LOGINKung susuway ito, hindi siya makatitiyak kung mapipigilan pa niya ang sariling hindi ito mapagbuhatan ng kamay! “Sige…” Hindi tumutol si Aleisha. Masunurin siyang tumango at saka tumalikod. Katatapak pa lamang niya ng isang hakbang nang marinig niya ang nagmamadali at puno ng pagsisising bulong ni
Nakatayo nang nakatalikod sa pasukan ng silid si Amanda, kaya hindi niya agad napansin ang pagdating ni Arnold. Ang narinig lamang niya ay ang mga sinabi ni Raphael, na para bang isa iyong kautusang hindi maaaring suwayin. Mayabang niyang tinitigan si Aleisha. “Narinig mo ba iyon? Isauli mo na ang
Hindi nagbigay ng malinaw na sagot si Aleisha. “Umalis ka na.” Alam niyang hindi agad tutuloy si Raphael sa kompanya. Malamang na pupunta muna ito sa departamento ng burn surgery mamaya. “Sige…” “Aleisha!” Biglang bumukas nang malakas ang p***o ng silid, kasabay ng isang matinis at matalim na tin
“Ano?” Natigilan si Amanda. Hindi siya makapaniwala sa narinig. “Iyan talaga ang sinabi mo? Paano mo nagawang sabihin iyan sa akin?” Bigla siyang sumabog sa galit, na para bang isang paputok na sinindihan! “Arnold! Tao ka ba talagang magsalita? Napakaraming taon na tayong magkasama! Mag-asawa tayo
“Opo, Sir Raphael.” *** Kinaumagahan, nang bumaba si Aleisha, naroon pa rin si Raphael at naghihintay sa kanya. “Gising ka na?” Tinulungan siya ni Raphael na maupo, saka maingat na sinuri ang kanyang mukha. Mahina siyang nagtanong, “Masakit pa ba ang ulo mo? Nagluto si Manang Rosa ng sabaw ng ulo
Buhat ni Raphael si Aleisha papasok sa kotse, ngunit hindi niya sinasadyang mauntog ang ulo nito. Hindi naman malakas ang pagkakabangga, pero dumilat si Aleisha at masama siyang tinitigan. “Nasaktan mo ako,” reklamo nito, matamis ngunit puno ng hinanakit ang tinig. Hindi maikakailang napa-kacute n
"Raphael Arizcon..." Natigilan si Mr. Sandoval habang nakatingin kay Raphael. Kapag isa kang negosyante ay imposibleng hindi mo kilala ang isang Raphael Arizcon. "B-Bakit ka narito?" Hindi man lang pinansin ni Raphael si Mr. Sandoval. Nasa kay Sophia ang buo niyang atensyon na ngayon ay hilam na
Nagmamadaling umuwi si Aleisha dala-dala pa rin ang tanong kung sino ang nakasama niya kagabi. Malayo pa lang ay nakikita na niya kung sino-sino ang nasa loob ng kanilang bahay. Isang mataba at panot na matanda ang nakaupo sa sala habang galit na nakatingin kay Sophia— anak ni Amanda. "Anak ka tala
Dahil iba ang kutob ni Aleisha ay bumalik siya sa bahay nila. May kung ano ring nagtulak sa kanya na alamin kung sino ang may-ari ng sasakyan dahil nga sa pamilyar iyon sa kanya. Mabuti na lamang ay napupuno ng mga bulaklak at matataas na halaman ang harapan ng balkonahe nila. Kaya nagtago si Aleis
Sa loob ng Hermosa Hotel, bandang alas diyes ng gabi— nakatayo sa harap ng pintong may mga numerong 3027 si Aleisha. "Wala nang atrasan ito!" saad ni Aleisha sa sarili habang pabilis nang pabilis ang tibok ng kanyang puso. Pakiramdam niya ay tatalon na ito mula sa kinalalagyan nito. Hindi niya nga







