The CEO's Unexpected Heir

AVERY POV

Hingal na hingal ako habang nakasandal sa malamig na pader ng hallway ng Grand Opulence Hotel. Ang bigat ng dibdib ko, parang sasabog. Hawak ko ang maliit na clutch bag na naglalaman ng camera at recorder ko. Isang gabi lang, Avery. Isang gabi lang na kailangan mong maging matapang para mabigyan ng hustisya si Papa.

Room 808.

Ito ang suite ni Gov. Jimenez. Ang taong dahilan kung bakit nawala ang lahat sa amin—ang bahay, ang dignidad ni Papa, at ang buhay niya mismo.

Nanginginig ang mga daliri ko habang kinukuha ang keycard na nakuha ko mula sa isang contact sa loob. "Kaya mo 'to," bulong ko sa sarili ko. Isang click, at dahan-dahang bumukas ang pinto.

Madilim at sobrang lamig ng aircon, ramdam ko agad ang panunuot nito sa manipis kong backless dress. Amoy mamahaling alak at... panlalaking pabango? Sandali, hindi ganito ang amoy ni Jimenez. Ang alam ko, amoy matandang mahilig sa

"Sino 'yan?"

Isang baritono at malalim na boses ang bumasag sa katahimikan. Hindi iyon boses ng isang matanda.

​Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Sa gitna ng dilim, aninag ko ang bulto ng isang lalaking nakaupo sa sofa at may hawak na baso ng whiskey. Hindi ko man makita ang mukha niya, pero ang presensya niya... punong-puno ng awtoridad.

"I... I was told to come here," pagsisinungaling ko. Nilakasan ko ang loob ko kahit na gusto ko nang tumakbo palabas. Ito na 'yun, Avery. Isipin mo si Papa. "Sabi ni Gov..."

Tumayo ang lalaki. Sobrang tangkad niya, halos kailangan kong tingalain para makita ang mukha niya. Dahan-dahan siyang lumapit sa akin, at sa bawat hakbang niya, lalo akong kinakabahan. Huminto siya sa mismong harap ko. Ngayon, naamoy ko na siya nang malinaw—amoy alak, sigarilyo, at bagong ligo.

"Jimenez sent you?" tanong niya. May halong pangungutya sa boses niya.

​"Oo," sagot ko, pilit na hindi pinanginginig ang boses ko. "Para... para sa deal natin."

​Tumawa siya nang maikli, pero hindi tunog natutuwa. Hinawakan niya ang baba ko at inangat ito para mapatingin ako sa kanya. Kahit madilim, ramdam ko ang talim ng titig niya.

"Interesting," bulong niya. Ang lalim ng boses niya, halos gumapang ang kaba sa buong katawan ko. "Hindi ko alam na marunong na palang pumili si Jimenez."

"Gusto mo ba o hindi?" hamon ko, at iyon ang pinakamalaking pagkakamali ko.

Imbes na sumagot, hinila niya ako palapit sa kanya. Napasinghap ako nang dumikit ang katawan ko sa matitigas niyang muscles. Mainit siya, kabaligtaran ng malamig na kwarto.

"Let's see if you're worth the trouble," sabi niya bago niya sinakop ang mga labi ko.

Dapat lumaban ako. Dapat kinuha ko ang recorder sa bag ko. Pero ang halik niya... mabilis, agresibo, at parang hindi siya papayag na humindi ako. Parang nawala lahat ng lakas ko. Nawala sa isip ko si Jimenez. Nawala sa isip ko ang plano kong maghiganti. Ang tanging nararamdaman ko lang ay ang mahigpit na hawak niya sa likod ko at ang mabilis na tibok ng puso ko.

Kinabukasan, nagising ako dahil sa sikat ng araw na tumatagos sa kurtina. Masakit ang ulo ko at nananakit ang buong katawan ko. Lumingon ako sa tabi ko—pero wala na siya. 

Napansin ko ang isang envelope sa bedside table. Binuksan ko ito, umaasang ebidensya ang nandoon. Pero laking gulat ko nang makita ko ang isang tseke. Ang halaga? Isang milyon. At sa baba nito, may nakasulat na note.

“Clean yourself up. Don’t let Jimenez see you like this.” — S.T.

S.T.? Sino si S.T.?

Dali-dali akong bumangon at kinuha ang phone ko. Nag-search ako. Jimenez... Suite 808... Hotel Grand Opulence.

Halos mabitawan ko ang phone ko nang mabasa ko ang balita sa T*****r. “Gov. Jimenez, huling-huli sa akto sa Suite 708 kasama ang tatlong modelo.”

 708. Napaatras ako hanggang sa mapaupo ako sa kama. Kung nasa 708 si Jimenez... sino ang nasa 808?

Tiningnan ko ulit ang note. S.T. Pinindot ko ang search bar at nilagay ang initials. Lumabas ang libo-libong articles, pero isa lang ang nangingibabaw.

Sandro Tallano: The Cold-Blooded King of the Business World. The man who never loses. The man who just bought out Jimenez’s biggest competitor.

"Oh my god," mahinang bulong ko. Pumatak ang luha ko sa tseke. Hindi ko lang nakuha ang hustisya, nakagawa pa ako ng panibagong problema.

Mabilis akong nagbihis, hindi ko na ininda ang gulo-gulong buhok ko. Kailangan ko nang umalis dito. Kailangan kong kalimutan ang gabing ito. Itatago ko ang tsekeng 'to, hindi ko gagalawin. Kalilimutan ko na nangyari ang lahat.

Dalawang buwan ang lumipas.

​Nandito ako sa maliit naming banyo, nakatitig sa pregnancy test na nasa lababo. Kanina pa ako nakatayo rito, natatakot na hawakan o tingnan man lang ang resulta. Pero hindi ko naman pwedeng takbuhan 'to.

​Huminga ako nang malalim at kinuha ang test.

Positive. Hindi ako pwedeng magkamali, positive talaga.

"No, no, no..." Napahawak ako sa tiyan ko. Ang gulo na nga ng buhay ko, mas lalo pang gumulo.

Biglang tumunog ang phone ko sa labas. Isang unknown number. Sasagutin ko ba? Nanginginig ang kamay ko habang pinipindot ang 'accept.'

"Hello?" sabi ko.

​Walang nagsasalita sa kabilang linya. Pero naririnig ko ang mabigat niyang paghinga. Doon pa lang, kinabahan na ako—kilala ko ang paghingang 'yun.

"Two months, Avery," sabi ng malalim at baritonong boses. "Two months bago kita nahanap."

Nabitawan ko ang pregnancy test sa sahig. "S-sino 'to?"

"Don't play dumb," seryoso niyang sagot. "Get ready. My driver is outside your apartment."