LOGINSana ang bawat pamilya ay ganito ka-close! See you po sa next chapter! Pasuyo po. Pa-like, comment, gem votes at rate naman po para sa promotion. Maraming maraming salamat po!
ChandlerHindi ko akalain na darating ako sa puntong ako mismo ang magpaplano ng outing para sa team.Kung tutuusin, kaya ko namang i-delegate kay Sol ang lahat, mula sa lugar hanggang sa schedule. Pero ewan ko, may parte sa akin na gustong ako mismo ang pumili kung saan sila dadalhin.Siguro dahil
ChandlerHindi ko inaasahan na ganon kaganda ang kalalabasan ng scrims nila laban sa Fullpower.Sa totoo lang, ang ibinigay kong kondisyon ay simple lang—kahit umabot man lang sila ng 50% na win rate, sapat na iyon para masabi kong kaya nilang makipagsabayan sa mas malalakas na team. Pero ang nakuha
Isang saglit lang ’yon, isang simpleng pag-angat ng labi ko—pero ramdam ko agad ang epekto nito sa akin. Parang biglang gumaan ang pakiramdam ko kahit katatapos lang ng intense na laban.Hindi ko alam kung gaano na siya katagal na nakatayo doon, kung napanood ba niya ang buong clash o kung dumating
MitchSa pagdaan ng mga araw, pakiramdam ko ay parang lumulutang ako sa alapaap.Hindi ko maipaliwanag kung bakit—pero alam ko kung sino ang dahilan.Sa tuwing naaalala ko yung mga gabi namin sa rooftop, yung mga usapan, yung mga simpleng yakap at halik… kusa na lang akong napapangiti kahit wala nam
Ako naman ay—Teka, nagto-toothbrush naman ako syempre at hindi ako badbreath pero iba pa rin kasi tignan yung sa kanya.Napakunot ang noo niya habang nakatitig sa akin, halatang hindi kumbinsido sa sagot ko.“Wala?” ulit niya, this time mas may diin, parang sinusubukang basahin kung nagsisinungalin
MitchWala na, bumigay na ako.I totally believe him.Hindi ko alam kung dahil ba sa paraan ng pagkakasabi niya, o dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Yung tipong wala kang makikitang bakas ng pagsisinungaling. Pero sa sandaling iyon, parang unti-unting naglaho lahat ng takot ko.Yung kaba. Y
GiannaMatapos malaman ni Chancy ang tunay niyang kalagayan, hindi ko maipinta ang ekspresyon sa kanyang mukha. Bumakas doon ang halo-halong damdamin. Disappointment, takot, at isang uri ng pangungulilang hindi niya masambit. Kita ko kung paano unti-unting naglaho ang pag-asa sa kanyang mga mata hab
Biglang tanong ni Tita, “May nobyo ka na ba ngayon, hija?” Natigilan ako. Bigla kong naisip si Chancy. Ang mga ngiti niya, ang kaswal naming ugnayan. Pero pagkatapos ng ilang segundo, binalikan ko ang katotohanang walang malinaw sa amin. Walang label. Walang katiyakan. Umiling ako. “Wala po.” Ngu
ChancyMaingat kong ipinarada ang sasakyan sa tapat ng restaurant kung saan ako nagpa-reserve. Malamig ang simoy ng hangin, pero mas malamig ang kaba sa dibdib ko.Pagkapatay ko ng makina, sabay kaming natahimik ni Gianna. Hanggang sa siya na mismo ang bumasag non habang tinatanggal ang seatbelt, ma
GiannaTahimik akong nakaupo sa gilid, nananatiling alerto sa bawat yabag ng ilang nurses at hospital personnel sa corridor ng operating room. Sa kabila ng bigat ng dibdib ko, pinilit kong manatiling kalmado. Hanggang sa mapansin kong nagsalita si Chansen, lumapit na mula sa kinaroroonan kasama si S







