CHAPTER 4: MORNING ESCAPED

Ivy

Nagising ako sa mabagal at pantay na paghinga ng lalaking nakayakap sa aking likod.

Malamig ang hangin mula sa aircon ng silid, ngunit ang katawan ng misteryosong lalaking kasama ko sa ibabaw ng malaking kama ay tila isang nagliliyab na kalan na nagbibigay sa akin ng matinding init. Ang kaniyang isang matipuno at mabigat na braso ay nakapulupot sa aking baywang, habang ang kaniyang mukha ay nakasubsob sa aking leeg.

Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata. Ang sikat ng araw na tumatagos sa manipis na kurtina ng malaking salaming bintana ay nagbibigay ng kaunting liwanag sa buong silid.

Nilingon ko siya nang bahagya. Tulog pa rin siya. Sa liwanag ng umaga, lalong lumitaw ang kaniyang napakagwapong mukha—ang matalim at punong-puno ng autoridad na panga, ang matangkad na kurba ng kaniyang ilong, at ang mga bahagyang bakas ng balahibo sa kaniyang pisngi. Kahit tulog, ramdam mo pa rin ang nakakatakot na kapangyarihan at awra na nagmumula sa kaniya.

Biglang bumalik sa akin ang lahat ng nangyari kagabi.

Ang mga ungol. Ang mga halik. Ang tatlong magkakasunod na round kung saan ibinigay ko sa kaniya ang lahat—ang aking katawan, ang aking inosensya, at ang aking dignidad bilang isang Law student.

Umapaw ang matinding kaba at takot sa aking dibdib. Ano ang ginawa ko? Ako si Ivy Mirano. Isang graduating student na nakatakdang maging abogado. Nakipag-one night stand ako sa isang peligrosong tao na sa tingin ko ay isang underground boss na hindi ko man lang alam ang pangalan!

Bahagya siyang gumalaw at lalong humigpit ang yakap niya sa aking baywang. Mabilis kong pinigilan ang aking paghinga. Nang kumalma muli ang kaniyang paghinga, pilit kong ginamit ang aking mga daliri upang dahan-dahang iangat ang kaniyang mabigat na braso mula sa aking katawan.

Inalis ko ang kumot at dahan-dahang umupo sa gilid ng kama.

"Ngh..." napasinghap ako sa mababang boses habang napapikit nang mahigpit.

Ramdam na ramdam ko ang matinding kirot at pagkabigla ng aking katawan. Ang aking mga hita ay nanginginig sa matinding pagod mula sa mahabang gabi ng pagnanasa. Pinilit kong tumayo kahit pakiramdam ko ay bibigay ang aking mga tuhod.

Pumulot ako ng lakas ng loob upang mabilis na isuot ang aking mga damit na nakakalat sa sahig—ang aking pormal na pencil skirt, ang aking blouse, at ang aking blazer. Nanginginig ang aking mga daliri habang isinusuot ko ang aking mga sapatos.

Bago ako lumabas, ginawaran ko siya ng isang huling tingin. Nakahiga pa rin siya sa kama, kalahating natatakpan ng itim na kumot.

Nakahinga ako nang maluwag nang makalabas ako. Mabilis at halos patakbo kong tinahak ang pasilyo ng The Black Velvet patungo sa emergency exit hanggang sa makalabas ako sa likod ng gusali kung saan nakaparada ang aking kotse.

Pumasok ako sa driver's seat at mabilis na pinalitada ang p***o. Napasandal ako sa manibela habang hinihingal nang malalim.

Doon ko lang naisipang kunin ang aking bag at hahanapin ang aking telepono.

Nang buksan ko ang screen, halos maipit ang aking paghinga sa dami ng notifications. Mayroong higit limampung missed calls at lagpas dalawampung text messages. At lahat ng iyon ay nagmula sa iisang tao—si Lance.

Nanginig ang aking kamay habang binubuksan ko ang kaniyang mga mensahe.

“Ivy! Where are you? Bakit hindi mo sinasagot ang mga tawag ko?!” “Damn it, Ivy! Please call me as soon as you see this!” “Ivy, tomorrow night is very important. Nag-set ng family dinner ang stepfather ko—ang Head ng Family Salvador—kasama ang ilang elders ng kumpanya at pamilya. I need you there. Kailangan niyang makita na maayos ang buhay ko at may matalinong girlfriend ako. Don't ruin this for me!”

Napatitig ako sa screen ng aking telepono habang pumapasok sa aking dibdib ang isang napakalamig at nakatatakot na galit.

Don't ruin this for me.

Iyon lang ang inaalala niya. Hindi siya nag-aalala kung nasaan ako o kung ligtas ba ako. Ang alala lang niya ay ang kaniyang reputasyon sa harap ng kaniyang stepfather at ng mga elders ng Salvador Family para hindi siya matanggalan ng pamana.

Naisip ko ang mga sinabi niya kagabi habang nasa kama sila ng kaniyang kalaguyo: Boring. Banal. Ginagamit lang.

Isang mapait at malamig na ngiti ang dahan-dahang lumabas sa aking mga labi.

Gusto mong magpanggap, Lance? Tutulungan kita.

Kung akala mo ay magpapadala ako sa sakit at mag-e-eskandalo ako tulad ng isang walang utak na babae, nagkakamali ka.

Ginawaran ko ng mabilis na reply ang kaniyang mensahe.

“Sorry, Babe. Nakatulog ako kagabi dahil sa pagod sa mock trial. Sure, I'll be there tomorrow night. See you, I love you.”

Pindot. Send.

Itinapon ko ang telepono sa passenger seat at pinalitan ng giya ang kotse. Inapakan ko ang accelerator at mabilis na pinatakbo ang sasakyan patungo sa kalsada pauwi sa aking apartment.

Habang nagmamaneho ako sa gitna ng maliwanag na kalsada, hindi ko mapigilang maramdaman ang kakaibang init at kirot na patuloy na lumalabas mula sa ilalim ng aking skirt. Bawat paggalaw ng aking mga binti para sa pedal ng kotse ay nagpapaalala sa akin sa nangyari kagabi.

Sa isang stoplight, dahan-dahan kong ibinaba ang aking kanang kamay mula sa manibela patungo sa gitna ng aking mga hita. Napahawak ako sa aking ari mula sa ibabaw ng aking pencil skirt.

"Ngh..." napasinghap ako nang mahina habang napapikit.

Kumakirot ito. Ramdam na ramdam ko pa rin ang bigat at laki ng kaniyang pagmamay-ari na pumasok sa akin kagabi.

Tumingin ako sa rearview mirror. Ang mga mata ko ay wala nang luha. Ang natitira na lamang ay ang malamig at nag-aapoy na pagnanais na makaganti.

Bukas ng gabi, sa family dinner ng mga Salvador... sisiguraduhin kong iyon na ang huling gabi na magiging masaya si Lance.