CHAPTER 6

Tahimik na naglakad sina Lucien at Amara papunta sa clinic ng unibersidad. Wala ni isa sa kanila ang nagsasalita. Si Lucien naman ay sinabayan lang ang mabagal na paglalakad ni Amara, tila sinisigurong hindi ito muling mahihilo.

Pagdating nila, agad silang sinalubong ng school nurse. "Anong nangyari sa kanya?" tanong nito.

"Nahilo lang siya," maikling sagot ni Lucien. Pinaupo si Amara habang kinukuhanan ng blood pressure. Makalipas ang ilang minuto, napailing ang nurse.

"Mababa ang blood pressure mo. Mukhang kulang ka rin sa pahinga. Kailan ka ba huling kumain nang maayos?"

Napatingin si Amara sa sahig. "Kaninang tanghali pa."

Napabuntong-hininga ang nurse. "Hindi puwedeng puro trabaho ang inuuna mo. Lalo na kung kagagaling mo lang sa miscarriage."

Bahagyang nanigas si Lucien sa narinig.Hindi siya nagsalita, pero lalong tumigas ang ekspresyon niya.

Pagkalabas ng nurse para kumuha ng gamot, saka lang siya tumingin kay Amara. "Bakit wala kang kasama noong naospital ka?"

Nag-alinlangan si Amara bago ngumiti nang pilit. "Tapos naman na iyon."

"Hindi iyon ang tanong ko." mariing sabi ni Lucien

Nanatiling tahimik si Amara, sapat na ang katahimikan para maintindihan ni Lucien ang sagot.

Hindi na niya ito pinilit magsalita. Sa halip, tahimik niyang kinuha ang isang baso ng tubig at iniabot dito. "Uminom ka muna."

Nagulat si Amara. Maraming taon na rin ang lumipas mula nang may taong nag-alala sa kanya nang ganito kaya marahan siyang ngumiti. "Salamat."

Hindi sumagot si Lucien. Tahimik lang itong naupo sa katapat niya. Sa unang pagkakataon matapos ang diborsyo, may isang taong hindi siya tinrato bilang pabigat o obligasyon at hindi niya alam kung bakit, pero pakiramdam niya ay unti-unti nang gumagaan ang bigat na matagal niyang pasan.

.......

Habang hinihintay nilang bumalik ang nurse, nanatiling tahimik ang dalawa.

Paminsan-minsan ay palihim na sinusulyapan ni Lucien si Amara. Halata sa maputlang mukha nito na hindi pa talaga ito nakakabawi sa nangyari.

Makalipas ang ilang minuto, bumalik ang nurse dala ang ilang gamot at isang maliit na supot ng biskwit.

"Huwag kang iinom ng gamot nang walang laman ang tiyan," paalala nito. "At hangga't maaari, iwasan mo muna ang pagpupuyat."

"Opo," mahinang sagot ni Amara.

Pagkaalis ng nurse ay tumayo si Lucien. "May lakad ka pa ba?"

Bahagyang umiling si Amara. "Wala na."

"Hahatid na kita."

"Hindi na, nakakahiya." mabilis niyang tanggi.

"Walang nakakahiya." Simple lang ang pagkakasabi nito, pero wala iyong puwang para tanggihan.

Napabuntong-hininga na lang si Amara. "Sige."

Habang naglalakad sila palabas ng gusali, napansin ni Lucien na mabagal pa rin ang lakad ng babae kaya kusa niyang binagalan ang sarili.

Hindi iyon nakaligtas sa paningin ni Professor Adrian na nakatayo sa may bintana ng opisina.

Napangiti ito. "Ngayon ko lang nakita si Lucien na ganoon kaingat sa isang tao."

Samantala, nanatili namang nakatayo si Leandro sa loob ng opisina. Hindi pa rin maalis sa isip niya ang eksenang nasalo ni Lucien si Amara.

Pakiramdam niya ay may kung anong bumibigat sa dibdib niya, kahit hindi niya maipaliwanag kung bakit.

"Leandro." Napalingon siya kay Professor Adrian.

"May sasabihin po ba kayo?" tanong niya.

"Tatanungin lang sana kita." seryosong sagot ng propesor.

"Ano po iyon?"

"Alam mo ba kung gaano katalino ang dating asawa mo?"

Napakunot-noo si Leandro. "Hindi."

Napailing ang propesor. "Sayang kung hindi niya isinuko ang career niya, baka isa na siya ngayon sa mga nangungunang researcher sa larangan ng artificial intelligence."

Hindi agad nakasagot si Leandro, hindi niya alam na ganoon pala kagaling si Amara.

