CHAPTER 1: BETRAYED

Ivy

Ang tunog ng paitok na gavel na pumatak sa kahoy na mesa ay tila musika sa aking tainga.

"The defense rests its case, Your Honor."

Dahan-dahan akong umupo sa aking pwesto sa gitna ng simulated courtroom sa loob ng College of Law building. Ayos na ayos ang aking buhok sa isang neat bun, walang kaimbit-imbit na lukot ang aking pormal na black blazer, at nananatiling matatag ang aking postura.

Sa loob ng dalawang oras na mock trial, hinimay-himay ko ang bawat butas sa argumento ng aking kalaban. Bawat probisyon ng Revised Penal Code, bawat jurisprudence na aking binanggit, at bawat ebidensyang aking iniharap ay walang kapintas-pintas.

Nang tumayo ang aming professor na nagsisilbing judge upang maglabas ng verdict, tahimik ang buong silid.

"Phenomenal performance, Ms. Mirano," nakangiting pahayag ng aming professor habang inaayos ang kaniyang salamin. "You delivered a masterclass in cross-examination. Perfect score for tonight’s mock trial. Congratulations."

Nagpalakpakan ang aking mga kaklase. Ang ilan ay lumapit pa upang tapikin ang aking balikat at bumati. Sa edad na dalawampu't tatlo, ako ang pinakabatang graduating student sa aming batch—at ang consistent top student ng buong departamento. Para sa akin, ang batas ay hindi lang basta kurso o propesyon; ito ang aking buhay. Sanay akong kontrolado ang lahat gamit ang lohika, facts, at disiplina.

Nang makalabas ako ng silid-aralan at makalakad sa hallway ng unibersidad, agad kong kinuha ang aking telepono mula sa aking bag. Ginawaran ko ng tingin ang screen.

Walang message mula kay Lance.

Napabuntong-hininga ako habang may bahagyang ngiti sa aking mga labi. Si Lance Salvador—ang aking boyfriend sa loob ng tatlong taon—ay palaging abala. Alam kong marami siyang inaasikasong negosyo at pampamilyang obligasyon, kaya intindido ko.

Dinala ko ang aking mga hakbang patungo sa aking kotse. Dahil gabi na at tapos na ang aking huling malaking requirement bago ang graduation, naisipan kong i-surprise si Lance. Nagmaneho ako patungo sa isang mamahaling wine shop upang bumili ng isang bote ng kaniyang paboritong Merlot, bago deretsong nagtungo sa luxury condominium complex kung saan siya nakatira.

Nang makarating sa elevator, hawak ko ang bote ng wine at ang aking bag habang idinidikit ang aking duplicate keycard sa scanner ng p***o ng penthouse unit ni Lance. May sarili akong access dahil matagal na kaming magkasama, bagaman pormal at may hangganan pa rin ang aking pananatili roon.

"Click."

Tumunog ang electronic lock. Dahan-dahan kong itinulak ang p***o.

"Surprise, Lance—"

Napatigil ako sa aking pagsasalita. Napako ang aking mga paa sa marmol na sahig ng foyer.

Hindi madilim ang condo tulad ng aking inaasahan. Maliwanag ang mga ilaw sa sala. At sa mismong sahig, mula sa entrada patungo sa pasilyo ng master bedroom, ay nakakalat ang mga damit. Isang pares ng kulay pulang high heels, isang itim na lace bra, at ang pormal na polo shirt ni Lance.

Nanlamig ang aking buong katawan. Tila biglang nawalan ng hangin ang aking mga baga habang ang mabilis na tibok ng aking puso ay pinalitan ng isang matinding kaba.

Habang dahan-dahan akong humahakbang papalapit sa bahagyang nakabukas na p***o ng kwarto, nagsimulang umabot sa aking tainga ang mga tunog na pumutol sa aking paghinga. Ang ungol ng isang babae at ang pamilyar na boses ng lalaking pinagkatiwalaan ko sa loob ng tatlong taon.

"Mmm... Lance, wait..." maarteng hudyat ng boses ng babae sa loob. "Pano 'yong girlfriend mong Law student? Baka biglang dumating 'yon at mahuli tayo?"

