CHAPTER 2: WRONG DOOR

Ivy

Hawak ang manibela, hindi ko alam kung saan ako dinadala ng aking mga paa at ng patuloy na pag-andar ng kotse. Bawat ilaw ng poste na dumadaan sa aking bintana ay nag-iiwan ng malabong bakas dahil sa luhang muling nagbabadyang pumutok sa aking mga mata.

Boring. Banal. Ginagamit lang.

Ang mga salitang iyon ni Lance ay paulit-ulit na pumutok sa aking utak na parang lason. Sa buong buhay ko, pilit kong ginawa ang lahat nang tama. Naging mabuting anak, naging top student, naging perpektong girlfriend na hindi gumagawa ng anumang gulo. At ano ang nakuha ko? Naging katawa-tawa ako sa mata ng lalaking pinaglaanan ko ng tatlong taon ng buhay ko.

Nang maramdaman ko ang matinding sakit sa aking dibdib, itinabi ko ang kotse sa harap ng isang gusaling may kumukutitap na madilim na pulang ilaw: The Black Velvet.

Isang eksklusibong VIP lounge at underground club para sa mga mayayaman, pulitiko, at makapangyarihang tao sa lungsod. Alam ko ang reputasyon ng lugar na ito—puno ng mga taong may maitim na lihim. Dito hindi nag-e-exist ang batas ng korte.

Ito ang perpektong lugar para sa akin ngayong gabi. Dahil ayaw ko nang maging mabait. Ayaw ko nang maging legal. Gusto kong makalimot.

Pumasok ako sa loob. Salungat sa maingay at pader-pader na tugtugan sa mga karaniwang bar, ang The Black Velvet ay may mababang jazz music, amoy ng mamahaling tabako, at may malamig at misteryosong kapaligiran. Umupo ako sa isang bakanteng stool sa mismong bar counter.

"Isang bote ng pinakamatapang na tequila. No ice, no lemon," bungad ko sa bartender.

Nagtaas ng kilay ang bartender habang nakatitig sa akin—siguro dahil nakasuot pa rin ako ng pormal na black blazer at pencil skirt mula sa aking mock trial. Pero wala akong pakialam. Inihapag niya ang bote at ang shot glass sa harap ko.

Nilagok ko ang unang shot. Gumapang ang matinding init mula sa aking lalamunan patungo sa aking tiyan. Napapikit ako habang lumalabas ang matapang na amoy ng alak.

Kasunod ang ikalawa. Ikatlo. Ikaapat.

Sa bawat lagok, nararamdaman ko ang dahan-dahang pagluwag ng mahigpit na buhol sa aking dibdib. Ang kontrol, lohika, at disiplina na maingat kong itinayo bilang isang Law student sa loob ng maraming taon ay dahan-dahang nababasag at natutunaw.

Nang halos kalahati na ng bote ang aking naiinom, nagsimulang umikot ang buong paligid. Ang mga ilaw ay naging malabo at ang amoy ng alak ay nagpalutang sa aking isip. Ramdam ko ang matinding init sa aking mga pisngi at ang pagkabigat ng aking mga talukap.

Kailangan kong magbawas ng init at mag-ayos sa banyo.

Bumaba ako sa stool. Bahagyang sumuray ang aking mga hakbang habang nakahawak sa pader. Nilakad ko ang isang madilim na pasilyo sa likod ng bar. Sa dulo ng pasilyo, may nakita akong dalawang malalaking p***o na gawa sa maitim na mahogany wood. Dahil sa labis na kalasingan at kawalan ng malinaw na paningin, pumasok sa utak ko na ito na ang comfort room.

Pinihit ko ang brass na hawakan at tuloy-tuloy na pumasok nang walang katok.

"Gusto ko lang namang mag-ayos..." bulong ko sa aking sarili habang isinasara ang p***o sa aking likod.

Ngunit salungat sa inaasahan kong banyo, walang sink o salamin sa aking harap.

Pumasok ako sa isang malawak at dimly lit na executive office suite. Amoy lumang leather, mamahaling bourbon, at may kakaibang amoy ng usok at pulbura.

