บทที่ 5

บทที่ 5

หลายนาทีที่เทนต์ลงมือต้มบะหมี่ให้หญิงสาวและในที่สุดเขาก็ยกออกมาเสิร์ฟเธอที่โต๊ะอาหารด้านนอกห้องครัว

“หนูจำได้ว่าเทนต์เคยทำไข่เจียวให้กิน”

“ครับ”

“ทำตั้งเยอะ ไม่กินด้วยกันเหรอคะ” พิ้งค์เงยหน้าถามคนตัวสูงที่ยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ ดวงตากลมโตกะพริบปริบ ๆ อย่างออดอ้อน

“ไม่ครับ ไม่หิว”

“งั้นนั่งเฝ้าจนกว่าจะกินหมดได้ไหม” ไม่ว่าเปล่าแต่มือน้อย ๆ ยังจับชายเสื้อเขาและออกแรงดึงเบา ๆ เป็นการอ้อนให้เขานั่งเป็นเพื่อนเธอกินบะหมี่ เทนต์จับมือเรียวดึงจากชายเสื้อแล้วเลื่อนเก้าอี้นั่งลงข้าง ๆ เมื่อเห็นว่าพิ้งค์ลงมือกินแล้วก็ลุกไปเอาน้ำดื่มมาให้ “อร่อย..”

“ครับ”

“อยู่กันสองคนนะ เลิกทำเย็นชาใส่หนูได้แล้ว ยิ้ม…” เธอวางตะเกียบกับช้อนลงแล้วยื่นมือไปบีบแก้วสากและทำให้เขาคลี่ยิ้มแต่เป็นยิ้มแข็ง ๆ ของคนหน้านิ่ง “ไม่แกล้งแล้วก็ได้ ยิ้มอย่างกับโดนบังคับ” เธอทอดถอนใจอย่างเหนื่อยหน่าย

“รีบกินเถอะครับ ดึกมากแล้วด้วย” เสียงเข้มเอ่ยบอกคนตัวเล็กที่ทั้งทำหน้าบึ้งทั้งกินบะหมี่ พิ้งค์บึนปากใส่ชายหนุ่มก่อนจะจัดการอาหารตรงหน้าจนหมด

“เดี๋ยวหนูล้างเอง”

“แพ้น้ำยาล้างจานไม่ใช่หรือไง เดี๋ยวผมจัดการเอง” คนอื่นฟังประโยคนั้นอาจจะไม่ได้คิดอะไร ทว่าหัวใจดวงน้อยกลับเต้นระรัวเมื่อได้ฟังสิ่งที่เขาบอกเมื่อครู่นี้ เขาเก็บรายละเอียดเกี่ยวกับเธอมากขนาดนี้เลยเหรอ เพราะเรื่องที่เธอแพ้น้ำยาล้างจานมีเพียงพ่อกับแม่ที่รู้เรื่องนี้

“เดี๋ยว เทนต์รู้ได้ยังไงว่าหนูแพ้น้ำยาล้างจาน” เธอคว้ามือเขาไว้ในตอนที่เทนต์จะเดินเข้าไปในห้องครัว ชายหนุ่มหยุดนิ่งแต่ไม่ได้หันมามองเจ้าของคำถาม เขาเบี่ยงตัวเล็กน้อยจนพิ้งค์ยอมปล่อยมือออก เธอเดินตามหลังเขามาในห้องครัวและยืนกอดอกจ้องแผ่นหลังกำยำอยู่นานหลายนาทีขณะที่เทนต์กำลังเก็บอุปกรณ์ทำครัวให้เรียบร้อย

“เสร็จแล้วครับ” ชายหนุ่มเดินไปเช็ดมือแล้วกลับมาหาคนที่ยืนกอดอกจ้องหน้าเขาตาไม่กะพริบ มุมปากบางยกยิ้มผิวเผินคล้ายจะพูดอะไรสักอย่าง แต่แล้วเธอก็คลายสีหน้าสงสัยแล้วหันหลังเดินออกมาก่อนเขา “มีอะไรจะคุยเหรอครับ” เขาตัดสินใจรั้งเธอไว้ด้วยคำถามจนพิ้งค์ที่ีกำลังเดินตรงไปยังห้องโถงใหญ่ต้องหยุดชะงักฝีเท้ากะทันหัน “มีเรื่องอะไรข้องใจก็ถามมาเถอะครับ”

