LOGINJENINEMakalipas ang ilang minuto, tuluyan na kaming nakahanda. Maingat kong kinarga si baby Liam at sumakay sa sasakyan. Nakasunod naman sa akin si Huxley dala-dala ang mga gamit namin."Bro, nakasunod lang kami sa inyo," wika ni Eduard.Marahang tumango si Huxley.Magkatabi kaming naupo sa backseat kasama si Liam habang nasa passenger seat naman si Marco. Lima kaming lahat sa van, at 'yong iba naman nasa isang van na nakasunod sa amin."Tayo na." Wika ni Marco.Unti-unting umandar ang sasakyan palabas ng rest house.Tahimik ang loob ng van. Tanging mahinang ugong ng makina at ang banayad na paghinga ni baby Liam ang naririnig ko habang mahimbing siyang natutulog sa aking mga bisig.Marahan kong hinawakan ang kamay ni Huxley.Agad niya akong nilingon at bahagyang ngumiti."Babe...""Hmm?""Kapag nakarating tayo sa Bukidnon..."Napatingin ako sa kanya. "Hindi ko alam ang magiging buhay natin doon. Hindi na ako isang Baltimore. Isa na akong ordinaryong taong walang yaman at kapangyarih
JENINEParang huminto ang paghinga ko sa sinabi ni Marco.Checkpoint.Ibig sabihin, mahihirapan kaming tumakas.Napahigpit ang kapit ko sa kamay ni Huxley.Hindi ko na namalayan na nanginginig na pala ito.Napansin niya iyon kaya marahan niya akong nilingon."Babe..." mahina niyang sambit.Ngumiti ako kahit pilit."Ayos lang ako."Ngunit hindi ko maitatago sa kanya ang katotohanan na talagang natatakot ako dahil baka madamay dito si baby Liam.Muli na namang nangilid ang mga luha ko."Babe, hey. H'wag kang umiyak," awat ni Huxley. "Malalagpasan natin 'to, makatatakas din tayo, I promise."Marahan akong tumango at mabilis na pinalis ang mga luha ko. Ayaw ko rin naman na mas lalo siyang mabibigatan. Basta, haharapin namin ito ng magkasama.Pero hindi ko pa rin talaga maiwasang mangamba sa kalagayan namin. Paano ako magiging maayos kung bawat segundo, may posibilidad na muling mawala sa akin ang lalaking pinakamamahal ko?Paano na si baby Liam?"Uhm babe, pupuntahan ko nalang muna si baby
HUXLEY"H'wag ka ng masyadong mag-alala, babe. Malalagpasan din natin ang lahat." Wika ko kay Jenine habang isinandal ang ulo niya sa balikat ko. Alam kong labis siyang nag-alala sa sitwasyon namin, pero lalaban ako para sa kanila ng anak ko kahit hindi ko alam kung hanggang saan, basta hindi ako susuko.Ilang sandali ang lumipas, dalawang magkasunod na van ang pumarada sa tapat ng gate ng resthouse."Babe, sino kaya ang sakay niyan?" Natatarantang tanong ni Jenine. "Baka ang Mommy at Daddy mo, baka natunton na tayo rito.""Babe, relax. Sa tingin ko, hindi naman ganito kabilis nila tayong matunton rito sa Tagaytay. Nasa tagong lugar itong rest house nila Marco.""Tingnan mo," sabi ko nang matiyak na ang mga kaibigan ko ang bumaba ng sasakyan."Marahan siyang tumango.Hinawakan ko ang kamay niya at sabay naming sinalubong sina Marco."Bro, salamat at nandito na kayo." Isa-isa kong silang niyakap."Hindi ba kayo nasundan rito, bro?" tanong ko."Nagawan na namin ng paraan, bro. Nailigaw
HUXLEYNag-uumapaw sa kaligayahan ang puso ko ngayong nakapiling ko ng muli ang babaeng pinakamamahal ko.Nakaunan siya sa aking mga braso habang mahimbing na natutulog matapos ang aming pagniniig.Marahan kong inalis ang ilang hibla ng buhok na tumatakip sa kanyang mukha.Hindi ko napigilang mapangiti ngunit bigla 'yong napalitan ng lungkot nang mapansin ang pangangayayat niya. Ramdam ko ang mga paghihirap niya, at ang pangungulila no'ng mga panahong nawala sa akin ang mga alaala ko.Dahan-dahan kong h******n ang kanyang noo."I'm sorry for everything, babe," pabulong kong sabi. "Salamat... dahil hindi ka sumuko sa pagmamahal mo sa akin."Napatingin ako sa kisame habang mahigpit ko siyang niyayakap.Hindi ko maiwasang isipin ang lahat ng nawala sa amin.Ang mga buwang dapat ay magkasama naming sinalubong ang pagbubuntis niya.Ang bawat check-up.Ang unang sipa ng anak namin.Ang unang ultrasound.Ang pagsilang ni Liam.Lahat ng iyon...Hindi ko nasaksihan.At hinding-hindi ko na maiba
