เข้าสู่ระบบSa tindi ng pagwawala ni Sophia, hindi lamang si Aleisha ang natigilan. Pati ang lahat ng kasamahan nila sa opisina ay nabigla. Biglang natahimik ang buong silid. Walang nangahas na magsalita habang nakatingin sa kanilang dalawa. Gustong na lamang ni Aleisha na lamunin siya ng sahig sa matinding ka
Kahit nakalabas na sila ng departamento at nakalayo na sa gusali ng operasyon, nakasimangot pa rin si Aleisha. “Aleisha.” Hinila siya ni Raphael upang pigilan sa paglalakad. “Ano’ng problema?” Dahil siya na rin ang nagtanong, nagpasyang diretsahang sabihin ni Aleisha ang saloobin niya. “Desisyon k
“Napakagandang balita naman nito! Congratulations!” “Salamat.” Pinigilan ni Aleisha ang mga luhang namumuo sa kanyang mga mata. “Salamat.” Tunay ngang napakasayang okasyon nito. May permanenteng posisyon na siya bilang regular na kawani ng Affiliated Hospital—ano pa ba ang hihilingin niya? May n
Napahagulgol si Aleisha. Sa mga alaala ni Raphael, matatag na babae si Aleisha at bihira itong umiyak. Lalo na pagdating sa pag-ibig. Tila si Alexander lamang ang kayang magpaiyak sa kanya. Ngunit ngayon, umiiyak siya. At siya mismo ang dahilan ng mga luha nito. Hindi alam ni Raphael ang gagawin.
Kasabay nilang pumasok si Jacob. Nagmamadali nitong inilayo si Aleisha kay Sophia. “Miss Aleisha, ayos ka lang ba?” “Ayos lang naman…” Ngunit patuloy pa rin sa walang-tigil na pagsigaw si Sophia. “Miss Sophia! Kumalma ka!” “Bilisan ninyo! Maghanda kayo ng pampakalma!” “Opo!” Hindi talaga nila
Hawak ni Raphael ang kutsara at inilapit iyon sa mga labi ni Aleisha. Napakaaruga ng kanyang kilos. Ngunit naalala ni Aleisha ang tagpong nasaksihan niya sa silid ng ospital kanina. Ganoon din ang ginawa nito habang pinapakain si Sophia... Biglang kumirot ang kanyang puso. Bahagya siyang kumunot a
Nagmamadaling umuwi si Aleisha dala-dala pa rin ang tanong kung sino ang nakasama niya kagabi. Malayo pa lang ay nakikita na niya kung sino-sino ang nasa loob ng kanilang bahay. Isang mataba at panot na matanda ang nakaupo sa sala habang galit na nakatingin kay Sophia— anak ni Amanda. "Anak ka tala
Sa loob ng Hermosa Hotel, bandang alas diyes ng gabi— nakatayo sa harap ng pintong may mga numerong 3027 si Aleisha. "Wala nang atrasan ito!" saad ni Aleisha sa sarili habang pabilis nang pabilis ang tibok ng kanyang puso. Pakiramdam niya ay tatalon na ito mula sa kinalalagyan nito. Hindi niya nga
Dahil iba ang kutob ni Aleisha ay bumalik siya sa bahay nila. May kung ano ring nagtulak sa kanya na alamin kung sino ang may-ari ng sasakyan dahil nga sa pamilyar iyon sa kanya. Mabuti na lamang ay napupuno ng mga bulaklak at matataas na halaman ang harapan ng balkonahe nila. Kaya nagtago si Aleis
Nakaupo si Alexander sa bangko, suot ang hospital gown na ngayon ay basang-basa na dahil sa sabaw na galing sa sopas. Hindi lang iyon, dahil basang-basa rin ang buhok nito. Kahit ang mukha niya ay hindi na nakikita nang maayos dahil sa mga gulay na nakadikit doon. "Kumain ka! Wala ka talagang kwent







