CHAPTER 6

Dalawang buwan na ang lumipas mula nang sinimulan ko ang bagong buhay sa Dumaguete. Sa pagdaan ng mga araw, natututunan ko nang yakapin ang payak na pamumuhay sa maliit na siyudad na ito. Parang naging comfort na sa akin ang makarinig ng mga halakhakan ng mga inosenteng bata na naglalaro sa gilid ng daan, ang routine ko na maglakad-lakad tuwing gabi sa boulevard pagkatapos ng shift, at ang tanawing dagat na laging nagpapagaan ng loob ko.

Sa fastfood kung saan ako nagtatrabaho, kinikilala na rin ako bilang masipag, friendly, at laging maaasahan. Hindi ko alintana ang pagod na nadarama dahil alam kong worth it ang lahat ng pinaghirapan ko para makamit ang freedom na inaasam-asam lang ko noon.

Ngunit sa bawat gabi na tinititigan ko ang karagatan mula sa bintana ng aking kwarto, at pinapakinggan ang bawat alon na humahampas sa pampang, may tila kirot na nananatili sa aking puso. Hindi ko pa rin malilimutan at patuloy pa ring bumabalik sa aking isipan si Nathan.

Isang hapon, nagkayayaan ang mga kasama sa trabaho na pumunta sa boulevard. Ito ang paboritong tambayan ng mga taga-Dumaguete. May mga nagbibenta ng tempura, isaw, sweet corn, at iba pa sa tabi ng daan habang sa kabila ay tanaw ang karagatan at mga sasakyang pandagat na nakaangkla. Minsan din kapag di masyadong malakas ang alon ay tanaw din ang mga mangingisda sa di kalayoan.

"Sumama ka na, Isha!" Pamimilit ni Rhea. "Magrelax ka naman paminsan-minsan."

Napangiti na lang ako sa kakulitan nila. "Sige na nga. Pero saglit lang ako ha, maaga pa ako bukas."

Habang naglalakad kami sa baywalk, ramdam na ramdam ko ang malamig na simoy ng hangin mula sa karagatan. Napatingin ako sa dagat. Kalmado ito at unti-unti nang dumidilim ang ilalim habang papalubog ang araw. Sa di kalayuan, napansin ko na may isang barko na kakarating lang sa pier.

"May dumaong ulit na cargo ship." Sabi ni Rhea. "Baka galing Maynila."

Tahimik lang ako at di na nakasagot dahil may kung anong kaba sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag.

Kinabukasan, nakipagpalit ng shift ang isa kong kasama sa trabaho kaya hindi ako maagang pumasok. Nagkaroon ako ng time na maglakad-lakad muna sa baywalk habang hinihintay ang sunrise.

Habang papalapit ako sa may pier, napansin ko na may lalake na nakaupo sa gilid ng baywalk, nakasuot ng navy blue jacket, at tila malayo ang iniisip nito habang tanaw ang karagatan.

Hindi niya agad namukhaan ito pero nagtataka sya kasi pamilyar ang tindig nito. Patuloy lang sya sa paglalakad habang pilit na iwala sa isipan ang napansin niya.

Saktong malapit na sya sa lalaki ng bigla naman itong umalis sa kinauupan at ng humarap sa kanya, parehas silang nagulat.

"N-Nathan?..."

"Isha?". Gulat din si Nathan at tila hindi ito makapaniwala.

Hindi ako agad nakapagsalita. Parang gusto ko syang yakapin sa tuwa. At sa pagkakataong iyon, bakas din sa mukha ni Nathan ang tuwa na makita ako. Tila may gusto syang gawin base sa body language niya pero pinipigilan lang niya.

"Akala ko hindi na tayo magkikita pa ulit." Sabi nito habang nakangiti. "Kumusta ka?"

"Kumusta ka?"

Tila magkasabay pa nilang banggitin ang pangunngumusta kaya nagtawanan na lang sila.

"Anong ginagawa mo rito?" Tanong ko matapos ng ilang sandali.

"Dumadaong ang barko namin dito kada tatlong linggo. At tuwing bumababa ako, pinagdasal ko talaga na makita kita kahit saan." Sabi ni Nathan at parang nakaramdam ako ng kunting kilig sa nalaman ko, dahil hindi lang pala ako ang nangungulila sa presensya niya. Pati din pala sya umaasa na magkasalubong ang landas naming dalawa ulit.

"Hindi ko iniexpect to." Sabi ko sa hindi makapaniwala na tono at tuwa. "Parang nananaginip ata ako." Nakangiting dagdag ko.

"Hindi ka nananaginip, Isha." Sabi niya at marahang lumapit. "Totoo na talaga ito."

Tahimik kaming pareho at tanging hampas lang ng alon at ihip ng hangin ang naririnig. Lumipas ang ilang minuto bago muling nagsalita si Nathan.

"Maayos ba ang kalagayan mo ngayon? Saan ka nakatira?"

"Maayos naman." Sabi ko sa kanya. At kinuwento ko na rin paano ako nakahanap ng mauupahan at ng trabaho sa loob lang ng dalawang araw.

Napasarap ang kwentohan naming dalawa at di ko namalayan ang oras. Kailangan ko na palang magpaalam at papasok na sa trabaho.

"Nathan, salamat at bumalik ka." Sambit ko bago mag-paalam.

"Hindi naman ako nawala. Naglayag lang at dinala ulit ako sayo ng tadhana." Pilyo nitong sabi.

Napangiti naman ako pero di ko pinapahalata na umiinit ang pisngi ko sa sinabi niya.

"O, sya, sige na. Kailangan ko nang magpaalam at baka ma-late ako sa trabaho. See you around, Nathan kung di ka pa babalik agad sa barko." Pamamaalam ko sa kanya.

"I will stay here for a few days pa naman. Magkikita pa tayo ulit."

Aalis na sana ako ng tinawag niya ako ulit. "Isha!"

"Hmm?" Lumingon ako sa kanya.

"Can we meet again, tomorrow? Same place, after ng shift mo."

"Sure." Agad na sagot ko, wala nang pakipot-kipot pa. "Bye, Nathan."

At agad na akong tumalikod dahil baka makita at mahalata pa niya ang pagblush at kilig sa mukha ko.