Sa loob ng tatlong taon nilang pagsasama, ni minsan ay hindi niya tinanong kung ano ang mga pangarap nito, hindi rin niya inalam kung ano ang buhay nito bago sila ikasal.

Sa isip niya noon, sapat nang maging mabuting asawa si Amara ngunit ngayon, unti-unti niyang napagtatantong marami pala siyang hindi alam tungkol sa babaeng minsan niyang pinakasalan.

Sa parking lot, ihahatid na sana ni Lucien si Amara nang biglang magsalita ang babae. "Maraming salamat."

"Bakit?" takang tanong ni Lucien.

"Dahil tinulungan mo ako."

Tahimik lang na tumingin si Lucien sa kanya. "Hindi mo kailangang magpasalamat."

"Bakit naman?"

"Dahil kung may dapat sisihin sa nangyari sa'yo..." Sandali siyang tumigil bago ipinagpatuloy ang sinabi. "...pamilya namin iyon."

Natahimik si Amara, hindi niya inaasahang makaririnig siya ng ganoong salita mula sa isang Madrigal at sa unang pagkakataon matapos ang diborsyo, pakiramdam niya ay may isang taong tunay na nakakaunawa sa sakit na ilang taon niyang itinago.

Pagkalabas nila ng gusali, agad na binuksan ni Lucien ang p***o ng sasakyan para kay Amara.

"Salamat," mahina nitong sabi.

Tumango lang si Lucien bago umupo sa driver's seat.

Tahimik ang biyahe. Tanging mahinang tugtog ng radyo at ingay ng mga sasakyan ang maririnig.

Ilang minuto ang lumipas bago nagsalita si Lucien. "Mataas ang tingin sa'yo ni Professor Adrian."

Bahagyang ngumiti si Amara. "Mabait lang talaga siya."

"Hindi." Napalingon si Amara kay Lucien dahil sa sagot nito. "Hindi siya ganoon sa lahat."

Hindi na nakapagsalita si Amara. Alam niyang totoo iyon. Mahigpit at mataas ang standards ni Professor Adrian pagdating sa mga estudyante at proyekto.

"Bakit mo iniwan ang research mo?" tanong muli ni Lucien.

Tahimik na tumingin si Amara sa labas ng bintana. "Pinili kong mag-asawa."

"Pinagsisisihan mo ba?"

Napabuntong-hininga siya. "Noong una, hindi. Akala ko kasi sapat na ang pagmamahal para maging masaya ang isang pagsasama."

"Saka?"

"Saka ko lang na-realize na hindi sapat ang ikaw lang ang nagmamahal."

Hindi na nagsalita si Lucien, maya-maya ay huminto ang sasakyan sa harap ng laboratory. Bubuksan na sana ni Amara ang p***o nang muli siyang tawagin ni Lucien. "Amara."

Lumingon siya. "Huwag mong pababayaan ang kalusugan mo."

Ngumiti siya nang bahagya. "Opo."

Pagkababa ni Amara, hindi muna umalis si Lucien. Tahimik niya itong pinagmasdan hanggang sa makapasok ito sa loob ng gusali pagkatapos ay saka lamang niya pinaandar ang sasakyan.

---

Sa kabilang banda, kababalik lang ni Leandro sa opisina. Hindi pa rin mawala sa isip niya ang nangyari.

Maya-maya ay pumasok si Xavier dala ang ilang dokumento. "Sir, kailangan na po ng pirma ninyo."

Tahimik na pinirmahan ni Leandro ang mga papeles.

"Sir..."

"Hm?" takang tanong ni Leandro.

"May sasabihin po sana ako." Tumingin si Leandro sa assistant. "Kanina po... parang hindi maganda ang lagay ni Ma'am Amara."

Nanahimik si Leandro. "Nabalitaan ko pong kakagaling lang pala niya sa ospital." Nanigas ang kamay niyang may hawak na ballpen.

"At mukhang hindi pa siya tuluyang nakakabawi."

Hindi agad nagsalita si Leandro. Naalala niya ang maputlang mukha ni Amara at ang paraan ng pagkakahawak ni Lucien dito. Hindi niya alam kung bakit, pero sa unang pagkakataon ay nakaramdam siya ng kakaibang kaba.

.....

Samantala, sa laboratory, muling naupo si Amara sa harap ng computer. Binuksan niya ang lumang project na iniwan niya tatlong taon na ang nakalipas.

Ilang sandali niya itong pinagmasdan bago dahan-dahang ngumiti. "Panahon na para tapusin kita."

Muli niyang ipinatong ang mga daliri sa keyboard. Isa-isang bumalik ang mga ideyang matagal niyang isinantabi. Hindi na siya ang dating Amara na umiikot ang mundo sa asawa ngayon, sisimulan na niyang buuin ang buhay na minsan niyang isinuko.