DIVORCE IS NOT AN OPTION, IT'S MY CHOICE

Isang buwan na ang lumipas mula nang magpaalam si Gabriel Saavedra sa kanyang asawang si Monica Ramirez na may aasikasuhing business sa Batangas. At ngayon ang itinakdang araw nang kanyang pagbabalik. Kaya hindi magkanda-ugaga si Monica sa paglilinis dahil gusto niya ay madatnan ng asawa ang malinis at maaliwalas na bahay.

Isa pa sa ikinatutuwa niya ay ngayon ang Third Anniversary ng kanilang kasal. Kaya abala din siya sa pag-aayos ng mga pagkain at regalo na ibibigay niya sa asawa. Nag-ayos pa siya ng sarili at matiyagang naghintay sa pagdating nito. Pero habang lumalalim ang gabi, nakakaramdam siya ng kakaibang kaba. Alas-nuebe na kasi pero hindi pa rin nakakauwi si Gabriel. At hindi rin kasi ito nagreply sa message niya pati na rin sa tawag. Habang nakaupo sa lamesa ay bigla na lang tumunog ang cellphone niya. Akala niya ay asawa na niya ito pero galing ang tawag kay Raya, ang kapatid ni GabrieL, sister-in-law niya.

“Ate, may sinend ako sa messenger mo. Pakitingnan po. I’m sorry,” malumanay na sabi ng babae sa kabilang linya. Batid ang matinding lungkot sa boses nito. At hindi niya maintindihan kung bakit humihingi ito ng pasensya sa kanya.

“Sige,” sagot ni Monica at mabilis na ibinaba ang tawag. Binuksan niya ang natanggap na mensahe. Ang kaninang ngiti ay napalitan ng gulat at matinding pagkadismaya. Nanginginig ang mga kamay niya habang pilit na pinipigilan ang mga luhang kanina pa gustong bumagsak.

Ang kaninang hawak niyang babasaging baso ay nahulog sa sahig at nabasag. Ang mga bubog nito ay kumalat kung saan-saan at tumama ang iba sa kanyang paa. Kahit nasugatan na siya at tumutulo pa ang dugo ay parang wala siyang nararamdaman. Namamanhid din ang katawan niya. Naghalo-halo na kasi ang nararamdaman niya, galit, sakit, pagkadismaya at matinding kalungkutan.

Nagsend si Raya ng isang screenshot mula sa isang post sa social media. Pinapakita sa post na nirentahan ni Gabriel ang isang kilalang resort sa Batangas para lang sa birthday ng isang batang lalaki. Nandoon si Gabriel, nandoon si Ericka, ang babaeng anim na taon niyang minahal bago dumating si Monica. Nandoon din ang bata na sinasabing anak nila. Isang kumpletong pamilya na hindi niya maibigay sa asawa. At ang caption ay…“Cheers to another life of our son,” Tiningnan pa niya ang ibang larawan kung saan nakasakay sila sa isang yate, nanunuod ng fireworks at ang pinakamasakit na nakita niya ay ang ngiti ni Gabriel na kahit kailan ay hindi niya nakita kapag magkasama sila.

Ang mga larawan ay punong-puno ng kasiyahan at pagmamahal. Hindi alam ni Monica kung ano ang gagawin. Nablangko ang isip niya dahil sa sakit na nararamdaman. Hindi siya makapaniwala na kayang magsinungaling ni Gabriel sa kanya. Ang screenshot, ang mga larawan ang dahilan kung bakit lahat ng natitira niyang pagtitiwala at pagmamahal sa asawa ay biglang nawala. Napalitan ito ng matinding pagkadismaya.

Tatlong taon. Tatlong taon ang sinayang niya sa puder ng kanyang asawa.

Sinubukan niyang tawagan si Gabriel.

“ A-answer your phone,” nauutal na bulong niya habang hawak ng mahigpit ang cellphone. Sa wakas ay nagring ito, humugot siya ng malalim na buntong-hininga dahil handa na sana siyang magtanong pero pinatayan naman siya nito ng tawag. Halos manlumo siya dahil sa pag-aabandona sa kanya ng sariling asawa.

Napatingin ulit siya sa kanyang cellphone ng bigla itong magvibrate. Isang mensahe ang nagpop-up sa inbox niya.

“Dont call me, I’m busy.”

Isang mensahe na ang ibig sabihin ay wala siyang pakialam sa kanyang asawa. Hindi maiwasang mapahawak ni Monica sa kanyang sintido dahil sa pagkirot nito, isabay pa ang pananakit ng kanyang dibdib dahil sa labis na emosyon.

“I hate you, Gabriel!” malakas na sigaw ni Monica. Napaupo siya sa sahig. Hinang-hina siya habang umiiyak.

Knock! Knock!

Napatingin si Monica sa pintuan, dahan-dahan siyang tumayo at naglakad papunta doon. Binuksan niya ang pintuan. Agad na yumakap sa kanya si Raya.

“Walang-hiyang Gabriel ‘yan! Matapos mong hintayin, nagawa pang magloko!” sigaw ni Raya.

“Tahan na. Hindi mo dapat iniiyakan ang lalaki na iyon,” malumanay na dugtong niya habang inaalo si Monica.

Maya-maya ay bumitaw si Monica at naupo sa sala.

“Ano man ang maging plano mo ay susuportahan kita, ate,” napangiti si Monica. Kahit paano ay may kakampi siya. Biglang pumasok sa isip niya ang kanyang ina na kakatapos palang operahan sa puso na hanggang ngayon ay nagpapagaling pa rin sa hospital. Hindi siya maaaring mastress kaya hanggat kayang itago ni Monica ang sakit ay gagawin niya.

“Kakausapin ko ang kapatid mo pagbalik niya rito,” walang-ganang sabi ni Monica.

“Sige, ate. Aalis na muna ako. Sinecure ko lang na wala kang gagawing masama sa sarili mo. Malulungkot ako. Please, pakatatag ka,” malungkot na sabi ni Raya at mabilis na lumabas ng bahay.

Nanatili si Monica sa bahay. Sa bahay kung saan nagsimula ang lahat. Kahit saang bahagi siya tumingin ay naaalala niya si Gabriel. Ang pagmamahalan nila na isa palang pagkakamali. Alam naman ng lahat kung gaano kagusto at kamahal ni Monica si Gabriel. Bata pa lang ay gusto na niya ito. Alam niya umpisa pa lang na pinakasalan lang naman siya ni Gabriel dahil sa isang kasunduan, upang lalong makilala ang pamilya at kompanya nila. Sa loob ng tatlong taong pagsasama nila akala ni Monica ay nakuha na niya ang pagmamahal ng asawa pero hindi pa pala. Sakit lang ang nakuha niya dahil sila nga ang magkasama, si Ericka naman ang hinahanap niya. Si Ericka ang totoong mahal niya. At si Monica? Isang panakip butas lang niya.

“It is time to end this,” bulong niya sa sarili. Hindi niya namalayang nakatulugan na pala niya ang pag-iyak.

 Sa isip ni Monica ay gusto na niyang layasan ang asawa pero ang puso niya, hindi ito magawang iwanan. Isang pakiramdam na para bang sinasaksak siya ng paulit-ulit. Masakit para sa kanya ang lahat pero kailangan niyang bumangon at labanan ang sakit dahil may pamilyang umaasa sa kanya.