CHAPTER 5: WE MET AGAIN, MISTER

Ivy

Gabi ng family dinner. Nag-ayos ako nang maigi—isang simpleng navy blue cocktail dress na lagpas-tuhod, kaunting makeup, at pormal na ayos ng buhok. Mukha akong isang pormal na Law student na handang makipagharap sa isang aristokratikong pamilya.

Nang marinig ko ang busina ng kotse ni Lance sa labas ng aking apartment, dahan-dahan akong bumaba. Ngunit paglapit ko sa kaniyang mamahaling sasakyan, agad na huminto ang aking mga hakbang.

Nakatayo si Lance sa tabi ng driver's door, habang sa passenger seat... nakaupo ang aking itinuturing na matalik na kaibigan—si Yana.

Naka-off-shoulder na pulang vestido si Yana, napakakapal ng makeup, at may malaking ngiti sa kaniyang mga labi habang nakatitig sa akin mula sa salamin ng kotse.

"Ivy! Mabuti naman at nakababa ka na," masayang bati ni Lance, na tila walang anumang kasalanang ginawa. "Isinama ko na si Yana. Sinundo ko siya kanina kasi sabi niya boring naman daw kung dalawa lang tayo, at saka gusto niya ring makakilala ng mga matataas na tao sa Salvador Group."

Tinitigan ko si Yana. Ang kaibigang kasama ko sa bawat puyatan sa Law school, ang kaibigang iniyakan ko noong nakaraang araw... ay narito ngayon, nakaupo sa pwestong dapat ay akin, wearing the scent of cheap victory.

"Hi, Ivy!" maarteng kaway ni Yana. "Okay lang naman sa'yo na rito ako sa harap, 'di ba? Nahihilo kasi ako kapag sa backseat ako nakaupo, eh."

Tinitigan ko sila pareho. Isang malamig na ngisi ang gumuhit sa loob ng aking isip. Mga walang hiya.

"It's fine," malamig kong sagot. Wala na akong nagawa kundi ang buksan ang p***o ng backseat at doon umupo nang tahimik.

Ilang minutong biyahe ang lumipas bago kami nakarating sa isang napakalaking grand banquet hall sa exclusive estate ng pamilya Salvador.

Pagpasok pa lang ng sasakyan sa napakahabang driveway, ramdam na agad ang matinding kapangyarihan at karangyaan. Nakalinyang parang mga sundalo ang daan-daang 'men in black'—mga pormal at armado na bodyguard na may nakakabit na earpiece. Ang mismong hall ay gawa sa matataas na grand marble pillars, malalaking crystal chandeliers, at may mga klasikong orchestra na tumutugtog sa gilid.

Nang makabababa kami ng kotse, agad na pumasok sina Lance at Yana. Nakakapit si Yana sa braso ni Lance habang ako naman ay tahimik na nakasunod sa kanilang likuran na parang isang personal assistant o alalay.

Ilang matatandang lalaki na nakasuot ng mamahaling tuxedo—ang mga elders ng Salvador Family—ang agad na lumapit sa amin.

"Lance, my boy!" bati ng isang matandang elder na may hawak na wine glass. Tumingin ito kay Yana na nakakapit sa braso ni Lance. "Oh, so this is your girlfriend? Napakaganda at napakaseksi namang bata. Bagay na bagay sa'yo."

"Ah, Elder Thomas—" susubukan sana ni Lance na magpaliwanag, ngunit mabilis siyang pinutol ni Yana.

"Thank you po, Sir!" maarteng ngumiti si Yana at lalong humigpit ang kapit sa braso ni Lance. "Napakaganda naman po ng estate ninyo."

Tumingin sa akin ang matandang elder nang may pagtataka. "At sino naman ang isang 'yan? Ang iyong sekretarya?"

"Ah, yes... kaibigan po namin," mabilis at walang alinlangan na sagot ni Lance habang nakatingin sa akin nang may pagbabanta.

Hindi ako kumibo. Hindi ako nag-eskandalo. Sa halip, ginawaran ko lang sila ng isang pormal at malamig na ngiti. Sige lang, magpakasaya kayo. Mas mataas ang lipad ninyo ngayon, mas masakit ang pagbagsak ninyo mamaya.

Inimbitahan na ang lahat na maupo sa isang napakahabang dining table na gawa sa solid mahogany wood. Sa gitna nakaupo sina Lance at Yana, habang ako ay nasa pinakagilid—isang tahimik na tagapanood sa sarili kong buhay.

"Nasaan na ba ang Stepfather mo, Lance?" tanong ng isa pang elder. "Sabi niya ay papunta na siya. Alam mo namang napaka-strikto ng taong iyon pagdating sa oras."

"Papunta na raw po siya mula sa kaniyang pribadong helipad," nanginginig na sagot ni Lance.

Ilang segundo ang lumipas, biglang tumahimik ang buong banquet hall.

Ang mga 'men in black' sa paligid ay sabay-sabay na tumayo nang straight at yumuko. Ang p***o ng grand hall ay bumukas nang malakas.

Narinig ang mabibigat at punong-puno ng autoridad na mga hakbang ng sapatos sa ibabaw ng marble floor.

"Nandito na siya..." bulong ng mga elders habang mabilis na tumatayo mula sa kani-kanilang mga upuan bilang paggalang.

Dahan-dahan kong inangat ang aking mga mata patungo sa p***o.

At sa sandaling iyon, tila huminto ang ikot ng aking mundo. Ang aking paghinga ay tuluyang naipit sa aking lalamunan.

Nakatayo sa dulo ng mahabang hall ang isang napakatangkad na lalaki. Nakasuot siya ng tailored charcoal-grey suit. Ang kaniyang matalim na panga, ang matinding kurba ng kaniyang ilong, at ang kaniyang dark, dangerous eyes na tila kayang pumatay ng tao sa isang tingin lang.

Siya.

Ang misteryosong lalaki sa The Black Velvet. Ang lalaking umangkin sa akin magdamag. The one who claimed me.

Bahagyang lumaki ang aking mga mata habang ang puso ko ay nagwawala sa matinding pagkabigla. Anong ginagawa niya rito?!

Mabagal ngunit puno ng kapangyarihan ang kaniyang lakad patungo sa kabisera ng mesa. Nang dumating siya sa gitna, huminto ang kaniyang matatalim na mata kina Lance at Yana na nakatayo habang nakahawak pa rin si Yana sa braso ni Lance.

Lumapit ang pinakamatandang elder at yumuko nang bahagya.

"Welcome, Head of the Family. Good evening, Mr. Vladimir Salvador."

Vladimir Salvador.

Ang pangalang iyon ay tila isang malakas na kulog na yumanig sa aking buong pagkatao.

Dahan-dahang gumala ang matalim na tingin ni Vladimir sa paligid ng mesa... hanggang sa tuluyan itong tumapat sa akin na nakaupo sa pinakagilid.