ログイン“Raphael?” Natigilan si Sophia at nasaktan sa ginawa ni Raphael. “Itinulak mo ba ako palayo?” Dahan-dahang umiling si Raphael at ipinaliwanag sa kanya. “Sophia, ito ang kuwartong gagamitin namin bilang wedding room.” Agad na nanlumo si Sophia. Napansin din niya si Aleisha na ilang hakbang lamang a
Ang islang iyon ay isang sikat na destinasyon ng mga turista, kaya maraming hotel at homestay sa lugar. Kinuha ni Raphael ang susi ng sasakyan mula sa kanyang bulsa at iniabot iyon sa security guard. “Pakitulungan akong ilabas ang sasakyan.” “Opo, Mr. Arizcon.” Magalang na tinanggap ng security g
Agad na natigilan si Aleisha. 'Nandito si Sophia?' Nagpatuloy sa pagsasalita si Arnold. “Siguradong pumunta si Sophia para hanapin si Raphael. Kasama mo ba siya? Bantayan mo siyang mabuti at huwag mo siyang pabayaan sa paningin mo.” Pinisil ni Aleisha ang kanyang mga labi at hindi sumagot. Hindi n
“Sinabi ni lolo na hindi tayo puwedeng magsama sa pagtulog bago ang kasal! Iyon ang tuntunin!” Ayon sa mga nakagawiang panuntunan ng matatanda, mas mabuting hindi muna magkita o magsama ang magkasintahan bago ang kanilang kasal. Nakokonsensya na nga si Don Raul para sa kanyang apo. Napabuntong-hi
“Oo, ako iyon. Salamat.” Kinuha ni Aleisha ang package at agad na napatingin sa pangalan ng sender. Nang makita niya ang nakasulat nang malaki at malinaw sa package, bigla siyang natigilan. Daniel. Sumilip si Michelle at sinabi, “Regalo sa kasal na dumating sa ganitong oras, ano?” “Siguro.” “Bu
“Aleisha, tungkol naman sa caregiver ni Alexander, pinapunta ko na siya nang direkta sa nursing home.” “Huh?” Nagulat si Aleisha. “May caregiver na siya?” “Huh?” Natigilan si Ramon bago ngumiti. “Hindi siguro sinabi sa’yo ni Raphael. Baka gusto ka niyang sorpresahin.” Pagkatapos, ipinaliwanag niy
Nagmamadaling umuwi si Aleisha dala-dala pa rin ang tanong kung sino ang nakasama niya kagabi. Malayo pa lang ay nakikita na niya kung sino-sino ang nasa loob ng kanilang bahay. Isang mataba at panot na matanda ang nakaupo sa sala habang galit na nakatingin kay Sophia— anak ni Amanda. "Anak ka tala
Sa loob ng Hermosa Hotel, bandang alas diyes ng gabi— nakatayo sa harap ng pintong may mga numerong 3027 si Aleisha. "Wala nang atrasan ito!" saad ni Aleisha sa sarili habang pabilis nang pabilis ang tibok ng kanyang puso. Pakiramdam niya ay tatalon na ito mula sa kinalalagyan nito. Hindi niya nga
Nakaupo si Alexander sa bangko, suot ang hospital gown na ngayon ay basang-basa na dahil sa sabaw na galing sa sopas. Hindi lang iyon, dahil basang-basa rin ang buhok nito. Kahit ang mukha niya ay hindi na nakikita nang maayos dahil sa mga gulay na nakadikit doon. "Kumain ka! Wala ka talagang kwent
Dahil iba ang kutob ni Aleisha ay bumalik siya sa bahay nila. May kung ano ring nagtulak sa kanya na alamin kung sino ang may-ari ng sasakyan dahil nga sa pamilyar iyon sa kanya. Mabuti na lamang ay napupuno ng mga bulaklak at matataas na halaman ang harapan ng balkonahe nila. Kaya nagtago si Aleis