Sa gitna ng silid ay may isang malaking mahogany desk. Sa ibabaw nito ay nakabukas ang dalawang kulay itim na briefcase—ang isa ay puno ng makakapal na bundle ng dolyar, habang ang isa naman ay naglalaman ng mga brick ng kulay puting pulbos. Katatapos lang ng isang napakalaking underground transaction.

At sa likod ng desk, nakatayo ang isang matipunong lalaki na kasalukuyang isinusuot ang kaniyang dark tailored suit jacket.

Napatigil ang lalaki sa kaniyang pag-aayos ng kaniyang cuffs. Dahan-dahan siyang humarap sa akin.

Nang maglapat ang aming mga mata, tila biglang tumigil ang ikot ng mundo.

May taglay siyang napakalakas, malamig, at nakatatakot na awra. Ang kaniyang mga balikat ay malapad, matipuno ang kaniyang built, at ang kaniyang mukha ay tila lilok ng matigas na marmol—may matatalim na panga at mga matang kulay abo na tila nakikita ang pinakamalalim mong lihim sa isang tingin lang.

May dalawang bodyguard sa gilid na mabilis na humawak sa kani-kanilang mga baril na nakatago sa ilalim ng kanilang coat nang makita ako, ngunit itinaas lamang ng lalaki ang kaniyang kamay—isang simpleng galaw upang patigilin sila.

"Lumabas kayo," malamig at baritonong utos ng lalaki.

Mabilis at tahimik na lumabas ang dalawang bodyguard, isinara ang p***o at naiwan kaming dalawa sa gitna ng nakalulunod na katahimikan.

Bahagya siyang naglakad palabas mula sa likod ng desk at sumandal doon, nakatitig sa akin habang nakatitlop ang kaniyang mga braso sa dibdib. Walang bahid ng pagnanasa sa kaniyang mukha—puro autoridad, pagninilay, at malamig na kalkulasyon.

"Mali ang pintong pumasukan mo, Miss," marahang pahayag ng lalaki. Ang boses niya ay mababa at malalim. "Hindi ito ang banyo."

Sumuray ako nang bahagya habang nakatitig sa kaniya. Dahil sa alak at sa matinding emosyong nagwawala sa aking dibdib, hindi ako nakaramdam ng takot. Sa halip, napalitan ito ng isang kakaibang tapang.

"Alam ko..." sagot ko habang pinipilit na tumayo nang straight.

Isang kilay ang dahan-dahang itinaas ng lalaki. "Lasing ka. Lumabas ka na bago ko pa tawagin ang mga tauhan ko para kaladkarin ka palabas."

Ang kaniyang pagiging kontrolado at pagiging pormal ay lalong nagpa-igting sa emosyong pumupuno sa akin. Lumapit ako sa kaniya—bawat hakbang ko ay mabigat at puno ng kalasingan, hanggang sa tumigil ako sa mismong harap niya.

Inangat ko ang aking mukha para tignan siya.

"Sa buong buhay ko, naging maayos ako. Naging perpekto. Pero ginawa lang akong tanga. Gusto ko lang makalimot... kahit ngayong gabi lang."

Pumatak ang aking mga luha matapos kong sabihin iyon. Lahat naman ginawa ko para sa aming dalawa ni Lance.

Nakita ko ang bahagyang pagbabago sa mga mata ng lalaki. Tinitigan niya ang luha sa aking pisngi, at dahan-dahan niyang inangat ang kaniyang kamay. Gamit ang kaniyang hinlalaki, dahan-dahan niyang pinunasan ang aking luha.

"Gusto mong makalimot?" mahinang tanong niya, ang boses niya ay parang bulong ng isang gabi. "Sigurado ka ba na ako ang gusto mong gamitin para doon? Dahil kapag ako ang pumasok sa buhay mo… walang atrasan ‘to."

Tumingin ako sa kaniyang mga mata. Inabot ko ang kaniyang suit jacket at dahan-dahan siyang hinila pabaon sa akin.

"Yes, claim me, Mister," sagot ko.

Doon na dahan-dahang nawala ang malamig na pader ng lalaki. Sa halip na maging agresibo, iniyakap niya ang kaniyang malaking braso sa aking baywang upang alalayan ako, bago niya dahan-dahang inangkin ang aking mga labi sa isang malalim, matimpi, ngunit puno ng pagnanasang halik.