His Sweetest Ruin

Malamig ang hanging ibinubuga ng centralized aircon sa loob ng penthouse suite, pero nanunuyo ang lalamunan ni Lauren. Hawak niya nang mahigpit ang clutch bag na kupas na ang gilid, ang tanging gamit na nagpapaalala sa kanya na may disenteng buhay pa siya bago sumapit ang gabing ito.

Sa ibaba, tanaw ang kumikislap na mga ilaw ng Bonifacio Global City. Ngunit sa silid na kinaroroonan niya, tanging ang dilaw na liwanag ng isang floor lamp ang bumabasag sa dilim.

At ang lalaking nakaupo sa leather armchair sa tapat niya.

"You're trembling, Lauren," basag ni Gideon Vane sa nakabibinging katahimikan.

Mababa ang boses nito, baritono na tila humahaplos sa batok niya. Nakasuot ito ng black dress shirt na nakabukas ang dalawang butones sa itaas, sapat para masilip ang matipunong dibdib at ang kurba ng collarbone nito. May hawak itong baso ng single malt whiskey na marahang pinapaikot sa hangin. Ang yelo sa loob ay lumilikha ng banayad na kalansing.

"Hindi ako nanginginig," pagsisinungaling ni Lauren, pilit pinapatatag ang tinig.

Ngumisi si Gideon. Hindi iyon nakakatuwa; isa iyong ngisi na alam mong hawak ka niya sa leeg.

"Don't lie to me. It's an insult to both our times." Ibinaba ni Gideon ang baso sa glass table. Walang ingay itong lumapat. Tumayo siya, matangkad, malapad ang balikat, at may tindig ng isang lidersang sanay na sinusunod nang walang pagtutol. "Alam mo kung bakit ka narito. Alam mo kung anong dala mo, at alam mo kung anong kailangan ko."

"Sampung milyon," mabilis na sabi ni Lauren, bago pa man mawala ang natitirang tapang sa dibdib niya. "Iyon ang kailangan ko para ma-clear ang accounts ng tatay ko sa ospital at sa banko. Sabi ng manager mo, ikaw lang ang pwedeng magbigay no'n nang walang collateral na lupa o ari-arian."

Dahan-dahang lumapit si Gideon. Ang bawat yabag ng mamahaling leather shoes nito sa wooden parquet floor ay parang countdown sa katinuan ni Lauren. Huminto ang lalaki sa mismong tapat niya. Naamoy ni Lauren ang pabango nito—amoy mamahaling tabako, cedarwood, at init ng balat ng isang lalaking hindi sanay tinatanggihan.

"No physical assets, yes," Gideon murmured, bowing slightly until his lips were inches away from her ear. "Pero walang sinabi si Marcus na walang kapalit."

Napasinghap si Lauren nang maramdaman ang init ng hininga nito sa kanyang balat. Kusa siyang umatras, ngunit nasandal lamang ang likod niya sa malamig na pader ng suite. Walang takas.

"A-Anong ibig mong sabihin?" tanong niya, bagaman alam na alam na ng utak niya ang sagot. Ayaw lang aminin ng sarili niya kung gaano siya kadesperada.

Inangat ni Gideon ang kanang kamay nito. Magaspang pero banayad ang daliri nito nang dampian ang jawline ni Lauren, pababa sa gilid ng kanyang leeg, bago dumapo sa manipis na strap ng suot niyang simpleng black slip dress. Bawat daan ng daliri ng bilyonaryo ay nag-iiwan ng kuryenteng nagpapakilabot sa buong katawan ng dalaga.

"I don't need real estate, Lauren. I own half the high-rises in this district," Gideon whispered, his gaze dropping to her parted lips, heavy and dark with hunger. "Ang gusto ko... ikaw."

"Gideon—"

"Mr. Vane," pagtatama nito, mahigpit ngunit banayad na hinawakan ang kanyang baba para pilitin siyang tumingin nang diretso sa kulay abong mga mata nito. "You address me with respect inside this room. Isang taon. Walang ibang lalaki. You will be at my beck and call. Kapag tinawag kita, darating ka. Kapag hinubad ko ang damit mo, hahayaan mo ako."

Nanikip ang dibdib ni Lauren sa diretsahang salita nito. Walang palamuti. Walang ligaw-ligaw. Negosyo ang tawag dito sa papel, pero sa pagitan ng mga titig nila, alam niyang pag-angkin ang tunay nitong pakay.

"Bakit ako?" nanghihinang tanong niya. "Maraming babae sa labas na handang lumuhod para sa perang 'yan."

Ngumiti si Gideon, isang mapait at mapanganib na ngiti na nagpatindig ng balahibo ni Lauren.

"Because they don't look at me with the same defiance you have right now," bulong nito, mas lalong inilalapit ang katawan hanggang maramdaman ni Lauren ang matigas nitong dibdib laban sa kanyang dibdib na mabilis ang paghinga. "And I like breaking things that think they're unbreakable."

Binitawan siya ni Gideon at muling naglakad patungo sa study desk sa sulok ng silid. May kinuha itong folder at inihagis sa ibabaw ng coffee table.

"Sign the non-disclosure agreement and the promissory clause. The funds will be transferred to St. Jude Memorial Hospital before sunrise," malamig nitong wika, bumalik sa pagiging detached executive. "O pwede kang lumabas sa pintong 'yan ngayon din, at panoorin mong bawiin ng mga kolektor ang huling gamit ng pamilya mo bukas ng umaga."

Tumingin si Lauren sa p***o. Ilang hakbang lang ang layo ng kalayaan niya.

Pagkatapos ay tumingin siya sa folder sa mesa. Naisip niya ang kanyang ama na nakakabit sa mga tubo, ang kanyang kapatid na iiyak kapag nawalan sila ng tirahan.

Wala siyang laban.

Mabibigat ang mga paa niyang humakbang patungo sa mesa. Kinuha niya ang mamahaling fountain pen na nakapatong doon. Bago niya idampi ang tinta sa papel, naramdaman niya ang presensya ni Gideon na tumayo sa likod niya. Hindi ito lumapat sa kanya, ngunit ang init ng katawan nito ay parang kulungan.

"Once your name is on that page, little bird..." bulong ni Gideon sa likod ng kanyang ulo, "..you belong to me. Mind, body, and every filthy little thought you try to hide."

Nanginginig ang kamay na pinirmahan ni Lauren ang huling pahina.

Pagkabitaw niya sa pluma, naramdaman niya ang dalawang malalaking kamay ni Gideon na marahang humawak sa kanyang balikat, hinila siya patalikod hanggang sa maramdaman niya ang kabuuan ng katawan nito. Hinawi ng lalaki ang buhok niya sa isang tabi bago marahang idiniin ang labi nito sa sensitibong bahagi ng kanyang leeg.

Napapikit si Lauren habang kumakawala ang mahinang ungol sa kanyang lalamunan—ang unang patunay na hindi lang ang kanyang pirma ang nakuha ng lalaki ngayong gabi, kundi maging ang kontrol sa sarili niyang katawan.

"Good girl," Gideon breathed against her skin. "Welcome to your ruin."