JENINE"Jenine... Babe." Madamdamin niyang sambit habang mahigpit na nakayakap sa akin.Hindi na namin napigilan ang aking sarili at napahagulgol ako sa dibdib niya."Huxley, nagbalik na nga ang alaala mo." Mahina kong wika sa pagitan ng aking paghikbi. "Salamat at naalala mo na ako, babe.""Yes babe. Naalala ko na lahat, ang tungkol sa ating dalawa, ang mga pangakot natin sa isa't isa, malinaw na ngayon sa isipan ko."Naramdaman ko ang panginginig ng kanyang katawan, kasabay no'n ay ang pagbuhos ng masaganang luha sa kanyang mga mata.Paulit-ulit niya akong hinahalikan sa noo, sa buhok, at sa magkabilang pisngi habang walang tigil ang pagpatak ng kanyang mga luha."I'm sorry..." paulit-ulit niyang bulong."I'm so sorry, babe."Mas lalo akong napaiyak."Huxley..."Mahigpit kong hinawakan ang likod ng kanyang polo, na para bang natatakot akong mawala siyang muli."Please forgive me."Napalunok siya bago marahang lumayo nang kaunti upang makita ang aking mukha.Namumugto ang kanyang mga
JENINEMakalipas ang halos isang oras na biyahe, tuluyan na kaming nakarating sa Tagaytay.Hindi ko man lang napansin ang ganda ng tanawin sa daan. Ang buong isip ko ay nakatuon lamang kay Huxley.Huminto ang van sa harap ng rest house nila ni Marco."Nandito na tayo, anak," mahina kong bulong habang marahang hinahaplos ang malambot na pisngi ng anak ko."Mahimbing pa rin ang kanyang tulog, tila walang kamalay-malay sa lahat ng nangyayari sa paligid namin. Bahagya siyang ngumiti sa kanyang pagkakahimbing kaya hindi ko napigilang mapangiti rin, kahit mabigat pa rin ang dibdib ko."Malapit mo nang makita ang Daddy mo," pagpapatuloy ko habang marahan kong inaayos ang maliit niyang kumot. "Sana magkakasama na tayong tatlo, anak."Napahalik ako sa kanyang noo at napapikit nang mariin."Ma'am Jenine," untag sa akin ni Mabel. "Tayo na sa loob."Marahan akong tumango.Inilibot ko ang tingin sa kabuuan ng lugar. Wala pa rin itong pinag-iba mula noong huli kaming magpunta ni Huxley dito. Itong
JENINE Isang linggo ang nakalipas mula noong naging kami ni Huxley. So far wala namang problema. 'Yon nga lang kailangan naming mag-ingat para h'wag mahalata lalo na sa mga kasamahan ko at sa mga iba pang mga estudyante. Masaya naman ako at naintindihan niya ang sitwasyon namin. Pero 'yon na nga,
HUXLEYKahit isang oras lang ang tulog ko pero parang hindi naman ako napapagod. Siguro nga dahil inspired ako. Kami na ni Jenine kaya sobrang happy ako. Ganito pala ang feeling na magkaroon ng girlfriend. At 'yong halik na 'yon, it was definitely my first initiated kiss. Although not my first time
JENINEHindi ako makatulog at panay ang palipat-lipat ko sa higaan. Naroong tumihaya ako, tumagilid, at tumihaya na naman o di kaya'y magtatakip ng unan sa mga mata ko, pero wala pa ring epekto. Paulit-ulit kasi sa isipan ko ang halik na pinagsaluhan namin ni Huxley. It's my first time na mahalikan
HUXLEY"Nasaan na raw sila bro?" tanong ko kay Marco. Para naman kasi akong hindi mapapalagay. Kinakabahan ako, kasi first time kong gagawin 'tong birthday surprise na 'to. Ni hindi ko nga nasubukan tuwing kaarawan ni Mommy. Hindi naman kasi uso sa akin ang pa-surprise surprise eh. "Bro, relax lan


![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




