The Bride He Never Wanted

Tinakasan ng kulay sa mukha si Celestine matapos marinig ang proposal ni Don Emilio.

“I am sorry sir”. mariin niyang tanggi. “Hindi ko po matatanggap ang proposal nyo.  Kapos man kami sa ngayon.  Hinding hindi ko ipagbibili ang pangalan, reputasyon at kalayaan ko para lang sa gusto nyo”. madiing wika ni Celestine.

Sandaling natahimik ang silid.

“And that is why I like you, iha”. mahinahong sagot ni Don Emilio.  “ You’re not like the girls who have linked to my son, Enzo.  You are decent, independent and strong”.

Huminga siya bago magpatuloy.

“I am sorry kung inaakala mo na tine take advantage ko ang sitwasyon nyong mag-ina, but this will help a lot in your mother’s treatment.  Her condition is getting worse.  She needs urgent treatment before her illness progresses to stage 4 cancer.  I will contact the best doctors here and abroad so that your mother receives the best treatment that she deserves”. mahabang paliwanag ni Don Emilio.

Parang biglang tumigil ang oras para kay Celestine.

Ang imahe ng kanyang ina, mahina, payat, at nakahiga sa hospital bed ay muling bumalik sa kanyang isipan.

May magagawa pa ba siya?

May ibang paraan pa ba?

Dahan-dahang napuno ng luha ang kanyang mga mata.

Saglit siyang yumuko, pilit kinakalma ang sarili. Maya-maya, pinunasan niya ang kanyang mga luha at muling tumingala.

“I will be accepting your proposal sir.”

Mahinang kumabog ang dibdib niya habang binibigkas ang mga salitang tila babago sa kanyang kapalaran.

“I will marry your son for the sake of my mother.”

At sa sandaling iyon, hindi niya alam ang desisyong ginawa niya ay hindi lamang magliligtas sa kanyang ina, kundi tuluyang babago sa takbo ng kanyang buhay.

Madrigal Mansion

Mabilis ang mga yabag ni Enzo habang papasok sa malawak na sala ng mansion.  Halatang galit sa biglaang pagpapatawag sa kanya ng kanyang ama.

“Dad, what is this so urgent that you had to call me here?” iritable niyang bungad.  “I had to cancel my meeting with the foreign investor just for this.  You better have a very good reason.”

Tahimik na nakaupo si Don Emilio, tila matagal nang naghihintay.

Dahan-dahan siyang tumayo.

“Prepare yourself, Enzo.” malamig niyang sabi. “We’re going to Judge Buenaobra at exactly 1 PM.”

Bahagyang kumunot ang noo ni Enzo.

“Why?”

Diretsong tumingin ang ama sa kanya.

“Because you’re getting married today.”

Parang biglang tumigil ang oras.

“You will meet your future wife there and by this afternoon,she will be Mrs. Madrigal.”

Parang bombang sumabog sa pandinig ni Enzo.

“What the hell are you talking about, Dad?!” galit na sigaw niya.

Naglalagablab ang kanyang mga mata.

“Who is this girl? Another whore? Another gold digger? Another ambitious woman trying to climb her way into our family?” mapanlait niyang dugtong. “I’m not marrying her. Not now. Not ever.”

Ngunit nanatiling kalmado si Don Emilio. Masyadong kalmado.

“She’s nothing like the women you’ve been dealing with, she is not Isabella” mariin niyang sagot. “And my decision is final.”

Humakbang siya palapit kay Enzo, puno ng awtoridad ang bawat salita.

“You will marry her. And on your 30^th birthday, you will take over the company.”

Sandaling tumigil, bago niya ibinagsak ang huling banta.

“Otherwise, I will donate the entire Madrigal Group to charity.”

Nanlaki ang mga mata ni Enzo.

“Are you out of your mind?!”

“No.” malamig na tugon ni Don Emilio. “I’ve never been more serious.”

Tinalikuran siya nito at naglakad palabas.

“Take it or leave it, Enzo.” hindi man lang lumingon. “I’ll be waiting in the car.”

Sumara ang pinto. At naiwan si Enzo na nagngingitngit sa galit.  Namumula ang kanyang mukha, halos hindi mapigilan ang sarili.  Kilala niya ang kanyang ama.  At alam niyang hindi ito nagbibiro.Mariin niyang ikinuyom ang kanyang kamao.

“You will pay for this… future Mrs. Madrigal.” malamig ngunit puno ng galit na bulong niya.

“Whoever you are… I’ll make your life a living hell.”

