeting her OB,” Arnold said.

“You’re not even sure of what you’re saying, Arnold. Paanong mabubuntis? Wala pa namang nangyayari sa amin.” Igting ang panga habang wika ni Tyler.

“Sir, akala ko ba siya ang kasama mo noong gabing pumunta ka sa isang birthday party? Eh... si Mrs. Vasquez ang sumalubong sa atin noong gabing iyon sa bahay niyo. Pero baka wala talagang nangyari sa inyo ng asawa mo...” Naging pilit ang ngiti ni Arnold. Takot na baka masigawan na naman siya ng boss niya.

Lasing na lasing kasi si Tyler noong gabing iyon kaya wala itong matandaan. Kinabukasan naman, agad na umalis sa kwarto si Lila nang hindi nag-iiwan ng kahit anong bakas.

“What? Are you serious? Pero paggising ko noong araw na iyon, wala naman siya sa tabi ko. Wala akong kahit anong maalala, Arnold. Wala!”

“Baka nga kasi, sir, wala talagang nangyari sa inyo. May CCTV naman siguro sa bahay ninyo. Mas mabuting alamin ninyo.”

Dahil sa sinabi ni Arnold ay nabuhayan ng dugo si Tyler.

“Uuwi na ako ngayon, cancel all my meetings today and tomorrow. Kailangan kong puntahan ang asawa ko. Hindi pwedeng ganito na lang kami... Aayusin ko ito!” sabi ni Tyler bago nagmamadaling umalis ng opisina.

Pagdating niya sa bahay ay agad niyang tinungo ang monitor room. Isa-isa niyang tiningnan ang mga naka-record. Naalala niya ang araw na iyon kaya madali niya itong nakita.

Maigi niyang tiningnan ang kuha sa CCTV. Mula sa pagdating nila sa bahay, halos hindi na madala ni Tyler ang sarili niyang katawan dahil sa sobrang kalasingan. Hanggang sa si Lila na ang umakay sa kanya paakyat ng hagdan. Doon niya unang hinila si Lila.

Kitang-kita rin ni Tyler kung paano siya pinigilan ng asawa. At kung paano rin niya paulit-ulit na binabanggit ang pangalan ni Diana. Naninikip ang dibdib niya habang pinapanood kung paano nanahimik si Lila at hinayaan na lang siya sa gusto nitong gawin.

“Fck!” malutong na mura niya. “May nangyari nga sa amin ni Lila. How come I didn’t remember anything at all? Fck!”

“Bakit hindi niya sinabi sa akin? Did she hate me? But I don’t feel any hate at all. She just confessed to me that she loves me. That her feelings were true. But why? At least, she tried to tell me about it.” Ang daming tanong sa isip ni Tyler.

Gulong-gulo na siya. Ngayon, hindi niya alam kung paano haharapin ang babae. Kung makakaya pa ba niyang mabawi ito.

Nagsinungaling ba siya nang sinabi niya sa sulat na baka nasa airport na siya?

“I can’t let her go. I can’t. I will go find my wife!”

*******

Gabi na nang umalis si Tyler sa bahay. Pupuntahan na niya ang asawa sa Hacienda ng mga DELA CRUZ. Alam naman ni Tyler kung saan ang lugar na 'yon, dahil minsan na rin silang nagbakasyon sa probinsya kasama ang asawa.

"How come I didn't think about it?" naiinis na usal ni Tyler sa sarili.

"No matter what, I will never let you go, Lila. Kasalanan ko dahil tanga at duwag ako. I hope I am not too late, Lila. Gusto kong i-tama ang lahat sa atin. Please, give me a chance to fix this..." He is frustrated sa mga nangyayari.

Dahil sa pagmamadali ay hindi na nito ay naiwan ang kanyang selpon. Tanging susi ng sasakyan at pitaka lang ang dala nito.

Alam na alam pa rin naman ni Tyler ang daan, at isang oras na siyang nasa biyahe. Medyo masama pa ang panahon, at sobrang dilim pa ng kalangitan.

"Wrong timing ata tayo ngayon e... umulan pa," saad nito habang patuloy pa rin sa pagmamaneho.

Malakas na ang buhos ng ulan at mahangin na, nang biglang tumirik ang kotse ni Tyler sa maputik at may kalaliman rin na daan. Hindi niya rin kasi makita ang daan dahil sa dilim ng daan. Hindi niya namalayan ang nakalagay na warning signs.

"Putchaaaa...." galit niyang sigaw.

Lumabas siya ng kotse upang tingnan kung makakaya niya ba itong paandarin. Pero mukhang wala ng pag-asa. He was trying to push it over, pero hindi niya ito magalaw sa sobrang bigat.

"What am I gonna do?" He frustratingly shouted.

Bumalik siya sa loob ng kotse ng hinanap ang cellphone ng mapagtanto niyang naiwan niya pala ito.

"Ang malas!" sigaw na naman niya.

Tahimik at malamig kapag kaharap ang mga tao, kapag siya lang mag-isa parang kaaway niya lahat kapag sumisigaw siya sa galit. Iyon ang behavior na never pa niyang ipinakita sa iba.

It’s almost two hours since he got stuck in the rain. He couldn’t even go outside because it was too dark, and he had left his phone at home.

Hindi na niya alam kung anong oras na. Wala na nga siyang cellphone, hindi pa niya suot ang wristwatch.

“Hahanapin pa rin kita, Lila…”

Yumuko siya at ipinatong ang mga braso sa manibela nang biglang may kumatok sa bintana ng kanyang kotse.

“Hello… Do you need help?” malakas na tanong ng isang babae mula sa labas ng sasakyan.

Tinted ang bintana ng kotse kaya hindi makita ang loob nito. Nang mapansin ni Tyler na may tao sa labas, agad niyang binuksan ang pinto. Hindi na niya inisip kung tutulong ba ito o may masama itong balak.

“Do you need he—Tyler?”