Chapter 3

"Y-Yeah... okay lang ako. Mainit kasi ang ang panahon ngayon. Hindi ako... komportable," tugon ni Scarlett kay Tobias. 

Napalunok naman si Scarlett. Imposibleng hindi mapansin si Darius ng mga narito. He was tall and intense, at may aura ito na nagpapalingon dito ang lahat kahit hindi ito nagpupursigi. He wore a sleek black suit na nagpapahiwatig ng quiet luxury. Bawat detalye ay perpekto. Flawless ang mukha nito, strikingly handsome but distant.

Nang masilayan ni Scarlett ang kabuohan ng mukha nito ay natulala siya. He was too much. Too composed and too striking. Nagkatinginan sila sandali, and her heart skipped a beat. Dali-dali niyang binaba ang tingin at nagtago sa upuan ng sasakyan. Hindi rin naman nagtagal ang tingin na iyon dahil naglakad na ito papasok sa loob at iniwan ang sasakyan sa labas, itinapon ang susi sa guard.

Si Darius ba talaga ang lalaking nakasiping niya nang gabing iyon? Pero paano kung nagkamali lang siya? Paano kung hindi lang ito ang may rose tattoo sa braso? Pakiramdam niya ay mababaliw na siya sa kakaisip. Kailangan niyang makasigurado kung si Darius nga iyon.

Hindi na nagmatigas pa si Tobias at pumila na lang para makapasok sila sa loob, kasama ng ibang mga bisita. Halos puno na rin ang parking lot, kaya naman ay sa malapit sa basurahan na ito nakapag-park.

“Ready to go inside?” tanong nito at inalok ang kamay nito kay Scarlett.

She stepped back, keeping her tone cool. “I’ll be fine on my own. Kaya ko maglakad mag-isa.”

He hesitated but didn’t press it. Hindi worth it ang gumawa ng eksena.

“Alright. Bahala ka,” bulong nito.

Lumipas ang family banquet nang hindi nagpapakita si Darius. Medyo gumaan ang pakiramdam ni Scarlett. Siguro ay nagkulong na ito sa kwarto. Parati naman daw itong ganon, hindi nakikisalamuha kapag may party ang pamily Aldama.

If he had been there, she probably would have been a wreck, unable to sit still.

Ewan ba niya. Hindi pa naman siya sigurado kung ito ang lalaking iyon, pero ganito na ang kaba niya. O baka, alam naman niya talaga ang totoo at ayaw lang niya iyon tanggapin?

Nang tungkol sa business na ang topic sa table nila ay nagpaalam si Scarlett papuntang banyo. She didn’t actually go in. Instead, she slipped out to the garden, craving fresh air and distance.

Alam niya kasi na gigisahin na nila si Tobias at ayaw niyang madamay.

Dinig na dinig pa rin ang ingay sa main hall mula sa garden. Halatang nagkakasayahan ang mga naroon.

This estate reeked of power. Ang kayamanan ay nasa bawat marmol na daan at sa bawat bulong ng mga fountain. No wonder Tobias fought so hard to get back. Sino ba namang hindi?

Ipinagpatuloy lang ni Scarlett ang paglakad kung saan dalhin ng mga paa niya. Maya-maya, she realized wala na siyang ideya kung nasaan siya. Mukhang naligaw pa siya at hindi na alam kung saan ang daan pabalik dahil napakaraming hallway.

Nakarating siya sa isang pond at may narinig na commotion. Malakas ang boses at halatang galit na galit.

Dali-dali siyang pumunta roon para makita kung anong meron. Napaawang ang bibig niya sa nakita. Dalawang bodyguard ang kaladkad ang isang lalaki at pilit na isinasawsaw ang ulo nito sa tubig. Nilulunod nila ang lalaki.

The man screamed in panic, swearing na wala itong alam. His voice cracked with fear. More guards surrounded them. There were at least a dozen, ang mga itim nilang uniporme ay naghalo sa dilim.

Scarlett dove behind a bush and covered her mouth. Her heart pounded like it wanted to jump out of her chest.

Kinuha lang nila ang lalaki nang ilang segundo na lang ito malulunod. Then they threw him to the ground like trash.

“M-Mr. Aldama, maawa ka! Nagsasabi po ako ng totoo! Hindi ko talaga kilala ang babaeng pumasok sa kwarto mo ng gabing iyon! Hindi ko talaga nakita ang mukha at itsura niya!"

Sinuntok ng isang bodyguard ang mukha ng lalaki. “Umamin ka na! Huwag mo niloloko si Sir Darius! Sabihin mo na kung sino ang babaeng yun bago ka pa niya patayin!"

“N-Nagsasabi ako ng totoo! M-Maniwala kayo! Hindi ko talaga kilala ang babae! Hindi ko alam kung anong itsura niya!"

