LOGINLumapit si Drickson sa mag-amang foreigner na kanina pa may binubulong tungkol sa isang “big mole.” Kanina pa niya napapansin ang mga sulyap at irap ng dalagang kasama ng matanda. “Excuse me, miss,” magalang ngunit may bigat ang boses niya. Napalingon ang dalagang si Nimfa. Nang makita ang mukha ni Drickson, bahagyang natigilan siya—pero mabilis din niyang tinakpan iyon ng isang mapang-akit na ngiti. “Oh hi…” malambing niyang bati habang inaayos ang buhok. “Who are you?” “Not a big deal,” kalmadong sagot ni Drickson. “I just want to ask… who are you talking about? Yung may big mole?” Bahagyang natawa si Nimfa. Taas-kilay. Irap. “Ohhh, the beach girl?” aniya na parang may halong panghahamak. “The so-called mistress of my father!” Sinabi niya iyon na para bang may kulog sa likod niya. “Are you her victim too? Like my father?” dagdag pa niya, sabay crossed arms. “Because if yes… good luck. She’s very… how do you say it? Professional mang-agaw.” Bahagyang tumigas ang pan
“No! You’re kabit in Tagalog!” sigaw ng babae, halos manginig ang boses sa galit. Napapikit si Renna sandali. Haynaku… ang hirap magpaliwanag sa babaeng ito, sa isip niya habang inaalalayan pa rin ang matanda na tila nahihiya na sa nangyayari. “Miss, please—” mahinahon niyang simula, kahit ramdam niya ang mga matang nakatingin sa kanila. “I don’t know who you are, and to be honest, I don’t know your dad at all. Ngayon ko lang siya nakita. Natumba siya kaya tinulungan ko.” “Stop pretending!” putol ng babae. “I saw you holding him! Touching him! Don’t act innocent!” Napakunot ang noo ni Renna. “Of course hahawakan ko siya, eh natumba nga! Do you want me to just stand there and watch him struggle?” “Don’t twist it! Filipinas like you—” napahinto ang babae, pero malinaw ang ibig niyang sabihin. Biglang nag-iba ang ekspresyon ni Renna. Nasaktan siya. Pero pinili niyang manatiling kalmado. “Excuse me?” mas mababa ngunit mas matatag ang boses niya ngayon. “Don’t generalize. H
Naiwan si Renna sa gitna ng malawak na sala—isang espasyong kasing lawak ng kanyang mga pangarap, ngunit kasingsungit din ng katahimikang bumabalot dito. Sa harap niya ay ang napakalaking salaming dingding. Mula roon, tanaw ang pamosong puting buhangin ng Boracay—pino at tila pulbos na kumikislap sa ilalim ng sinag ng araw. Ang dagat ay kulay turkesa, banayad ang alon na humahalik sa dalampasigan, at paminsan-minsang maririnig ang mahinang sigawan ng mga turistang nagtatampisaw sa malayo. Ngunit sa kabila ng ganda ng tanawin, tila may puwang sa dibdib ni Renna na hindi mapunan ng kahit anong kagandahan. Marahang tinahak ng kanyang mga paa ang malamig na sahig. Sa bawat hakbang, umaalingawngaw ang mahinang tunog ng kanyang tsinelas—paalala na siya lang ang tao sa napakalaking bahay na iyon. Kahit alam niyang nasa loob ng bahay bakasyonan sina Dricks. Huminto siya sa harap ng salamin at pinagmasdan ang sarili. Isang asawa sa paningin niya. Ngunit sa likod ng imahe ay isang babae
Nanginginig ang dibdib ni Renna. Para bang biglang nag-iba ang ihip ng hangin—mula sa malamig na simoy ng dagat, naging mabigat at masakit na alaala. “Clark… sigurado ka ba?” halos pabulong niyang tanong. “Ako talaga ang batang tinutukoy niya?” Napayuko si Clark. “Hindi ko alam, dahil wala naman ako sa tabi ni kuya nung nangyari ang sunog. Bata pa ako,nung time na yon. Pero ang paulit-ulit na sinasabi ni Kuya… may batang may nunal sa pisngi. At noong unang beses ka niyang makita—nagbago ang tingin niya. “Kaya pala… kaya pala kahit anong gawin ko, parang may pader sa pagitan naming dalawa.” Tahimik sandali si Clark. Tanging alon ang maririnig. “Hindi ka ba nagtataka,” dugtong niya, “kung bakit bigla na lang siyang naging malamig sayo Renna? Kung bakit parang may galit siyang hindi niya maipaliwanag?” Napailing si Renna. “Uhmm… kung hindi dahil sa contrata at sa mama niya at mama ko, hindi naman magaganap ang marriage contract, eh.” Napatingin si Clark sa kanya, halatang
“See? Lumingon siya sa akin,” taas-noong sabi ni Cindy, pilit pinapakalma ang sarili. “Lumingon nga siya,” sagot ni Renna na may makahulugang ngiti, “pero sa akin ang unang tingin niya.” Saglit na nagkatinginan ang dalawa—parehong ayaw magpatalo. “Kuya,” sabat ni Clark, bahagyang itinulak ang balikat ng kapatid. “Tawag ka ni Cindy. Hindi ka ba lalapit sa kanya?” Hindi agad sumagot si Drickson Valemont. Nakatitig lang siya sa dagat, parang may binibilang na alon. “Para ano?” malamig niyang sagot. “Para magselos ulit ang asawa ko?” Napakunot-noo si Clark. “Akala ko ba wala kang balak kay Ate Renna?” Bahagyang napalingon si Drickson, tila nabigla sa tanong. “Kailan ko sinabi ’yan?” “Hindi mo man sinabi direkta,” marahang tugon ni Clark, “pero narinig ko usapan niyo ni Cindy kanina. Seryoso ba kayo sa pinag-usapan niyo? Tungkol sa certificate of marriage?” Parang biglang tumigil ang mundo sa tanong na iyon. Ang maingay na hampas ng alon ay tila naging mahinang ugong sa
“Nagseselos ako? Excuse me, hindi ako nagseselos,” malamig na sagot ni Drickson habang kunwaring abala sa pag-aayos ng relo niya. “May ipapakuha lang ako sa kanya sa kotse.” “Anong kotse ang sinasabi mo? Eh nasa Boracay kaya tayo. Sumakay lang tayo ng taxi,” nagtatakang sagot ng kasama. Bahagyang natigilan si Drickson pero mabilis ding nakabawi. “Ah… oo nga pala.” Napaubo siya at umiwas ng tingin. Suminyas siya kay Clark, pilit na kalmado ang mukha. “Clark, samahan mo nga ako saglit,” mababang bulong niya. Ngunit habang naglalakad palayo, hindi niya maiwasang sulyapan si Renna. Mahigpit ang pagkakakuyom ng kamao niya. Hindi siya nagseselos. Hindi lang niya gusto ang paraan ng pagtawa nito sa harap ng iba. “Oi, sama ako! Ano ba!” sigaw ni Cindy habang nakatingin sa magkapatid na papalayo. “At saan ka naman pupuntang higad ka?” singhal ni Renna, nakapamewang pa. “Ako? Higad? Excuse me?” taas-noong sagot ni Cindy. “Mind your words.” “Eh ano ka kung ganun?” taas-kilay na balik







