Mag-log inSa kabilang banda, nakabalik na si Christian sa Vandelmor’s Group galing Hongkong matapos ang meeting niya. Batid ang stress at pagod sa byahe pero nang sumagi sa isip niya si Zia ay agad itong napawi.
“Hey brother!” Walang pasabing bungad sa kaniya ng kapatid na si Johanan. “You’re here! Sakto at may kailangan kang malaman.” Tinapunan lang siya ng tingin ni Christian. “Bad mood ka ba? Pero importante ‘to eh kaya kahit masama ka sakin ay sasabihin ko pa din ang balitang nasagap ko,” bilib sa sariling wika niya. Muli ay wala siyang narinig kay Christian bagamat mukha itong hindi interesado ay hinihintay niya lamang si Johanan matapos sa lahat ng walang kabuluhang salita niya. “Samantha is back! Nasa Taguig siya ngayon at she will stay here for good.” Matagal na mula noong narinig ni Christian ang pangalang Samantha matapos silang mag-break. Halos lahat ng nasa paligid niya ay walang nagtangkang magtanong kung bakit sila naghiwalay. “Ano naman ngayon? Wala naman tayong magagawa,” may halong puot sa boses ni Christian. “At kahit pa bumalik siya, what does it have to do with me?” “Paano kung sabihin ko sayo na imbitado siya sa Anniversary Celebration ng kompanya?” Kunot-noo siyang binalingan ni Christian. “Bakit hindi ko alam?” Bilang tagapag-mana ng Vandelmor’s Group, hindi kilala ni Christian ang mga taong iimbitahan nila sa Anniversary Celebration. “At hindi lang yun, nakipag-dinner si Daddy kay Lola at umaasa pa din silang magkakabalikan kayo. Afterall, everyone knows na gusto mo si Samantha mula pagkabata hanggang pantanda kaya huwag mong sisihin yung matanda pati— “I’m married.” Pagputol ni Christian sa kapatid. “What?!” “Yap, and in fact, kailangan ko ng umuwi sa asawa ko.” Tumayo sa pagkakaupo si Christian at iniwang tulala si Johanan dahil sa nalaman. Sa totoo lang, hindi totoo ang relasyon nina Christian at Zia ngunit tunay na kasal sila. Nagkakilala silang dalawa matapos ang dalawang araw na pakikipag-chat sa isa’t isa. Ayon sa dating description or bio ni Johanan sa internet, naghahanap si Zia ng magiging kapares niya sa loob ng isang cafe. Tinadhanang mapili niya si Christian mula sa apat na choices pero ng makita niya ito sa personal, ibang-iba ang lalaki. “Oh, hi there. I’m Christian Vandelmor…” “H-Hello..” inabot ni Zia ang kaniyang kamay sa lalaki at nakipag kamay, halos masakop na lalaki ang kamay ni Zia. Lakas loob niyang tiningnan ang lalaki, bumulong sa kaniyang isip. “Akala ko pa naman magiging mataba siyang lalaki na matanda at malaki ang tiyan pero legit na gwapo siya at hindi halatang nasa thirties.” Marahang binigay ni Christian ang menu kay Zia. “Look what you want to drink, it’s my treats.” “Latte na lang sakin,” tugon ni Zia na hindi man lang binubuklat ang menu. “Okay…” Hanggang ngayon ay tila naguguluhan pa din si Zia, dinadaan niya na lang na marami na siyang nakilalang gwapong lalaki mula noong maliit pa siya pero walang sinabi ang kagwapuhan na meron siya ngayon. Matangkad ang lalaki, may ngiti sa labi, mas maselan pa ang pustura ng mukha nito. Parang poste siyang umupo sa harap ni Zia, maging ang mga tao sa pagilid ay napapalingon sa kaniyang kagwapuhan dahilan para mailang si Zia. Napalunok ang babae bago ibaling ang tingin sa menu. “I have a good relationship with my grandmother, naoperahan siya matagal ng nakakalipas pero hindi pa din okay ang lagay niya ngayon. Ang tanging hiling niya lang ay makasal ako sa lalong madaling panahon so I’m looking for a suitable woman to be my wife and get married,” pambabasag sa katahimikan