บทที่ 6

บทที่ 6

นานหลายนาทีที่ทั้งสามคนนั่งจิบชาในยามเช้าจนกระทั่งลูกสาวตัวน้อยขอตัวออกมาจากสวนหลังบ้านเพื่ออาบน้ำชำระร่างกาย ผ่านไปหลายนาทีจนพิ้งค์เดินลงมาข้างล่างอีกครั้ง เธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเทนต์ทีี่ยืนกุมมืออยู่

“วันนี้ต้องพาหนูไปที่ไหนอีกเหรอ” รอยยิ้มซุกซนปรากฎขึ้นบนใบหน้าจิ้มลิ้มแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบาง ๆ ทว่าเทนต์กลับยกมือขึ้นมาแล้วค่อย ๆ แตะลงที่หน้าผากมนราวกับว่าจะบุบสลายแล้วดันตัวพิ้งค์ออกห่าง “เข้าใกล้แค่นี้เองนะ ป๊าสั่งให้หนูเลิกแยกเขี้ยวใส่เทนต์ หนูก็ทำถูกแล้วนี่”

“ไม่ได้หมายความแบบนั้น”

“แล้วแบบไหน หนูเป็นเด็กไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร” ประโยคนั้นเขาอยากจะหัวเราะออกไปเสียจริงแต่ทำได้แค่จ้องแววตาซุกซน เธอเป็นเด็กที่โตเกินวัยต่างหาก “มองหน้าอยากหาเรื่องหรืออยากหาแฟนคะ อื้อ! เทนต์หนูเจ็บนะ” เธอถูกเขาตีปลายจมูก มันไม่ได้แรงอะไรเลยแต่ความเล่นใหญ่ของพิ้งค์ก็ทำเอาเจ้าของการกระทำต้องหยุดชะงักแล้วรีบหันไปมองด้วยความเป็นห่วง แต่พอเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เขาก็รีบเดินหนี

เธอเดินตามหลังเทนต์มาจนกระทั่งเท้าหยุดชะงักด้วยเพราะคนที่เดินตามดันหยุดกะทันหัน แรงกระแทกเบา ๆ ทำเอาเธอเซถอยหลังเกือบล้มแต่ถูกเทนต์รั้งเรียวแขนไว้ได้ทัน เขาทำตาดุ ๆ

“เดินตามผมทำไม”

“เอ้า วันนี้หนูหยุดเทนต์ไม่ได้จะพาหนูไปเรียนรู้งานของป๊าเหรอ”

“ไป แต่ไม่ใช่ตอนนี้”

“แล้วตอนไหน” เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ๆ แล้วคลี่ยิ้มหวาน “พาหนูไปเที่ยวด้วยได้ไหม..กระชับมิตรเราสองคนให้แน่นแฟ้นมากขึ้น” ปลายนิ้วชี้เรียวเขี่ยเบา ๆ ที่กลางอกแกร่ง

“ผมบอกว่าอย่าเล่นแบบนี้”

“ก็ห้ามสิ เอาแต่ยืนนิ่งเป็นแท่งปูนทำไม ที่ไม่ห้ามเพราะชอบใช่ไหมหรือวะ..อื้อ!!” ฝ่ามือหนาปิดปากคนตัวเล็กแล้วดันตัวเธอเข้าชิดผนังห้องจนศีรษะทุยเล็กกระแทกกับผนัง แววตาดุดันจ้องมองเธอไม่ลดละ

“อย่าจุ้นจ้าน เพราะผมไม่ได้ใจดีขนาดนั้น”

“อื้อ!”

“เลิกทำตัวสนิทสนมกับผม ควรเว้นระยะห่างเข้าใจไหมครับ”

“…”

“ผมถามว่าเข้าใจใช่ไหม!” เขากดเสียงต่ำถามเธอ เมื่อคนตัวเล็กพยักหน้ารับแล้วจึงยกฝ่ามือออก พิ้งค์มองหน้าคนตัวสูงนิ่ง ๆ แล้วก้มมองมือหนาที่เพิ่งยกขึ้นมาปิดปากเธอ

“ทำหนูเจ็บนะ” เธอพูดประโยคนั้นเสียงเบาแล้วเมินหน้าหนีด้วยความน้อยใจ “ต้องการแบบนี้ตั้งแต่แรกแล้วจะรับปากป๊าทำไมว่าอยากดูแลหนู แล้วไอ้ที่สัญญากันไว้ก็ไม่จำเป็นอะไรแล้วสิ” คำพูดตัดพ้อที่เธอพ่นออกมาทำเขารู้สึกเหนื่อยล้าอย่างบอกไม่ถูก

“คิดว่าดื้อแล้วคนอื่นจะใจดีด้วยหรือไง”

“ไม่ได้ดื้อ”

“ถ้างั้นก็ช่วยเป็นเด็กดีหน่อยเถอะ”

