The Billionaire's Substitute Bride

Pag dating ko sa bahay, nakita ko na lamang na nasa labas na ang mga gamit ko pati na rin ang maleta.

“B-bakit…”

Nagmadali akong tumakbo papasok ng bahay. Nakita ko na may ilang lalaking nagbubuhat palabas ng ilan kong gamit.

“Anong ginagawa niyo? Bakit nito pinapakialaman gamit ko? Ano ‘to, mama?”

“Hindi ka nakapag bayad ng renta ng kwarto mo ng ilang buwan, kaya naman sa iba ko na lang paparentahan,” mahinahon niyang saad. Na para bang hindi niya ako anak.

“R-renta? Pero ma, anak mo ‘ko!”

“Noong kami pa ng papa mo, oo. Pero tutal patay naman na ang ama mo, hindi na. May pamilya na ako, Yssa.” Hinigpit niya nang yakap si Patricia. Bakas naman sa mukha nito na tuwang-tuwa sa nangyayari.

“T-teka…pero saan naman ako titira? Sana naman lang sinabihan niyo ako para nakapag handa ako,” reklamo ko.

“Aba! Problema ko pa ba ‘yon? Malawak ang kalsada, Yssa. Kahit saan pa ‘yan. Wala akong pakialam basta huwag lang dito.”

Habang ang bago naman niyang anak na si Patricia at ang bagong asawa na si Leo ay nagtatawa lamang sa tabi.

“Ano, masaya na kayong dalawa?” diretso kong tanong habang naka krus ang braso.

“Lumayas ka na, Yssa. Huwag mo na idamay pa sila Patricia at Leo.”

Tiningnan ko lang sila ng masama. “Fuck you. All of you. You know what, maganda na rin ito tutal puro demonyo rin naman nakatira dito.” Kinuha ko ang maletang natitira. “Huwag kayo mag-alala dahil babalikan ko itong mga gamit ko.”

Umalis na ako. Sinubukan kong makiusap sa mga kakilala ko kung saan pwede makituloy kahit sandali. Pero wala akong napakiusapan.

Nakaupo ako sa tabi ng daan at desperadang tumatawag kung kanino at nagbabaka sakali. Hanggang sa bumuhos na ang malakas na ulan. Nanatili akong nakatayo sa gilid ng saradong tindahan habang yakap ang sarili dahil sa sa sobrang lamig. Gutom at pagod na rin ako.

“Hayst.” Bigla kong naalala ang mga gamit ko na nasa labas ng bahay. Masyadong malakas ang ulan kaya mas mabilis mababasa ang mga ito.

Susugurin ko na sana ang ulan nang biglang may bumangga sa akin. “Aray!”

Natumba ako sa basang kalsada dahil sa lakas ng pagkakabangga sa akin ng lalaki. Una kong chineck ang cellphone ko.

“Sorry,” ani ng lalaki. Inilahad nito ang kamay niya.

Tumingala ako para tingnan siya ng masama. “Sayo na lang ‘yang sorry mo. Nabasag mo ang cellphone ko.” Tumayo ako mag-isa at pinagpagan ang damit dahil naputikan.

“Sorry,” sabi niya bago ako isandali sa pader at halikan.

“Ano bang—” Dahil sa pagkabigla, hindi na ako nakapag-react. Para akong naging estatwa.

Maya-maya lang ay mga lalaking nanakbo at lumagpas sa amin. Naka black na suit ang mga ito. Para silang may hinahabol.

Nang mawala na sila, natauhan ako. Mabilis ko siyang itinulak at sinampal bago sipain sa bayag.

“Ah—Aray…” Halos hindi niya maituwid ang pagsasalita gayundin ang pagtayo dahil sa pag inda ng sakit.

“Masakit?” sarkastiko kong tanong.

“A-Ano ba sa tingin mo itong bayag ko? Piñata—Aray…”

“‘Yan ang napapala ng mga bastos na lalaking tulad mo.”

May isang lalaki pang nahuli. Mabilis itong nanakbo papunta sa kanya. “Sir, ano pong nangyari?” nag-aalala nitong tanong. Tumingin ito sa akin ng masama. “Ikaw ba—”

“No. It’s my fault. J-Just take me home.”

“Yes, sir.”

“And…” Lumingon siya sa akin. “Take her.”

Napakunot ang noo ko dahil sa pagtataka. “Ano’ng take her? Ayoko. Hinde."

“Boys, grab her.”

May dalawang lalaki na biglang sumulpot at pwersahan na binuhat ako papasok sa itim na kotseng kakaparada lamang sa tapat namin.

“Ano ba! Bitawan niyo ako!”

