CHAPTER 7

Tahimik na nakatanaw si Leandro sa floor-to-ceiling window ng opisina niya. Mula roon ay tanaw ang halos buong business district ng Maynila, pero wala ni isa sa mga iyon ang pumukaw sa atensyon niya.

Paulit-ulit lang na pumapasok sa isip niya ang sinabi ni Professor Adrian. "Kung hindi niya isinuko ang career niya, baka isa siya ngayon sa mga nangungunang AI researcher sa bansa."

Hindi niya maintindihan dahil tatlong taon silang nagsama ni Amara, pero ni minsan ay hindi niya narinig na nabanggit nito ang tungkol sa research o sa anumang proyekto.

Sa isip niya noon, simpleng babae lang ito na masayang nag-aalaga ng bahay pero mukhang mali pala siya.

Naputol ang pag-iisip niya nang kumatok si Xavier. "Sir?"

"Pasok ka."

Iniabot ng assistant ang ilang dokumentong kailangan niyang pirmahan at pagkatapos nitong ilapag ang mga iyon sa mesa, muli itong nagsalita. "May iba pa po ba kayong ipapagawa?"

Sandaling natahimik si Leandro bago sumandal sa upuan. "May ipapaimbestiga ako."

"Ano po iyon?" tanong ni Xavier.

"Alamin mo kung saan nagtatrabaho ngayon si Amara." seryosong sabi niya.

Bahagyang nagulat si Xavier sa narinig. "Akala ko po..."

Hindi na nito itinuloy ang sasabihin dahil sa pagsingit ni Leandro.

"Akala mo ano?" hamon nitong tanong.

"Akala ko po ay ayaw n'yo nang malaman ang tungkol kay Ma'am."

Malamig na tumingin si Leandro. "Hindi ko sinabi iyon."

Tumango si Xavier. "Sige po. Aasikasuhin ko agad."

Pagkaalis ng assistant, muli na namang bumalik ang katahimikan sa opisina. Hindi alam ni Leandro kung bakit gusto niyang malaman kung nasaan si Amara, siguro gusto lang niyang makasiguro na maayos ito o baka hindi na niya itinuloy ang isipin pa iyon.

.......

Samantala, nasa laboratory naman sina Amara at Angela, halos buong umaga silang abala sa pagre-review ng mga lumang research files.

"Alam mo," ani Angela habang nakatingin sa monitor, "hindi ko talaga maintindihan kung paano mo nagawang iwan ang lahat ng ito."

Napangiti si Amara. "Noong panahon na iyon, akala ko iyon ang tamang desisyon."

"At ngayon?"

"Tingin ko... panahon nang bawiin ang mga nawala."

Napatingin sa kanya si Angela. "Mas gusto kitang ganito."

"Bakit?"

"Ngumingiti ka na ulit."

Hindi agad nakasagot si Amara, matagal na rin mula nang maramdaman niyang magaan ang dibdib niya. Hindi man tuluyang nawawala ang sakit, pakiramdam niya ay unti-unti na siyang nakakahinga.

Ilang sandali pa ay bumukas ang p***o ng laboratory at pumasok si Professor Adrian.

"Professor." Sabay na tumayo ang dalawa.

"Huwag na kayong pormal." Ngumiti ito bago tumingin kay Amara. "May gusto sana akong pag-usapan."

Napatingin si Amara sa propesor. "Tungkol saan po?"

"Sa'yo." deritsang sagot nito.

Napakunot-noo siya. "Sa akin po?"

Tumango ang propesor. "Alam kong matagal kang nawala sa industriya."

"Tatlong taon po." napapayukong sagot ni Amara.

"Oo." Ngumiti si Professor Adrian. "Pero hindi ka nawala sa alaala ng mga taong nakakakilala sa trabaho mo."

Tahimik lang si Amara.

"Lumi-X AI Model, ilang unibersidad at technology companies na ang nagtatanong kung sino ang gumawa niyon."

Nagulat si Angela sa sinabi ng professor. "Talaga po?"

"Hindi lang iyan." Tumingin ang propesor kay Amara. "May mga foreign researchers pang gustong makatrabaho ang taong gumawa ng model na iyon."

Hindi alam ni Amara ang sasabihin. Sa loob ng tatlong taon, inisip niyang tuluyan na siyang nakalimutan ng lahat ngunit hindi pala.

"Kaya gusto kong bumalik ka." Napatingin siya kay Professor Adrian. "Bilang research consultant."

Sandaling natahimik si Amara bago sumagot. "Ako po?"

"Ikaw lang ang gusto ko."

Huminga siya nang malalim sa sinabi ng professor. "Professor... tatlong taon na akong wala sa field."

"At ano naman?"

"Baka hindi na ako makasabay."

Napailing ang propesor. "Hindi nawawala ang talento, tumatamlay lang kapag hindi ginagamit."

Hindi nakapagsalita si Amara dahil alam niyang tama ito pero natatakot pa rin siya.

Tatlong taon niyang iniwan ang mundo ng research, paano kung hindi na siya kasing galing ng dati?

Parang nabasa ni Professor Adrian ang iniisip niya. "Natatakot ka?" Mahina siyang tumango. "Normal lang iyon." Lumapit ang propesor at inilapag sa mesa ang isang folder. "Buksan mo."