ni Christian. Sakto namang malubha din ang sakit ng kapatid ni Zia at kinakailangan ng malaking pera para sa operasyon kaya plano na talagang maghanap ni Zia ng mayamang lalaki. “Mabuti kang kapatid and I’ve heard about your brother so this is a great opportunity for you, Miss?” “Zia…” tuloy niya. “Tungkol naman sa pagpapakasal sakin, sa tingin ko naman ay kailangan kitang bayaran ng malaking halaga kapalit ng pagiging asawa ko. Wala ka na ding iisipin dahil sagot ko lahat ng gastos at luho mo habang mag-asawa tayo… kaya kung may gusto ka ay sabihin mo lang kahit ano pa yan,” paliwanag ni Christian. “Are we getting married for real?” Tanong ni Zia. “Oh, about that… yes. Totoo ang kasal pero ang relasyon natin ay hindi, kinakailangan mo lang magpanggap na asawa ko at umarte sa harap ng pamilya ko at kaibigan,” sagot niya. “I will do my best!” Buo ang dedikasyon ni Zia sa pagkakasabi. “Alright, if there’s no problem on your side, ipapadala ko na lang ang pera sa account mo at pwede mo ng pirmahan ang kontrata.” Nilapag ni Christian sa lamesa ang mga dokumento at saka binigay kay Zia. “Huwag kang mag-alala, I know my limits kaya makakaasa kang wala akong gagawing ikakasira ng kasunduan natin.” Pagkatapos pirmahan ni Zia ang kontrata at matanggap ang marriage certificate parang panaginip lang ang nangyari sa kanila nitong nakaraang dalawang araw. “Zia?” Isang boses ang nagpabalik kay Zia sa reyalidad. Nilingon niya kung sino at napagtantong isa itong HR. “Ay sorry…” “It’s okay, let’s continue. Kaka-graduate mo lang this year, right? So okay lang bang malaman ang estado mo sa love? Are you…” “Oh. I’m married…”“The World Notices They’re Real”Hindi mo palaging napapansin kung kailan nagbabago ang tingin ng mundo.Minsan, hindi siya malakas.Hindi siya headline.Hindi siya biglang balita.⸻Minsan, simpleng tingin lang.Isang larawan.Isang video clip na hindi naman dapat mahalaga.⸻Pero doon nagsisimula ang lahat.Magkasabay silang lumabas ng penthouse.Walang entourage.Walang exaggerated security presence.Walang staged na image.⸻Si Zia, casual dress lang.Si Christian, simple suit jacket over plain shirt.⸻Walang “CEO aura performance.”Walang “perfect couple posing.”⸻Just… them.⸻Pagpasok nila sa elevator, Zia checked her phone.“May meeting ka ulit?” she asked softly.⸻“Yes,” sagot ni Christian.Pause.“Later afternoon.”⸻Zia nodded.“Same building?”⸻“Yes.”⸻Silence.⸻Then Christian glanced at her.“You’re coming?”⸻Zia looked up.“Do I have a choice?”⸻Christian answered honestly.“Yes.”⸻That made Zia pause.⸻Before, hindi ganito ang sagot niya.Before, everything wa
“Zia Falls Ill” Si Zia, nakaupo sa couch. May kumot sa balikat. May hawak na baso ng tubig. Pero hindi siya ganoon kasigla gaya ng usual. ⸻ Christian noticed it first. Of course he did. ⸻ “Hindi ka pa ba natutulog?” tanong niya habang lumalapit. ⸻ Zia shook her head slightly. “Hindi pa.” Pause. “Medyo… pagod lang.” ⸻ Christian frowned a little. “Since when?” ⸻ Zia shrugged. “Kanina pa.” ⸻ Simple lang. Too simple. ⸻ Christian sat beside her. Not too close. But enough to observe her properly. ⸻ “You look warm,” he said quietly. ⸻ Zia blinked. “…Warm?” ⸻ Christian reached slightly. Placed the back of his hand on her forehead. ⸻ And stopped. ⸻ Slightly too hot. ⸻ Zia noticed his expression change. “Ano?” she asked. ⸻ Christian didn’t answer immediately. Instead, he checked again. More carefully this time. ⸻ “You’re running a slight fever,” he said calmly. ⸻ Zia frowned. “Hindi naman siguro.” ⸻ Christian shook his head. “Yes.” Pause.