Pero kahit anong sigaw ko, hindi pa rin sila nakikinig. Wala rin naman silbi kung sisigaw ako dito dahil sarado ang mga tindahan at nasa loob lahat ng tao dito sa kalye dahil sa sobrang lakas ng ulan na akala mo bumabagyo na.

Nang maipasok na nila ako sa loob, ini-lock niya nag p***o para hindi na ako makaalis. May ngiting mapang insulto na gumuhit sa labi niya.

“Palabasin niyo ako.”

“Hinde.”

“Arghhhhh!” Iritadong napasabunot ako sa sariling buhok at ginulo ito dahil sa sobrang bwisit. “Pwede bang palabasin mo na ako dito dahil may kailangan ako puntahan?”

"Let’s go.” Sa halip na sagutin ako, inutusan niya ang driver. “Bring us to my house.”

“Bingi ka ba?”

“I heard you, Ms. Annoying.”

Napataas ang dalawa kong kilay at napabuga sa hangin. “Alam mo bang kinasusuklaman ko mga tulad mong antipatiko?”

'“So, you found me irritating and unpleasant, huh? And did any one has ever told you na nakakarindi ang pagiging maingay mo?”

“Edi kung naririndi ka pala, pakawalan niyo na lang ako. Hindi nga kita kilala e. Binangga mo ako, binasag ang cedllphone ko, hinalikan ako, at kinidnap. Ngayon, gusto mo na ako pa ang mag Ms. Behave dito?”

“Fine!” sigaw niya. “I’m sorry. I’m sorry. So please, can you just fucking shut up?”

“At ikaw pa—”

“Silence.”

Hindi na ako nagsalita. Tinapunan ko na lang siya ng matalim na tingin. At inikrus ang braso dahil sa inis.

Pilit ko munang ikinalma ang sarili ko. Lumipas ang ilang sandali bago kami makarating sa isang villa.

“Taray, dito ka nakatira?” sarkastiko kong tanong.

Pero hindi siya sumagot na para bang hindi niya narinig ang sinabi ko.

Huminto ang sasakyan sa harapan ng malaking mansion. May mga ilang maid na nakatayo sa entrance.

“Good evening, Mr. Kingsley,” bati ng mga ito. Pero hindi niya binati pabalik ang mga ito.

“Good evening, po,” bati ko naman. Nakipag kamay pa ako isa-isa sa kanila.

Nahuli na ako pumasok dahil sa dami nila. Noon ko lamang na-realize na nakatingin pala siya sa akin.

Lumapit ako sa kanya. “See? It’s not that hard to respect them.”

Tinalikuran niya ako na walang sinasabi. Wala ring ano man na emosyon siyang ipinakita.

Nagkibit-balikat na lamang ako at sinundan siya papasok. Hanggang sa makarating kami sa sala kung saan may fireplace.

Naupo siya sa tapat ng fireplace at may lumapit na isang maid para bigyan siya ng coat.

“Hindi ko alam kung anong balak mo bakit mo ako dito dinala. Papalagpasin ko na ang nangyari basta’t pabalikin niyo na lang ako,” pakiusap ko.”Please…”

Humarap siya s akin at sa wakas ay nagsalita. “Ayokong may utang na loob sa ibang tao. That is why I want to repay you for what happened especially about the phone and the…kiss." Humigop pa ito ng kung ano man na nasa tasa. “That is the very reason why I forced you to come with me.”

Inirapan ko siya sa sobrang stress. “I don’t care, okay? Mahirap bang mag sorry? Genuinely? At isa pa, wala akong panahon para sa ganitong mga bagay.”

“And why is that?”

“Complicated masyado ang reason. At tsaka, kahit naman sabihin ko, I am sure na hindi maiintindihan ng isang mayaman na tulad mo.”

Napabuga ito sa hangin. “And you dare to judge me?”

Hindi ko alam kung ano ang dapat ko maging reaksiyon ngayon. Gusto ko magwala para lang pakawalan na niya ako. “Can you just let me go? Wala akong panahon mag explain sa mga taong tulad mo.”

Inilapag niya ang wine sa maliit na mesa malapit sa fireplace. Dahan-dahan siyang lumapit sa akin habang nakatingin ng matalim. May ngiting nakaguhit sa kanyang labi na hindi ko mawari kung galit, tuwa, o inis.

Nang sa wakas ay malapit na siya sa akin, huminto siya ilang distansya lang ang layo. Sapat na para manigas ako sa kinakatayuan.

“Then what am I like?” Yumuko siya para pumantay ang mukha niya sa mukha ko, habang nakapamulsa.