“ได้!” พูดจบก็ผลักเทนต์ออกแล้วเดินออกมาจากมุมห้อง ใบหน้าจิ้มลิ้มแสดงออกถึงความไม่พอใจแต่ก็ยังคลี่ยิ้มให้แม่บ้านที่เดินผ่านมา

หลายนาทีที่เทนต์เข้ามาทำธุระส่วนตัวในห้องพัก วันนี้เขาได้รับคำสั่งจากเจ้านายให้พาคุณหนูพิ้งค์ไปดูงานที่บริษัท

“พร้อมหรือยังครับ” เสียงเข้มเอ่ยถามคุณหนูของเขา พิ้งค์กอดอกแล้วพยักหน้ารับ เธอเดินไปขึ้นรถโดยไม่ปริปากพูดอะไรกับเขาสักคำ “วันนี้นายอยากให้คุณหนูดูเอกสารในออฟฟิศ”

“ค่ะ”

“ครับ” เขาคาดเข็มขัดแล้วขับรถออกมาจากคฤหาสน์หลังใหญ่ตรงไปยังบริษัท ภายในรถยังปกคลุมด้วยไอความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศและคนที่นั่งทำหน้านิ่งก็ไม่มีทีท่าว่าจะปริปากพูด บรรยากาศชวนน่าอึดอัด

“เที่ยงจะทานอะไรครับ”

“อะไรก็ได้ค่ะ” คนตัวเล็กตอบสั้น ๆ แล้วเมินหน้าไปมองนอกกระจกรถ เทนต์เหลือบตามองกระจกมองหลังเพียงนิดแล้วเลี้ยวรถเข้ามาในบริษัท ผู้จัดและเลขาคนสนิทของแฟรงค์มายืนรอรับคุณหนูลูกท่านประธานด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“สวัสดีค่ะคุณหนู” ผู้จัดการสาวทักทายผู้ที่อายุน้อยกว่าซึ่งพิ้งค์ก็รีบยกมือไหว้อย่างนอบน้อม และหันไปไหว้พร้อมกล่าวทักทายเลขาคนสนิทพ่อตนเองด้วย

“วันนี้พี่โต้งมีงานอะไรให้พิ้งค์เรียนรู้คะ”

“คุณเทนต์ยังไม่ได้บอกเหรอครับ” ทั้งผู้จัดการและเลขาหนุ่มหันมามองเทนต์เป็นตาเดียว

“บอกไปแล้วครับ” เทนต์เอ่ยตอบเสียงเรียบแล้วก้าวออกมาจากประตูทางเข้า เมื่อเห็นแบบนั้นแล้วทั้งสามคนจึงเดินเข้ามาด้านในขณะเดียวกันเลขาหนุ่มก็อธิบายงานให้คุณหนูเข้าใจด้วย เทนต์ก้าวเข้ามาในลิฟต์พร้อมกดชั้นที่ต้องการจะไป จังหวะที่เขาลดระดับมือลงหลังมือกลับสัมผัสกับมือเรียวบางพอดี เขาไม่ได้ใส่ใจเพราะคิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญแต่คนที่ถูกสัมผัสกลับหน้าแดงปลั่งและเม้มปากแน่นจนอดที่จะเงยหน้าขึ้นมองคนข้างกายไม่ได้

พอประตูลิฟต์เปิดออกเธอก็รีบก้าวเท้าออกมาจนเลขาและผู้จัดการหันมองหน้ากันอย่างงงงวยกับความรีบร้อนของพิ้งค์

“คุณหนูนั่งตรงนี้เลยนะคะ ส่วนงานทั้งหมดคุณเทนต์จะเป็นคนสอน”

“เทนต์..สอนหนูเหรอ” หญิงสาวละสายตาจากใบหน้างดงามผู้จัดการสาวไปมองเทนต์ที่ยืนเงียบอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงาน เขาไม่เอ่ยอะไรและยืนเงียบจนกระทั่งพี่ ๆ ทั้งสองคนออกไปจากห้อง “ไม่เห็นบอกว่าเทนต์จะสอนงานหนู”

“ผมคิดว่าไม่จำเป็น” คำพูดแสนเย็นชาหลุดออกจากปากเขา แม้หางตาก็ยังไม่เหลียวมองเธอ พิ้งค์ถอนหายใจยาว ๆ แล้วเลื่อนแฟ้มงานไปตรงหน้าเขา

“ทำตรงไหนคะ”

“…” บอดี้การ์ดหนุ่มเดินอ้อมโต๊ะทำงานไปฝั่งที่พิ้งค์นั่ง เขาเลื่อนแฟ้มงานกลับมาตรงหน้าเธอก่อนจะอธิบายงานทุกอย่างโดยที่หญิงสาวก็ตั้งใจฟังอย่างดี มีบางครั้งที่เผลอมองเขาแล้วหลุดยิ้ม