“ถามได้จริงเหรอ” หญิงสาวยอมหันมาถามเสียงหวาน ความซุกซนฉายชัดในแววตา เทนต์พยักหน้าพร้อมกับรอฟังสิ่งที่เธอกำลังจะเอ่ยถาม “เทนต์มีแฟนยัง”

“ไร้สาระ” เขาส่ายหน้าเบา ๆ แล้วเดินผ่านหน้าพิ้งค์มา คำถามนั้นมันไร้สาระสำหรับเขามาก

“เดี๋ยว! ไหนบอกว่าถามได้ไงล่ะ แล้วเดินหนีทำไม ตอบมาก่อนดิ”

“คิดว่าคำถามนั้นมันมีประโยชน์ไหม”

“มีประโยชน์สำหรับหนู"

“แล้วจะอยากรู้ไปทำไมครับ ผมมีแฟนหรือไม่มีแฟนมันทำให้ชีวิตดีขึ้นหรืองะ อุ๊บ!” พิ้งค์ยกมือขึ้นมาปิดปากชายหนุ่มไว้พร้อมกับส่ายหน้าพรืด

“ปากร้ายมาก ที่หนูถามก็เพราะอยากรู้ว่าผู้ชายคนตรงหน้านี้มีเจ้าของแล้วหรือยังแค่นั้น ทำไมต้องด่าหนูด้วยเนี่ย ยอมรับก็ได้ว่าขี้เสือกแต่ไม่ต้องด่ากันทางอ้อมก็ได้ แล้วตกลงเทนต์มีแฟนยัง” เธอเอ่ยถามชายหนุ่มอีกครั้ง ทว่าเทนต์กลับเงียบและหลุบตามองฝ่ามือน้อย ๆ ที่ปิดปากตัวเองอยู่ “อ๋อ ขอโทษค่ะ” เธอยกฝ่ามือออกจากปากเขาแล้วกอดอกจ้องหน้าอย่างกดดัน

“แล้วเห็นผมควงผู้หญิงคนไหนไหม”

“ก็ไม่ ไม่รู้ว่าลับหลังเทนต์ควงไหม”

“ไม่มี” เขาตอบเธอด้วยความชัดเจนและเหมือนคนตรงหน้าจะพอใจมากเป็นพิเศษ บอดี้การ์ดหนุ่มเดินผ่านหน้าหญิงสาวไปได้เพียงหนึ่งก้าวก็ต้องหยุดเพราะประโยคถถัดมาของเธอ

“อย่าบอกนะที่เทนต์ไม่มีแฟนเพราะเทนต์รอหนูอยู่”

“…”

“เรื่องจริงสินะ” พิ้งค์ก้าวมาหยุดยืนตรงหน้าเขา เงยหน้าสบตากับคนตัวสูงตรง ๆ “ไม่ต้องแย้งหรือพูดอะไรก็ได้ ถ้ามันเป็นเรื่องจริงก็ยืนยิ่งแต่ถ้าไม่ใช่เรื่องจริงก็เดินหนีไปได้เลย เพราะหนูจะถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น” เทนต์ก้มมองหญิงสาวที่กำลังเขย่งปลายเท้าขึ้น เธอเคลื่อนใบหน้ามาใกล้ ๆ ใบหน้าเขาแล้วกดริมฝีปากแนบชิดปลายคางเขาจากนั้นก็เคลื่อนขึ้นมาจูบริมฝีปากหนานุ่มอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มมุมปากบางปรากฎขึ้นก่อนที่เธอจะผละตัวออกแล้วเดินจากไป

“ไร้สาระไม่เปลี่ยน”

พิ้งค์เดินขึ้นมาบนห้องนอนก่อนจะล้มตัวลงบนเตียงนอนหนานุ่มและกรีดร้องด้วยความพึงพอใจ