Jealousy, But Soft Hindi agad halata. Hindi siya sumisigaw. Hindi siya nagbabago ng boses. Pero ramdam. ⸻ May klase ng selos na hindi maingay. Yung hindi sumasabog. Yung dahan-dahang pumipiga sa dibdib. Yung parang hangin lang—pero biglang humihigpit ang paghinga mo. ⸻ At iyon ang unang beses na naramdaman ni Christian sa bagong buhay nila. Zia stood in front of a glass conference room. Simple lang ang suot niya—cream blouse, black slacks. Professional. Calm. Collected. ⸻ But Christian saw everything. Even if he was across the room. Even if he was supposed to be in another meeting. ⸻ Dahil hindi niya sinasadya. He came early. Or maybe— he just wanted to see her. ⸻ Inside the room, Zia was talking to one of the consultants. A man in his early thirties. Confident. Friendly. Too friendly. ⸻ He was laughing at something she said. Leaning slightly closer than necessary. Zia smiled. Small. Polite. Professional. ⸻ But to Christian— it looked different
Learning Each Other’s Silence… and the One Who Never Left Their Past Si Zia ang unang nagising, gaya ng nakasanayan niya noong mga nakaraang araw. Pero ngayon, hindi na siya bumangon na parang may hinahabol. Dahan-dahan lang. Parang may karapatan siyang magtagal sa pagitan ng tulog at gising. ⸻ Sa tabi niya, si Christian. Mahimbing pa rin. Pero hindi na yung “alert sleep” na dati—yung kahit tulog ay parang handa sa digmaan. Ngayon, relaxed na ang mukha nito. Mas bata tingnan kapag walang mabigat na iniisip. ⸻ Zia stared at him quietly. “Ang dami mong pinagbago,” mahina niyang bulong. ⸻ Hindi niya alam kung sino ang kausap niya noon— ang dating Christian na kontrolado ang lahat, o ang Christian na ngayon na natutulog lang sa tabi niya nang walang iniisip na panganib. ⸻ Dahan-dahan siyang bumangon. Pero bago pa siya makatayo, nagsalita si Christian kahit nakapikit pa rin. ⸻ “Alam ko gising ka na.” ⸻ Natigilan si Zia. “…Hindi ka pa gising ah?” ⸻ “Gising ako,” sa
First Morning as Husband and Wife Hindi sumisikat nang mabilis ang araw. Parang sinadya pa nitong dahan-dahanin ang pagbubukas ng umaga. ⸻ Sa loob ng bahay, tahimik. Pero hindi na yung tahimik na mabigat. Kundi yung klase ng tahimik na parang hindi na kailangang pilitin ang kahit ano. ⸻ Unang nagising si Zia. Hindi dahil sa alarma. Hindi dahil sa ingay. Kundi dahil sanay pa rin ang katawan niya sa “alert mode”—kahit wala na namang dahilan para magmadali. ⸻ Saglit siyang nakahiga lang. Nakatingin sa kisame. Ramdam niya ang init ng kumot. Ramdam niya ang hangin na hindi na parang laban. ⸻ “Normal,” mahina niyang bulong. Parang hindi pa rin niya sure kung kaya niyang paniwalaan ang salitang iyon. ⸻ Sa tabi niya, si Christian. Mahimbing. Relaxed. Isang kamay nasa ibabaw ng kumot, parang hindi na kailangang humawak ng kahit ano para protektahan ang sarili. ⸻ Zia turned slightly. Tinitigan siya. Matagal. ⸻ Ibang-iba ito sa Christia
A Marriage That No Longer Needs a Contract Tahimik ang umaga. Pero hindi na iyon yung katahimikang mabigat na dati nilang kinatatakutan. Ngayon, iba na. Parang hangin na dumadaloy lang—hindi nanghihimasok, hindi nanggugulo. ⸻ Si Zia ang unang nagising. Hindi dahil may alarm. Kundi dahil sanay pa rin ang katawan niya sa dati—yung laging may kailangang harapin. ⸻ Pero ngayon… walang urgent message. Walang emergency call. Walang pangalan na kailangang takbuhan. ⸻ Sa tabi niya, si Christian. Mahimbing ang tulog. Hindi yung tulog na pagod lang. Kundi tulog na walang iniwang laban sa loob ng isip. ⸻ Zia stared at him quietly. Matagal. Parang inaalala niya kung kailan siya huling nakatingin kay Christian nang walang takot sa susunod na mangyayari. ⸻ “Ganito pala ‘pag walang gulo,” mahina niyang sabi. ⸻ Pero hindi ito gulo. Hindi rin kapayapaan lang. ⸻ Ito yung pagitan ng dati at bago. ⸻ ⸻ Sa kusina, nagluto siya ng simpleng almu
The Girl Amara Died Protecting Patay na ang linya. Wala na ang boses ni Dominic. Wala na ang mga sigaw. Wala na ang mga putok ng baril. Ngunit paulit-ulit pa ring tumatakbo sa isip niya ang mga huling salita nito. The girl Amara died protecting. At pagkatapos— Don’t let them take her. Nanl
Chapter 7:“Long time no see, Chris.”Tila huminto ang oras sa loob ng malaking sala matapos magsalita ang babae. Hindi man lang napansin ni Zia na bahagyang humigpit ang hawak ni Christian sa kamay niya habang nakatitig ito kay Samantha.Sa unang tingin pa lamang ay alam na agad ni Zia kung bakit
Chapter 6: “Pero sakin meron…” Bahagyang natigilan si Zia sa mahinang bulong ni Johanan. Hindi niya agad naintindihan ang ibig nitong sabihin ngunit bago pa man siya makapagtanong ay biglang bumukas ang pinto ng kwarto ni Christian. Napalayo agad si Johanan kay Zia na parang batang nahuling may k
"What are you doing?" Tila natigilan si Zia sa kinatatayuan sa boses na narinig niya. Dahan-dahan siyang lumingon para tingnan ito kasabay ng pagbukas ng ilaw ay nakita niya si Christian at ang kapatid nito. Sa hindi inaasahan ay biglang dumulas ay tuwalyang nakabalot sa katawan niya dahilan para







