MasukKinuha niya ang mga iyon at maingat na isinabit. May isang bagay na gumulong mula sa bulsa ng damit at nahulog sa sahig. 'Ano iyon?' Hindi malinaw na nakita ni Aleisha ang nahulog na bagay. Gumulong iyon papasok sa ilalim ng kabinet. Yumuko siya upang pulutin sana iyon. “Ano’ng ginagawa mo?” An
Nagbago ang ekspresyon ni Joaquin at naging mabagsik ang kanyang tingin. “Tatanungin kita ulit. Saan mo nakuha ang hair clip? Sumagot ka nang maayos. Hindi kita titipirin sa pera. Ibibigay namin ang halagang hinihingi mo. Kung hindi…” Ngumisi siya at makahulugang sumulyap sa pintuan. “Ipapadala ka
May asawa na siya. Hindi niya maaaring gawin ang isang bagay na magpapangyari sa kanyang hindi umuwi sa gabi. Kahit gaano pa siya kagabi matapos, kailangan pa rin niyang umuwi at matulog sa tabi ng kanyang asawa. Medyo nakonsensiya si Aleisha. “Kung gano’n, ibababa ko na.” “Sige. Good night.” Mat
Ano kaya ang angkop na ibigay sa kanya? Ano ba ang kulang kay Raphael? Mga mamahaling kotse o relo? Bukod sa hindi naman niya kailangan ang mga iyon, hindi rin kayang bilhin ni Aleisha ang mga ganoong bagay. Kahit pagkatapos ng kasal ay ibinigay muli ni Raphael sa kanya ang supplementary card nito
Kaya naman pala—may sentimental na halaga. Ang pagkawala nito ay talagang nakakalungkot. “Baka nalaglag sa kotse?” Ibinaba ni Aleisha ang kahon ng egg tarts. “Tingnan natin sa loob ng sasakyan. Baka nandoon ‘yon.” “Sige.” Pumasok sila sa kotse at masusing hinanap ang lighter. Wala. Hindi nila maki
“Konsensya?” Hindi napigilang tumawa ni Aleisha. Nakakatawa naman! Dahil lamang sa takot na malaman ni Raphael ang tunay niyang kulay, basta na lamang siyang umaalis at sumusuko. Para kay Sophia, mas mahalaga pa ang kanyang reputasyon kaysa sa buhay ng sarili niyang ama na nagpalaki at nagmahal s
Dahil iba ang kutob ni Aleisha ay bumalik siya sa bahay nila. May kung ano ring nagtulak sa kanya na alamin kung sino ang may-ari ng sasakyan dahil nga sa pamilyar iyon sa kanya. Mabuti na lamang ay napupuno ng mga bulaklak at matataas na halaman ang harapan ng balkonahe nila. Kaya nagtago si Aleis
Nakaupo si Alexander sa bangko, suot ang hospital gown na ngayon ay basang-basa na dahil sa sabaw na galing sa sopas. Hindi lang iyon, dahil basang-basa rin ang buhok nito. Kahit ang mukha niya ay hindi na nakikita nang maayos dahil sa mga gulay na nakadikit doon. "Kumain ka! Wala ka talagang kwent
Nagmamadaling umuwi si Aleisha dala-dala pa rin ang tanong kung sino ang nakasama niya kagabi. Malayo pa lang ay nakikita na niya kung sino-sino ang nasa loob ng kanilang bahay. Isang mataba at panot na matanda ang nakaupo sa sala habang galit na nakatingin kay Sophia— anak ni Amanda. "Anak ka tala
Sa loob ng Hermosa Hotel, bandang alas diyes ng gabi— nakatayo sa harap ng pintong may mga numerong 3027 si Aleisha. "Wala nang atrasan ito!" saad ni Aleisha sa sarili habang pabilis nang pabilis ang tibok ng kanyang puso. Pakiramdam niya ay tatalon na ito mula sa kinalalagyan nito. Hindi niya nga







