MasukAng bagong safe house ay halos walang tao sa paligid, matatagpuan sa isang remote na bahagi ng bayan, halos napapalibutan ng mga puno at maliliit na bato na nagbibigay ng natural na harang sa mga mata ng sinuman. Ang lugar ay maliit, pero sapat para pansamantalang ligtas sila. May lumang kusina, isang sala, dalawang kwarto, at isang maliit na terrace na nagtataglay ng tanawin ng kabundukan.Isha ay nakaupo sa gilid ng sofa, hawak ang bag niya. Pinipilit niyang mag-concentrate sa mga salita ni Mariel kanina… ang kabuuang rebelasyon tungkol sa kanyang buhay at kung paano siya naging target ng sindikato. Kahit nakaupo siya, ramdam niya ang panginginig ng katawan niya… hindi na takot lamang, kundi halo ng galit, panghihina, at pagkalito.Sa tabi niya, si Nathan ay tahimik, nakatayo sa harap ng bintana, sinusuri ang paligid. Ramdam ni Isha ang bigat ng presensya niya, na parang bawat hininga at galaw ni Nathan ay nakalaan lamang para sa kanyang proteksyon.“Okay… um… can you please tell me
Ang van ay patuloy na bumaba sa mabatong daan, bawat alon ng gulong ay parang nag-echo sa puso ni Isha. Nakatingin siya sa labas ng bintana, sinusubukang i-process ang mga rebelasyong ibinigay ni Mariel kanina. Hindi lang siya basta anak ng kanyang mga adoptive parents. Hindi lang siya simpleng target. Ang buong pagkatao niya, ang kanyang pagkabata, ang bawat alaala na inakalang totoo… lahat ay nakatali sa isang malupit na plano ng sindikato.Tahimik siya, pero hindi mapigilan ang panginginig ng katawan. Ang mga daliri niya ay mahina sa pagtigil sa hawak ni Nathan, parang ang bawat hawak ng kamay niya ay nagiging lifeline sa gitna ng dagat ng gulo at katotohanan.Sa tabi niya, si Nathan ay nakatutok sa kalsada, hawak ang manibela ng mahigpit, mata’y masyadong alerto. Hindi siya nagsalita, pero ramdam ni Isha ang bigat ng bawat hininga niya. Para bang ang bawat paghinga ni Nathan ay may kasamang pangako: Hindi kita iiwan.Tumahimik si Nathan sa loob ng mahabang segundo bago siya nagbuk
Habang pababa ang van mula sa matarik na liko ng bundok, ang tanging umaalingawngaw ay ang malalim na ugong ng makina at ang pag-alog ng mga gulong sa graba. Sa gitna ng katahimikan, ramdam ang tensyon na parang usok na hindi makawala sa loob ng sasakyan. Maging ang hangin ay tila mabigat, parang pinipilit pumasok sa dibdib ni Isha ngunit hindi makalusot.Nakatitig si Isha sa bintana, pero hindi talaga niya nakikita ang mga puno, ulap, o ang mga ilaw ng baryong unti-unting lumalapit. Para siyang tulala, parang may kumot na nakabalot sa utak niya, pinipigilan siyang maka-isip nang diretso. Bawat segundo ay parang hinihila siya pabalik sa huling sinabi ng babae… isang rebelasyon na parang sumabog sa lahat ng pinaniwalaan niyang totoo.Hindi niya alam kung ano ang dapat maramdaman. Takot ba? Galit? Pagkalito? O baka lahat ng iyon sabay-sabay, nag-uunahan sa puso niya na masikip na ang espasyo.Sa tabi niya, hawak ni Nathan ang kamay niya… mahigpit pero hindi masakit. Steady. Warm. Parang
Tahimik ang paligid. Ang boses ng dagat sa malayo ay parang nagbabadya ng paparating na panganib. Si Isha ay nakadikit pa rin kay Nathan, nanginginig, ngunit mas matatag na kaysa sa simula ng gabi.“Teka… Nathan,” bulong niya, tinutok ang mata sa likod ng pintuan. “Sino kaya ‘yan?”Huminga si Nathan nang malalim. “Hindi natin alam… pero kailangan nating maging handa sa kahit ano,” sagot niya, habang mabilis niyang hinanap sa bulsa ang tactical flashlight at ang maliit na walkie talkie na dala niya mula sa lumang safe house.Tumayo siya sa harap ng pintuan, katawan naka-shield kay Isha. “Stay behind me,” utos niya, tahimik ngunit matatag.Muling tumok ang pintuan… mas mabigat na ngayon. Parang may pwersa ang taong nasa kabila, alam niyang hindi ito basta-basta.“Open this door. Now.”Hindi tugon si Nathan. Huminga lang siya, at marahang inihanda ang kanyang mga kamay… hindi upang manakit, kundi upang protektahan.“Wait… Nathan…” bulong ni Isha.Ngunit hindi na niya ninais na pigilan an
“Matagal na kitang binabantayan, Isha.” Parang sumabog ang salitang iyon sa tenga ni Isha.Hindi niya alam kung tatakbo ba siya palayo, o hahakbang papalapit. Nakatayo lang siya, naninigas, habang ang puso niya ay tila tumatakbo ng marathon.“Nathan…” mahina niyang ulit, hindi makapaniwala. “What do you mean matagal na?”Hindi umiwas ng tingin si Nathan ngayon. Hindi siya nagtatago. At doon natakot si Isha nang mas malalim.“Hindi ito tulad ng naiisip mo,” bungad ni Nathan, mabagal, maingat. “Hindi ako stalker. Hindi ako ipinadala ng tatay mo. Hindi rin ako bahagi ng sindikato.”“Then what?” halos pabulong na sigaw ni Isha. “Ano ang ibig mong sabihin? Bakit… bakit mo ako binabantayan?”Huminga nang malalim si Nathan, napapikit na parang tinitimbang kung saan magsisimula. Pagmulat niya, puno ng bigat ang mga mata niya.“Isha… hindi aksidente ang pagkikita natin sa barko.”Halos mabingi si Isha sa tibok ng puso niya. Hindi niya alam kung gusto niyang marinig o gusto niyang tumakbo palaba
Tahimik ang gabi sa bagong safe house. Ang hangin ay malamig, dumadampi sa bintana na para bang pinapaalala na kahit gaano sila kalayo sa gulo, may panganib pa ring hindi sumusuko.Si Isha ay nakaupo sa maliit na mesa sa sala, tahimik na nagkakape kahit nanginginig pa ang kamay niya. Sa ilang araw nilang paglipat-lipat, ramdam niyang unti-unting bumibigat ang dibdib niya, parang may tanong siyang hindi matukoy pero alam niyang malapit na siyang sumabog kapag hindi na nasagot.Naroon si Nathan sa kabilang sulok, nakayuko sa isang lumang cellphone na nakuha niya noong huling gabi nilang tumakas. Tahimik siyang nagta-type, nagha-hack, nagna-navigate… hindi alam ni Isha kung paano, pero parang may alam si Nathan na hindi niya nasasabi.At ngayong gabi… mas ramdam niya iyon.“Nathan…” mahinang tawag ni Isha, hindi inaalis ang tingin sa kanya.Hindi agad sumagot si Nathan. Parang hindi siya narinig. O mas tamang sabihin na pilit niyang hindi naririnig.Lumapit si Isha. “Nathan, I’m talking