“เวลาจริงจังก็หล่อไปอีกแบบแฮะ” เทนต์หยุดพูดแล้วเอ่ยบอก

“สนใจงานที่ผมบอกด้วย”

“หนูไม่สนใจเทนต์ตอนไหน มองอยู่ค่ะ” รอยยิ้มที่มุมปากปรากฎขึ้น เขาทำได้เพียงพรูลมหายใจออกแล้วสอนเธอจนเสร็จ คราวนี้ให้ลองทำและเขายืนดูอยู่ด้านหลังเก้าอี้ เสียงบ่นพึมพำขึ้นเป็นระยะแต่สุดท้ายเธอก็ทำออกมาเสร็จและยื่นเอกสารให้เขาตรวจ

“ได้ครับ แต่ตรงนี้ต้องดูใหม่อีกรอบหนึ่ง ผมว่าคุณหนูน่าจะทำไม่ถูกต้อง” ชายหนุ่มโน้มตัวลงและบอกจุดที่ผิดพลาดทำให้ตอนนี้ใบหน้าเขาเสมอกับใบหน้าจิ้มลิ้ม เป็นโอกาสดีที่เธอได้จ้องมองเขาใกล้ ๆ ชนิดที่ว่าได้กลิ่นน้ำหอมเจือมากับกลิ่นบุหรี่ลอยมากับสายลม

“น่ารักจัง”

“…”

“เปล่าชม หนูชมอันนี้” ชี้ไปมั่ว ๆ แล้วเงยหน้ามายิ้มให้เขา

“สนใจหน่อย”

“ค่ะ สนใจอยู่ สนใจตลอด” เขาจะรู้ไหมว่าเธอหมายถึงเขาไม่ได้หมายถึงงานที่ทำ ชายหนุ่มส่ายหน้าอย่างเหนื่อยหน่ายแล้วสอนงานเธอต่อ

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงที่พิ้งค์นั่งขมวดคิ้วกับงานและในที่สุดเธอก็ทำเสร็จโดยไม่ติดปัญหาตรงไหน

“เหนื่อยจังเลยค่ะ” ใบหน้าจิ้มลิ้มแนบลงกับหน้าท้องแกร่งอย่างหมดแรง ครั้นจะดันออกเธอก็ยกแขนขึ้นมาโอบเอวเขาไว้แน่น “ขออยู่แบบนี้แป๊บหนึ่งได้ไหม อย่าเพิ่งไล่กันเลย”

“มันไม่เหมาะ”

“แล้วแบบไหนถึงจะเหมาะ เลิกพูดแบบนั้นได้แล้วหนูเบื่อ”

“ทำไมดื้อด้านแบบนี้ครับ”

“เลิกสนใจเถอะ เทนต์” เขาก้มมองคนที่กำลังทำตาแป๋วอ้อนเขา “เวลาอยู่กันสองคนน่ะ เรียกหนูว่าเบบี๋ได้ไหม”

“ไม่ได้”

“ทำไม จะบอกว่ามันไม่เหมาะงั้นเหรอ”

“ครับ”

“เฮ้อ” พิ้งค์ถอนหายใจออกหนัก ๆ ก่อนจะเงยหน้าแล้วเกยคางกับหน้าท้องแกร่ง จ้องมองหน้าเขาอย่างกดดันแม้อีกฝ่ายจะเมินหน้าหนีก็เถอะ “นะคะ..แดดดี้”

“อย่า.."

“อย่าเรียกแบบนั้น จะพูดแบบนี้ใช่ไหมคะ”

“…”

“งั้นเรียกหนูเบบี๋ หนูจะไม่เรียกเทนต์แบบนั้น”

“ดื้อด้าน”

“แบบนี้เขาเรียกอ้อนต่างหาก ดื้อตรงไหน หนูเพิ่งทำงานเสร็จไม่งอแงเลยสักนิด หนูดื้อตรงไหนคะแดดดี้”

“ผมบอกว่าอย่าเรียกแบบนั้น”

“งั้นหนูมีข้อเสนอให้ก็ได้ค่ะ  เรียกหนูได้วันละครั้ง เรียกตอนไหนก็ได้หมดเลยขอแค่เรียกหนึ่งครั้ง” ไม่ว่าเปล่าแต่ยังพยักหน้าเชื้อเชิญให้เขารับข้อเสนอนั้นด้วย

“ผมไม่ทำอะไรไร้สาระแบบนั้นหรอก”

“ความสุขหนูมันไม่เคยไร้สาระหรอก” คราวนี้เธอดันตัวลุกขึ้นแล้วเผชิญหน้ากับชายหนุ่มตรง ๆ ก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้นแล้วฉกริมฝีปากลงจูบกลีบปากหนานุ่มของคคนตัวสูง “เพราะทุกอย่างที่ีเทนต์ทำให้ มันคือความสุขของหนูค่ะ”

“…”