“เทนต์รอหนูจริง ๆ ด้วย” มือเรียวบางแตะลงที่ริมฝีปากตัวเอง สัมผัสอุ่น ๆ และความนุ่มหยุ่นยังติดที่ปลายปากเธอ ครั้นได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นแรงก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ “จูบมัดจำแล้วนะ ถ้าเอาปากไปจูบกับชะนีตัวไหนหนูจัดการมันแน่” เธอกำหมัดแน่นอย่างจริงจังเรื่องผู้หญิงที่เข้ามายุ่งกับเทนต์

เช้าวันต่อมา

หญิงสาวเดินลงมาจากบ้านในยามเช้าของวันหยุด เธอเดินไปยังสวนหลังบ้านเพราะพ่อกับแม่ชอบมาดื่มกาแฟในสวน พอเดินเข้ามาก็เจอกับเทนต์เป็นคนแรก ใบหน้าเกลี้ยงเกลาไร้เครื่องสำอางจู่ ๆ ก็ร้อนวูบวาบขึ้น ครั้นได้สบตากับเขาเพียงเสี้ยววิินาทีเท่านั้นแต่สายตาเย็นชาและดุดันเขาก็เล่นเอาเธอตื่นเต็มตาแถมยังขนลุกซู่ทั้งตัว

“มาแล้ว ทำไมวันนี้ตื่นเช้าจัง” พราวดาวเอ่ยถามลูกสาวพร้อมกับอ้าแขนรับกอดพิ้งค์

“วันนี้วันหยุดค่ะ หนูอยากลงมาดื่มชาร้อนกับคนสวยและคนหล่อเลยรีบลงมา”

“ปากหวาน งั้นดื่มชาส้มกับหม่าม้าแล้วกัน” พราวดาวบีบแก้มลูกสาวด้วยความเอ็นดูแล้วจัดการชงชาส้มที่ตนเองชอบดื่มให้ลูกหนึ่งแก้ว แฟรงค์ที่มองลูกผ่านแววตาอ่อนโยนก็จัดการเลื่อนจานขนมไปให้พิ้งค์พร้อมกับยกมือขึ้นไปลูบผมลูกสาว

“โตทันแม่แล้วนะเนี่ย ไปไหนมาไหนเขาก็คิดว่าลูกเป็นน้องสาวหม่าม้า” พราวดาวยิ้มขวยเขินในขณะที่ลูกสาวตัวน้อยหัวเราะชอบใจ

“เพราะคุณแม่สวย ลูกสาวก็สวย..คนมองว่าเราเป็นพี่น้องกันก็ไม่แปลก”

“ปากหวานเหมือนแม่ไม่มีผิด”

“หนูปากหวานเหมือนคุณแม่..” เธอเน้นประโยคนั้นพร้อมกับเหลือบตามองเทนต์ที่ยืนอยู่ด้านหลัง ภาพเมื่อคืนฉายเข้ามาในหัวและทำให้แก้มเธอร้อนผ่าวขึ้นมาในทันที หญิงสาวเอี้ยวตัวไปมองหน้าเขาตรง ๆ แต่เทนต์กลับหลุบตามองพื้นตามระเบียบ

“อย่าไปกวนพี่เขาแต่เช้า” พราวดาวยกมือขึ้นไปป้องสายตาลูกสาวที่กำลังจ้องลูกน้องอยู่

“เมื่อไหร่เราจะเลิกแยกเขี้ยวใส่พี่เขาสักทีลูก” แฟรงค์เอ่ยถามลูกสาวอย่างยิ้ม ๆ

“ป๊าอยากให้หนูเลิกแยกเขี้ยวใส่เทนต์เหรอ”

“ครับผม หนูเล่นแกล้งเทนต์บ่อยขนาดนี้ป๊าสงสาร”

“งั้นหนู..ไม่แกล้งเทนต์แล้วก็ได้ งั้นเราสองคนมาจับมือเป็นพันธมิตรต่อกันเถอะ” พิ้งค์ยื่นมือไปตรงหน้าชายหนุ่ม เธอเห็นเทนต์ลอบถอนหายใจเบา ๆ แต่เขาก็ยอมยื่นมือมาจับมือเรียวบาง ครั้นได้สบตากับเธอก็เดาได้ว่าความวุ่นวายต้องตามมาแน่นอน