Narinig ko ang isang mababang tawa mula kay Lance—ang tawang kabisadong-kabisado ko, ngunit sa pagkakataong ito ay may halong lamig at pang-uuyam.

"Si Ivy?" panunuya ni Lance habang naririnig ang kaluskos ng kama. "Don't worry about her. Masyadong busy 'yon sa pag-aaral. Tsaka boring at masyadong banal 'yon para pumunta rito nang walang pasabi."

"Really? Pero bakit nakatagal ka sa kaniya ng tatlong taon?" tanong ulit ng babae habang humihikbi sa pagnanasa.

"Dahil kailangan ko ang utak niya," mabilis na sagot ni Lance na walang kaabog-abog. "Ginagamit ko lang naman ang kaalaman niya sa batas para protektahan ako sa mga legal trouble ko at sa mga sermon ng stepfather ko. Kapag nakagraduate na 'yon at nakuha ko na ang gusto ko, aayusin ko rin ang hiwalayan namin."

Para bang may malaking maso na humampas sa aking dibdib. Ang aking mga kamay ay nagsimulang manginig. Ang bote ng Merlot na hawak ko ay halos mabitawan ko sa sobrang panghihina ng aking mga daliri.

Ang lalaking inakala kong aking kakampi, ang lalaking pangarap kong makasama pagkatapos kong pumasa sa Bar exam... ay ginagawa lang pala akong kasangkapan.

Umayaw ang aking utak na tanggapin ang katotohanan, ngunit ang aking mga mata ay hindi nagsisinungaling nang masilip ko sa maliit na siwang ng p***o ang dalawang katawang naglapat sa ibabaw ng kama.

Napaatras ako. Ang matatag at walang kinatatakutang top Law student na katatapos lang manalo sa mock trial ay biglang naglaho. Pinalitan ito ng isang basag na babaeng nalunod sa matinding sakit at kapabayaan.

Hindi ako nakapagsalita. Hindi ko kayang pumasok at mag-eskandalo. Ang aking pride at dignidad bilang isang Mirano ay pilit na gumagapang upang pigilan akong magwala sa harap ng ganoong klaseng kababuyan.

Pumatak ang unang mainit na luha sa aking pisngi, kasunod ng isa pa, hanggang sa maging tuluy-tuloy na pag-agos.

Napakagat-labi ako upang pigilan ang aking pag-hagulgol. Mabilis akong tumalikod at patakbong tinahak ang pasilyo patungo sa p***o ng condo. Nanginginig ang aking mga kamay nang buksan ko ang p***o at lumabas.

Sa loob ng elevator, habang bumababa ito patungong parking lot, napasandal ako sa salamin na pader. Ang mga luhang aking pinipigilan ay tuluyan nang bumuhos. Niyakap ko ang aking sarili habang ang aking mga balikat ay nauuga sa matinding pag-iyak.

Ibinigay ko ang lahat. Ang aking oras, ang aking tiwala, at ang aking pagmamahal. Ngunit sa huli, isa lang pala akong gamit na itatapon kapag wala nang pakinabang.

Nang makarating ako sa aking kotse, pumasok ako sa driver's seat at doon ibinuhos ang lahat ng sakit. Napahilig ang aking ulo sa manibela habang umiiyak nang walang patid.

Sa aking isip, paulit-ulit na nagre-replay ang mga salita ni Lance: Boring. Banal. Ginagamit lang.

Dahan-dahan kong inangat ang aking mukha at tiningnan ang aking sarili sa rearview mirror. Ang aking mga matang sanay na nakatitig sa mga libro at batas ay punong-puno ng luha at pamamaga.

Niyakap ko ang bote ng wine na dapat ay para sa aming celebration. Sa gitna ng aking pagluha, isang bagong pakiramdam ang dahan-dahang lumabas mula sa aking nadurog na puso—isang matinding galit na unti-unting lumalamon sa aking sakit.

Pinunasan ko ang aking mga luha gamit ang likod ng aking kamay. Pinalitan ko ng giya ang kotse at mabilis na pinatakbo ito malayo sa lugar na iyon.