LOGINMay nagpapapansin.. Baka magalit si Channing niyan, Arnie.
ChandlerHindi ko akalain na darating ako sa puntong ako mismo ang magpaplano ng outing para sa team.Kung tutuusin, kaya ko namang i-delegate kay Sol ang lahat, mula sa lugar hanggang sa schedule. Pero ewan ko, may parte sa akin na gustong ako mismo ang pumili kung saan sila dadalhin.Siguro dahil
ChandlerHindi ko inaasahan na ganon kaganda ang kalalabasan ng scrims nila laban sa Fullpower.Sa totoo lang, ang ibinigay kong kondisyon ay simple lang—kahit umabot man lang sila ng 50% na win rate, sapat na iyon para masabi kong kaya nilang makipagsabayan sa mas malalakas na team. Pero ang nakuha
Isang saglit lang ’yon, isang simpleng pag-angat ng labi ko—pero ramdam ko agad ang epekto nito sa akin. Parang biglang gumaan ang pakiramdam ko kahit katatapos lang ng intense na laban.Hindi ko alam kung gaano na siya katagal na nakatayo doon, kung napanood ba niya ang buong clash o kung dumating
MitchSa pagdaan ng mga araw, pakiramdam ko ay parang lumulutang ako sa alapaap.Hindi ko maipaliwanag kung bakit—pero alam ko kung sino ang dahilan.Sa tuwing naaalala ko yung mga gabi namin sa rooftop, yung mga usapan, yung mga simpleng yakap at halik… kusa na lang akong napapangiti kahit wala nam
Ako naman ay—Teka, nagto-toothbrush naman ako syempre at hindi ako badbreath pero iba pa rin kasi tignan yung sa kanya.Napakunot ang noo niya habang nakatitig sa akin, halatang hindi kumbinsido sa sagot ko.“Wala?” ulit niya, this time mas may diin, parang sinusubukang basahin kung nagsisinungalin
MitchWala na, bumigay na ako.I totally believe him.Hindi ko alam kung dahil ba sa paraan ng pagkakasabi niya, o dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Yung tipong wala kang makikitang bakas ng pagsisinungaling. Pero sa sandaling iyon, parang unti-unting naglaho lahat ng takot ko.Yung kaba. Y
Gianna"Hey, okay ka lang?"Napapitlag ako sa tanong na 'yon ni Drew. Parang sinundot ang tahimik kong pag-iisip. Nakatingin siya sa akin, hindi lang basta tingin, kundi ‘yung tipong may mabigat na laman. Parang may gustong sabihin, pero nahihirapan siyang ibuka ang bibig niya. Kita ko ang guilt sa
ChancyMinsan pala, hindi kailangang sumigaw para maramdaman mong panalo ka. Hindi kailangang magpaliwanag nang paulit-ulit, hindi kailangang pilitin ang sarili mong ipaglaban kapag kusa kang pinili.Gising ako, pero pinipikit-pikit ko pa ang mga mata ko para lang maamoy ko ang buhok ni Gianna sa il
GiannaPagkagaling sa Wedding Bells ay balak na sana naming umuwi. Pagod na rin ako, at gusto ko nang mahiga kasama si Baby JR. Pero bigla na lang may naisip si Chancy.“Dumaan tayo sa restaurant, gusto kong kumain ng pasta... saka pizza na may maraming cheese,” sabi niya habang nakaakbay sa akin. “
3 Months Later…Gianna“Hi, dear…” malambing na bati ni Mommy Sarina sa akin nang pagbuksan ko siya ng pinto. Nasa condo pa rin ako, naka-work from home mode, at gaya ng inaasahan, heto na naman siya at bumisita. Bakit? Because I’m pregnant.At oo, iniwan ako ng walanghiyang si Chancy bago ko pa nal