Judge Hall

Kabadong-kabado si Celestine habang marahang itinutulak ang pinto ng private hall ni Judge Buenaobra, ang eksaktong address na ibinigay sa kanya ni Don Emilio.

Tahimik ang buong lugar. Halos marinig niya ang mabilis na tibok ng kanyang puso.

Suot niya ang isang simpleng puting damit.  Isang regalo mula sa kanyang ina noong malakas pa ito. Hindi man ito mamahalin, ngunit lalong pinatingkad nito ang kanyang natural na ganda. Para siyang isang anghel.  Malinis, payapa, at inosente.

Ito ang araw na matagal niyang pinangarap.  Isang perpektong kasal.

Ngunit hindi ganito.

Hindi ganitong walang pagmamahal. Walang saya. Walang pangako ng tunay na kaligayahan.

Mariin niyang pinigilan ang pagluha.

“Para kay Mama, kakayanin ko ito.” bulong niya

Biglang bumukas ang pintuan ng hall.  Unang pumasok si Don Emilio.  Kasunod ang isang lalaking tila hinulma sa perpeksyon. Matangkad, matikas ang tindig, at napakagwapo.

Ngunit ang kanyang mukha.  Puno ng galit.

Saglit na natigilan si Enzo nang mapatingin kay Celestine.  Parang may kung anong kumislap sa kanyang mga mata.  Isang sandaling hindi niya inaasahan.

She looked different.  Hindi tulad ng babaeng unang minahal niya.  Hndi tulad ng mga babaeng nagpapapansin sa kanya.  May kakaibang inosente at tahimik na ganda sa kanyang mukha.  Ngunit mabilis niyang pinigil ang sarili.

“No, Enzo, don’t be fooled,” mariin niyang sabi sa kanyang isip. “She’s just like the rest. A gold digger. Ambitious. Desperate.”

“Enzo,” putol ni Don Emilio sa kanyang iniisip, “this is Celestine. She will be your wife.”

Humarap ito sa hukom.

“Judge Buenaobra, you may begin the ceremony.”

Nagsimula ang seremonya.  Ngunit para kay Celestine, tila lumulutang ang bawat sandali.

Wala siyang halos marinig.  Ang tanging malinaw sa kanya ay ang malamig na titig ni Enzo.  Parang sinusunog siya ng mga mata nito. Para bang siya ang may kasalanan sa lahat ng nangyayari. Para bang siya ang may kagustuhan ng lahat ng ito.

Napayuko siya.

“Bakit ganoon ang tingin niya sa akin?” tanong ng isip niya

Gwapo si Enzo at halos perpekto.

Pero sa bawat titig nito… parang napapaso ang kanyang puso.

Dumating ang sandali ng panunumpa.  Walang emosyon ang kanilang mga salita. Walang lambing. Walang pangarap na sabay bubuuin.  Dalawang estranghero… pinilit pag-isahin ng isang kasunduan.

“I now pronounce you husband and wife.”

Napahinto si Celestine.

“You may now kiss the bride.”

Parang biglang bumilis ang tibok ng kanyang puso.  Hindi pa siya handa.  Ngunit hindi na siya tinanong.  Mabilis siyang hinila ni Enzo palapit at sa isang iglap, idinikit nito ang labi sa kanya.

Isang halik.  Mabilis.  Malamig.  Walang kahit anong damdamin.  Ngunit para kay Celestine, parang tumigil ang mundo.  Ito ang kanyang unang halik.  At hindi niya napigilang mamula at halos hindi malaman kung saan ilalagay ang sarili.  Napansin iyon ni Enzo.

“Congratulations to both of you Mr. and Mrs. Madrigal”. pagbati ni Don Emilio sa dalawa.  Bakas sa kanyang mga tinig ang kasiyahan.

Bahagyang tumango si Enzo, ngunit malamig pa rin ang kanyang ekspresyon.

“Thanks, Dad.” maikli niyang sagot. Pagkatapos ay bahagya niyang nilingon si Celestine.  Walang emosyon ang kanyang mga mata.

“From now on,” mariin niyang dagdag, “my wife will be living with me, not in Madrigal Mansion, but in my private villa.”

Bahagyang nanikip ang dibdib ni Celestine sa paraan ng pagkakabanggit nito sa salitang wife. Parang isa lamang siyang obligasyon, hindi asawa.

Ngunit wala siyang karapatang tumutol.

Para kay Mama.

Kahit gaano pa kahirap.  Kahit gaano pa kasakit.  Kakayanin niya.

“I’ll do everything… as long as you get better.” bulong niya sa sarili, pilit pinatatag ang kanyang loob habang tahimik na tinatanggap ang bagong kapalarang kanyang pinasok.