เข้าสู่ระบบSabi nga nila, kadalasan ay ang pinakakinatatakutan mo pa ang siyang nangyayari. Pagkatapos ng pagpupulong nang gabing iyon at makabalik sa hotel, nakaramdam si Aleisha na tila may mali sa kaniyang katawan. Sunod-sunod ang pagbahing niya at patuloy ang pagtulo ng kaniyang sipon. Nang hawakan niya
Dahil nasa huling bahagi na siya ng pagbubuntis at hindi na ligtas para sa kaniya ang bumiyahe sakay ng eroplano, nag-book si Aleisha ng tiket para sa high-speed train. Isang linggo siyang mananatili sa kalapit na lungsod kaya medyo marami siyang dalang bagahe. Mabuti na lamang at maalaga si Dok R
"Gusto sana kitang tanungin. Pumunta ka ba rito ngayong gabi bilang mamumuhunan ng project team para bigyang-pugay sina Dok Drillon at Dok Rivera, o... dahil sa akin?" Hindi inaasahan ni Raphael ang ganoon kadiretsong tanong mula sa kaniya kaya bahagyang napawi ang ngiti sa labi nito. Sa halip na
Muling napaisip si Raphael. Ganoon ba katindi ang galit ni Aleisha? Talaga bang ayaw nitong pumunta siya? Kahit na inihanda na niya ang sarili sa posibleng pagtanggi nito, hindi pa rin niya napigilang makaramdam ng pagkadismaya. Pero ano pa nga ba ang magagawa niya? Bigla siyang may naalala. Lum
Sa ibaba? Saang ibaba? Nang maunawaan ni Aleisha ang ibig sabihin nito, nabilaukan siya at biglang tumayo. Sinabi nitong nasa ibaba siya? Talaga bang dumating ito? Nang ilang sandali siyang hindi sumagot, bahagyang nadismaya si Raphael. "Kaya ko namang umakyat mag-isa. Saang pribadong silid kayo
Diretsahang sinabi ni Joaquin, "Sir Raphael, hindi ba masyadong siksik ang schedule na ito?" Sa planong ginawa ni Raphael, halos wala na itong oras para matulog. "Ayos lang." Umiling si Raphael. "Sundin na lang natin ang schedule na ito. Maaari naman akong umidlip tuwing may pahinga. Kung mas maag
Nagmamadaling umuwi si Aleisha dala-dala pa rin ang tanong kung sino ang nakasama niya kagabi. Malayo pa lang ay nakikita na niya kung sino-sino ang nasa loob ng kanilang bahay. Isang mataba at panot na matanda ang nakaupo sa sala habang galit na nakatingin kay Sophia— anak ni Amanda. "Anak ka tala
Sa loob ng Hermosa Hotel, bandang alas diyes ng gabi— nakatayo sa harap ng pintong may mga numerong 3027 si Aleisha. "Wala nang atrasan ito!" saad ni Aleisha sa sarili habang pabilis nang pabilis ang tibok ng kanyang puso. Pakiramdam niya ay tatalon na ito mula sa kinalalagyan nito. Hindi niya nga
Dahil iba ang kutob ni Aleisha ay bumalik siya sa bahay nila. May kung ano ring nagtulak sa kanya na alamin kung sino ang may-ari ng sasakyan dahil nga sa pamilyar iyon sa kanya. Mabuti na lamang ay napupuno ng mga bulaklak at matataas na halaman ang harapan ng balkonahe nila. Kaya nagtago si Aleis
Nakaupo si Alexander sa bangko, suot ang hospital gown na ngayon ay basang-basa na dahil sa sabaw na galing sa sopas. Hindi lang iyon, dahil basang-basa rin ang buhok nito. Kahit ang mukha niya ay hindi na nakikita nang maayos dahil sa mga gulay na nakadikit doon. "Kumain ka! Wala ka talagang kwent







