LOGINMitchTuloy-tuloy lang ang saya sa resort, parang walang gustong matapos ang araw.Pagkatapos ng kwentuhan at inuman kagabi, akala ko medyo hihina na ang energy ng lahat kinabukasan. Pero mali ako.Mas lalo pa ngang naging makulit ang buong team.May pa-games pa sila Ryan sa umaga—kung anu-anong kal
ChandlerPagbalik namin sa sala, agad kaming sinalubong ng ingay at walang tigil na tawanan ng buong team. Para bang walang nagbago—parang wala kaming iniwang sandali sa labas ni Mitch na kami lang ang nakakaalam. Pero sa loob ko, ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya at ang marahang halik na halo
ChandlerHindi ko akalain na kahit nasa gitna kami ng ingay, tawanan, at walang katapusang kulitan ng buong team, makakahanap pa rin kami ni Mitch ng sarili naming mundo. Isang espasyo na kahit maraming tao sa paligid, parang kami lang ang nagkakaintindihan. At mas delikado iyon kaysa sa inaakala ko
ChandlerHindi ko akalain na darating ako sa puntong ako mismo ang magpaplano ng outing para sa team.Kung tutuusin, kaya ko namang i-delegate kay Sol ang lahat, mula sa lugar hanggang sa schedule. Pero ewan ko, may parte sa akin na gustong ako mismo ang pumili kung saan sila dadalhin.Siguro dahil
ChandlerHindi ko inaasahan na ganon kaganda ang kalalabasan ng scrims nila laban sa Fullpower.Sa totoo lang, ang ibinigay kong kondisyon ay simple lang—kahit umabot man lang sila ng 50% na win rate, sapat na iyon para masabi kong kaya nilang makipagsabayan sa mas malalakas na team. Pero ang nakuha
Isang saglit lang ’yon, isang simpleng pag-angat ng labi ko—pero ramdam ko agad ang epekto nito sa akin. Parang biglang gumaan ang pakiramdam ko kahit katatapos lang ng intense na laban.Hindi ko alam kung gaano na siya katagal na nakatayo doon, kung napanood ba niya ang buong clash o kung dumating
GiannaTumigil sa harap ng ospital ang sinasakyang kotse at agad akong bumaba, ni hindi na naghintay ng tulong mula sa driver. Buong katawan ko ay nanginginig habang tinatakbo ko ang pasilyo. Nakasalubong ko ang mga nurse at doktor sa hallway, pero wala akong ibang makita at marinig kundi ang tibok
Chancy“She loves me…” bulong ko habang pasimpleng nakatingin kay Chansen na agad namang nag-angat ng tingin mula sa binabasa niyang dokumento. Kasama na roon ang isa niyang kilay na tumataas tuwing may naririnig siyang kalokohan mula sa akin. Halatang hindi niya alam kung seryoso ba ako o umeeksena
Gianna“Okay ka lang, Sweetheart?” tanong ni Chancy habang inaayos ang pagparada ng sasakyan sa tapat ng mala-palasyo nilang mansyon. Ang tibok ng puso ko ay parang may sariling buhay. Mabilis, malakas, at walang pakialam kung mapansin niya.Napairap ako. Gusto kong sabihan siya ng “Bakit ba hindi m
Paakyat na ako ng hagdan nang marinig ko ang isang pamilyar at banayad na tinig.“Chancy, anak…”Napatigil ako sa hakbang. Si Mommy pala, nakatayo malapit sa lanai, tila kagagaling lang doon. Hindi ko man siya napansin agad, ramdam kong pinagmamasdan na niya ako mula pa kanina.“Mom,” bati ko, pilit






