MasukWahahaha.. Payag na daw maging kabit!! Siraulo talaga...
Ako naman ay—Teka, nagto-toothbrush naman ako syempre at hindi ako badbreath pero iba pa rin kasi tignan yung sa kanya.Napakunot ang noo niya habang nakatitig sa akin, halatang hindi kumbinsido sa sagot ko.“Wala?” ulit niya, this time mas may diin, parang sinusubukang basahin kung nagsisinungalin
MitchWala na, bumigay na ako.I totally believe him.Hindi ko alam kung dahil ba sa paraan ng pagkakasabi niya, o dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Yung tipong wala kang makikitang bakas ng pagsisinungaling. Pero sa sandaling iyon, parang unti-unting naglaho lahat ng takot ko.Yung kaba. Y
MitchHindi ko maiwasan na kabahan habang hinihintay ang sagot niya.Tahimik lang siya sa tabi ko, nakatanaw sa malayo na parang binubuo pa sa isip niya kung paano niya sasabihin ang dapat sabihin. Ramdam ko agad na hindi ito simpleng bagay lang.“Love…” mahina kong tawag ulit, this time mas may hal
MitchHindi ko alam kung bakit parang mas mabilis ang tibok ng puso ko habang paakyat ako ng rooftop. Ilang beses ko nang ginawa ’to—yung tahimik na paglabas ng kwarto, yung pagtingin sa hallway para siguraduhin na walang makakakita, at yung pagpasok sa elevator na may halong excitement at kaba.Per
ChandlerHindi ko agad inalis ang labi ko sa kanya. Hindi iyon yung tipo ng halik na minamadali o pabigla-bigla—kundi yung dahan-dahan, yung parang sinusulit mo bawat segundo dahil alam mong hindi palaging may ganitong pagkakataon.Ramdam ko kung paano siya bahagyang nanigas sa una, pero ilang sanda
Chandler“Shouldn’t I be?” mahina kong sagot habang nakatitig pa rin sa kanya.Ilang segundo siyang natahimik, tapos bigla siyang napangiti. Yung tipong hindi niya naitago, yung may halong kilig at hiya.“Ang seryoso mo naman,” sagot niya, sabay iwas ng tingin.“Serious ako,” tugon ko agad, hindi ko
ChancyNakaupo ako sa sulok ng meeting room, hawak ang tablet habang tahimik na nagbabasa ng storyline ng bagong character na ginawa ng narrative designer namin. Maagang binuo ang konsepto nito kahit kakasimula pa lang ng unang season ng HPL. Pero ganito talaga kami, laging may inihahanda dahil alam
Napayuko ako at hinayaan ang luha na magpatuloy sa pag-agos sa aking pisngi. Wala akong pakialam kahit nakatingin ang ibang tao. Gusto kong ilabas ang sakit, ang takot, ang kaba. Gusto kong sabihin sa kanya na huwag niya akong iiwan. Hindi na ulit. Hindi ko na kayang maulit pa ang nangyari kay Drew.
ChancyAlam kong risky ang ginawa ko. Nakakatakot, hindi ko itatanggi. Pero buo na ang desisyon ko. Sa kabila ng nararamdaman ko ay mas nangingibabaw pa rin ang kagustuhan kong paniwalaan ang damdamin ni Gianna para sa akin.Malapit na ang kasal namin. Isang buwan na lang.Isang buwan na lang at mag
Lumapit siya kay Chancy at marahang hinalikan ito sa noo. "Kamusta ka na, hijo?""Mas okay na po, Mama. Salamat po sa pagdalaw," tugon ni Chancy, sabay hawak sa kamay ni Mama."Ay nako, ikaw pa ba? Ikaw na nga itong injured, ikaw pa ang magpapasalamat." Umupo si Mama sa paanan ng kama at tinitigan s







