เข้าสู่ระบบHindi matiis ni Dok Rivera na makita siyang ganoon, kaya agad niya itong inalo. “Hindi pa naman tayo umaabot sa puntong iyon. Nandito pa ang guro mo. Mag-iisip ako ng paraan para matulungan ka.” “Salamat po, Dok Rivera.” Gayunpaman, nauunawaan din ni Aleisha na kung wala siyang makukuhang bagong e
Pagbalik ni Aleisha sa Apolinario Street, hinalungkat niya ang laman ng kaniyang maleta at inilabas ang isang malaking folder na may maraming tiklop. Nasa loob nito ang lahat ng dokumentong may kaugnayan sa kaniyang thesis sa pagtatapos, kabilang ang orihinal na kopya nito sa isang USB flash drive.
Dahil dito, halos wala ring alam si Alexander tungkol sa kanyang ama. Sa sandaling iyon, tumango si Aleisha. “Oo, Alexander. May tatay ka. Lahat ng tao ay may sariling tatay at nanay.” Hindi sumagot si Alexander. Halatang litong-lito siya. Hindi siya minadali ni Aleisha. Tahimik lamang siyang nagh
Bandang alas-sais ng gabi, nagsimulang umulan. Paglabas ni Raphael sa elevator, mabigat ang ekspresyon ng kanyang mukha. Nagpa-checkup si Sophia noong araw na iyon, ngunit hindi maganda ang naging resulta… Habang naglalakad siya patungo sa main entrance, nakita niya si Aleisha na nakatayo sa ilali
Ang tunay na lalaki ay marunong bumitaw. Kung mas masaya si Aleisha kapag wala siya, kung gayon… dapat niyang pagbigyan ang kagustuhan nito! Sa mundong ito, sino ba ang hindi kayang mabuhay nang wala ang isang tao? … Lumipas ang dalawang araw, at nagpatuloy ang buhay gaya ng dati. Kumbinsido si
Matapos ang unang pagkabigla, unti-unting kumalma si Aleisha. Sa halip na direktang sagutin ang tanong ni Raphael, ngumiti siya at nagtanong, “Bakit mo itinatanong?” Nang makita ang naging reaksiyon niya, halos nakatiyak na si Raphael na talagang napagbintangan lamang niya si Aleisha nang walang sa
Nagmamadaling umuwi si Aleisha dala-dala pa rin ang tanong kung sino ang nakasama niya kagabi. Malayo pa lang ay nakikita na niya kung sino-sino ang nasa loob ng kanilang bahay. Isang mataba at panot na matanda ang nakaupo sa sala habang galit na nakatingin kay Sophia— anak ni Amanda. "Anak ka tala
Sa loob ng Hermosa Hotel, bandang alas diyes ng gabi— nakatayo sa harap ng pintong may mga numerong 3027 si Aleisha. "Wala nang atrasan ito!" saad ni Aleisha sa sarili habang pabilis nang pabilis ang tibok ng kanyang puso. Pakiramdam niya ay tatalon na ito mula sa kinalalagyan nito. Hindi niya nga
Dahil iba ang kutob ni Aleisha ay bumalik siya sa bahay nila. May kung ano ring nagtulak sa kanya na alamin kung sino ang may-ari ng sasakyan dahil nga sa pamilyar iyon sa kanya. Mabuti na lamang ay napupuno ng mga bulaklak at matataas na halaman ang harapan ng balkonahe nila. Kaya nagtago si Aleis
Nakaupo si Alexander sa bangko, suot ang hospital gown na ngayon ay basang-basa na dahil sa sabaw na galing sa sopas. Hindi lang iyon, dahil basang-basa rin ang buhok nito. Kahit ang mukha niya ay hindi na nakikita nang maayos dahil sa mga gulay na nakadikit doon. "Kumain ka! Wala ka talagang kwent