May narinig si Scarlett na malakas na crack. The man’s scream echoed off the stones. Nabali ang isang daliri nito, or should she say, binali ang daliri nito. At mukhang uubusin baliin ang lahat ng daliri na meron ito kapag hindi nakuha ni Darius ang sagot na gusto.

She froze. Cold sweat stuck to her skin. Si Darius nga ang lalaki noong gabing iyon. And he was clearly hunting for answers. That meant he didn’t know she was the woman from that night. Hindi nito matandaan ang mukha niya sa sobrang kalasingan.

A wave of fear mixed with relief rushed through Scarlett. She had to get out. Now. Hindi dapat malaman ni Darius na siya ang babaeng hinahanap nito.

Habang nagbabalak siyang umalis, may dalawang bodyguards na nakapansin sa kanya at mabilis na hinarangan ang daanan niya.

“Sir, may tao dito!” sabi ng isa at hinawakan siya sa braso.

Scarlett froze but forced a smile. “Ano.. I was... just passing by. I didn’t see anything, I swear. Naghahanap ako ng... banyo. Naligaw lang ako.”

“Who is she?" malamig na boses ni Darius.

"Natatandaan kong siya ang asawa ng pamangkin mong si Tobias, sir," mabilis na tugon ng isa.

Katahimikan. Mahabang katahimikan ang bumalot sa kanila. Lahat sila ay nakatingin kay Scarlett.

“Bring her here," pagbabasag ni Darius.

Before she could react, they grabbed her and pulled her forward so roughly she stumbled.

Her throat tightened. She kept her head down, too scared to meet his eyes.

“P-Pasensya na..." Hindi naituloy ni Scarlett ang sasabihin niya. Hindi niya alam kung ano ang sasabihin dito.

Darius was lounging on a chaise longue, wearing a black V-neck shirt that hugged his frame, and perfectly tailored pants. Shadows hid part of his face but what she saw looked like a masterpiece.

Then his eyes found her. She looked so small standing there, fragile even. Nanginginig ang mga pilik-mata niya at ang takot niya ay nakikita sa bawat galaw niya. Something about her vulnerability stirred something faint inside him.

“Look at me,” mahina nitong sabi.

Scarlett clenched her dress tightly and bit her lip before she slowly lifted her gaze.

Their eyes locked. His face gave away nothing. “Why are you here? Wala naman dito ang asawa mo.”

“N-Naligaw ako,” bulong niya, nakagat ang labi. “I didn’t mean… to interrupt. Naghahanap lang talaga ako ng banyo."

“Lost?” His tone was icy. “Or did Tobias send you to spy? Sinabihan ka ba niya na alamin ang galaw ko? May pinaplano ba ang asawa mo?”

“Hindi. Hindi niya ako inutusan. At kahit naman utusan niya ako ay hindi ko gagawin yun. I swear.” Scarlett raised her hand like taking an oath but his stare didn’t soften.

Thankfully, hindi na siya nagtanong pa. Sumenyas ito sa dalawang guard na bitawan at hayaan na siya.

Relief washed over Scarlett but just as she took a few shaky steps, her stomach twisted violently. Nausea hit her out of nowhere. Sigurado siyang epekto iyon ng pagbubuntis niya. Nakita niya ang isang basurahan malapit sa chaise nito at nagmadali siyang papunta doon.

But she slipped, missed the edge, and fell hard against him, collapsing into his arms as she retched.

Namilog ang mga mata niya. Mabilis naman na lumapit ang dalawang guard at handa na sanang hilahin siya, pero pinigilan sila ni Darius.

Darius’s face darkened. Scarlett gagged a few more times against his chest before the wave passed. Thankfully, nothing came up. It was just dry heaving.

“Sabihin mo nga, ipinadala ka ba ng asawa mo rito para akitin ako?” His voice was sharp and icy, barely containing his fury.

Itinulak nito si Scarlett kasabay ng pag-igting ng kanyang panga. She landed on the ground, disoriented, blinking up at him.

“H-Hindi ko... gagawin yun," mabilis na depensa ni Scarlett. "Masama lang ang pakiramdam ko. I’m sorry. You won’t blame me, right? We’re family.”

Gusto na lang niyang sampalin ang bibig niya sa kung ano-ano ang lumalabas na salita.

Kumunot ang noo ni Darius, at maya-maya pa ay natawa ito ng walang humor. "You're a clever woman. You knew how to work the situation, huh?"

The light shifted, showing Scarlett’s pale, scared face in full.

“Aalis na ako,” bulong niya habang nagsisimula nang tumayo. “Goodbye, Uncle Darius.”

Pero hindi pa siya nakakalayo nang hawakan nito ang pulso niya. Ang mga mata nito ay tumitig sa kanya ulit, sharp and unblinking, like he could see past her trembling exterior.

Muli siyang kinabahan. Shit. Naalala na kaya nito ang itsura niya ng gabing iyon?