Pagkabukas ni Amara, sunod-sunod na recommendation letters at project proposals ang nakita niya, lahat ay naghahanap sa creator ng Lumi-X.

"Mga offer ito."

Napalunok siya. "Lahat para sa akin?"

"Oo, pero tinanggihan ko muna."

Nagulat si Amara. "Bakit?"

"Dahil gusto kong ikaw mismo ang pumili ng tatahakin mo."

Tahimik na napangiti si Angela.

"Kaya sinasabi ko sa'yo, hindi ka nakalimutan."

Habang nag-uusap sila, tahimik namang nakatayo si Lucien sa labas ng laboratory, napadaan lang sana siya para sunduin si Professor Adrian ngunit nang marinig niya ang usapan, hindi na siya pumasok at hindi siya nakikialam tahimik lang siyang nakinig, ngayon niya lubos na naunawaan kung bakit ganoon na lang ang paghanga ng propesor kay Amara.

Hindi lang pala ito matalino kundi may kakayahan itong gumawa ng isang AI model na kinikilala kahit sa ibang bansa.

Naalala niya ang sinabi ni Leandro noon. "Isa lang siyang simpleng maybahay."

Bahagya siyang napailing, mukhang ni hindi man lang sinubukan ng kapatid niyang kilalanin ang babaeng pinakasalan nito.

Makalipas ang ilang minuto ay kumatok siya sa p***o."Lucien." Ngumiti si Professor Adrian. "Sakto ang dating mo, pupunta na sana tayo sa meeting."

Tumango si Lucien bago napatingin kay Amara. "Congratulations."

Bahagyang nagulat ang babae. "Hindi pa naman po ako pumapayag."

"Pero papayag ka." Napangiti si Lucien. "Hindi ka dapat magtago sa talento mo."

Sandaling natahimik si Amara, hindi niya alam kung bakit, pero mas naniwala siya sa sarili nang marinig ang simpleng pangungusap na iyon.

Huminga siya nang malalim pagkatapos ay tumingin kay Professor Adrian. "Professor..."

"Hm?"

"Kung bukas pa rin ang alok ninyo..." Ngumiti ang propesor bago pa man niya matapos ang sasabihin.

"Bukas na bukas." putol nito. 

Napangiti rin si Amara. "Handa na po akong bumalik."

Masayang napapalakpak si Angela. "Finally!"

Tumawa si Professor Adrian. "Welcome back, Amara."

At sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon, hindi na siya basta asawa ng isang kilalang negosyante, muli siyang naging si Amara Esquivel, ang babaeng minsang pinangarap na baguhin ang mundo sa pamamagitan ng teknolohiya.

......

Tahimik na isinara ni Professor Adrian ang folder bago muling tumingin kay Amara.

"Alam mo ba kung bakit hindi ko ibinigay ang mga offer na 'to sa iba?" Umiling si Amara. "Dahil wala ni isa sa kanila ang may kakayahang tapusin ang sinimulan mo."

Napabuntong-hininga siya. "Professor... masyado naman po yata kayong nagtitiwala sa akin."

"Hindi." Umiling din ang propesor. "Hindi ito pagtitiwala. Sigurado ako, tatlong taon na ang nakalipas, sinabi ko sa mga kasamahan ko na darating ang araw na makikilala ang pangalan mo hindi lang sa Pilipinas kundi pati sa ibang bansa. Sayang lang at mas pinili mong isantabi ang pangarap mo."

Napayuko si Amara kung noon, siguradong iiyak siya kapag naaalala ang mga isinuko niya.

Pero ngayon, wala na siyang pagsisisi, dahil alam niyang may pagkakataon pa siyang magsimula ulit. Napansin ni Lucien ang bahagyang pagbabago sa ekspresyon niya, kanina pa tahimik ang babae, pero ngayon ay may kakaibang liwanag na sa mga mata nito.

Parang unti-unti na itong bumabalik sa dating sarili, hindi niya namalayang napangiti siya.

"Anong iniisip mo?" tanong ni Professor Adrian kay Lucien nang mapansin itong nakatingin kay Amara.

Bahagyang natauhan si Lucien. "Wala."

Ngumiti ang propesor. "Hindi ka marunong magsinungaling."

Hindi na sumagot si Lucien sa totoo lang, nagulat lang siya. Hindi niya akalaing ang dating hipag niya ay may ganoong kakayahan at mas lalong hindi niya inakalang may isang babaeng kayang isuko ang ganoong klaseng kinabukasan para lang sa isang lalaking hindi naman siya pinahalagahan.

Sa unang pagkakataon, nakaramdam siya ng paghanga kay Amara, hindi dahil sa ganda nito kundi dahil sa tibay ng loob nitong magsimulang muli kahit halos wala nang natira rito.

Tahimik namang pinagmasdan ni Angela ang dalawa. Hindi man nagsasalita si Lucien, halatang iba ang tingin nito kay Amara kumpara noong una silang magkita. Napangiti siya nang palihim, marahil ito na ang simula ng panibagong kabanata sa buhay ng kaibigan niya.