LOGINMay nagpapapansin.. Baka magalit si Channing niyan, Arnie.
Para sa kanya, si Nick ay dapat maging kanya.At wala nang iba.Muling ngumiti si Ellie nang dahan-dahan niyang iangat ang mukha. Lumabas ang maliliit niyang dimples, dahilan upang lalo siyang magmukhang maamo at harmless.“Wala kayong dapat na alalahanin, Tita,” sabi niya sa malumanay na tono. “Mat
Third Person“I’m sorry about that, Ellie. Alam mo naman ang anak ko na ’yon.” Napailing si Mrs. Castañeda habang nakatingin sa direksiyong tinahak ng kanyang anak. “Hindi ko talaga alam kung bakit ba palagi na lang siyang nakabuntot sa Tessa na ’yon.”Bahagyang yumuko si Ellie, na para bang ayaw ni
“Mom!”Napabaling ang tingin ni Chloe nang marinig ang pamilyar na tinig ni Daniel.Mabilis na lumapit ang lalaki sa kanila, at sa expression pa lamang nito ay alam na agad ni Chloe na narinig nito ang huling sinabi ng ina. Halatang hindi ito natuwa. Nakasimangot ito at mariing nakakunot ang noo hab
Third Person“Ellie, dear, huwag mong masyadong intindihin ang sinabi ni Nick. You know him, right?” mahinahong sabi ni Mrs. Castañeda nang makalabas sila ng Emergency Department.May bahid pa rin ng pag-aalala sa mukha ng matanda, ngunit hindi iyon naging hadlang para mapansin ni Ellie ang pagkakat
During their friendship, nakita ni Chloe kung gaano hinahangaan ng mga tao, lalo na ng mga kalalakihan, ang isang Sylvie Montañez. Kaya kahit na nasa ibang bansa ito ay hindi niya hinayaan na mawalan sila ng komunikasyon at pinanatili ang kanilang close relationship.Mayaman ang mga Elizalde, pero k
Third PersonSinundan ni Sylvie ng tingin ang papalayong si Riz hanggang sa tuluyan itong makalayo sa kanilang kinaroroonan. Hindi niya maipaliwanag kung bakit sa simpleng pagtalikod lamang ng babae ay lalo siyang nakaramdam ng inis. Para bang may kung anong hamon sa paraan ng paglalakad ni Riz—rela
Estella Tapos na kami sa pagsusukatan at kasalukuyang nagme-merienda nang dumating si Maui. Pero ang hindi ko inasahan ay kung sino ang kasama niya, si Tristan. Nagkagulatan pa kami ng magtagpo ang aming mga mata. “Hey,” masaya kong bati. “Nandito ka rin?” tanong niya, may halong pagtataka at am
Estella Sinundan ko ng tingin si Chansen habang naglalakad palayo para sundan si Dad, ang biyenan kong lalake. Ramdam ko pa rin ang titig niya bago siya tumalikod; ‘yung tipong nakangiti pero may pag-aalala. “Hija,” tawag ni Mommy dahilan upang lingunin ko siya. “’Wag kang mag-alala, walang mangya
Matatapos na ang lunch break pero hindi pa namin napapangalahati ang pagkain na dala ko. Panay kasi ang asaran, panay ang sulyapan, at sa bawat tawa niya, parang mas bumibigat ang dibdib ko hindi sa takot, kundi sa anticipation.Kasi ngayong sinabi niyang kailangan naming pumunta as one, alam kong m
Estella “Come on, girl. Gusto ko talagang subukan ‘yung kainan na ‘yon eh,” pilit ni June habang nakakunot ang noo pero may ngiting parang batang nagmamakaawa. Nagkatinginan kami ni Vivian. Pareho kaming napailing. Kapag tungkol na sa pagkain, hindi talaga matitinag ‘tong si June, lalo na ngayong







